Uzasadnienie
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) sprostowaniu podlegają niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki zawarte w wyroku. Przepis ten jest odpowiednikiem art. 350 Kodeksu postępowania cywilnego, dlatego poglądy wyrażane w orzecznictwie odnoszące się do postępowania cywilnego są odpowiednio aktualne także w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 15 kwietnia 1982 r. (I PZ 7/82, OSNCP 1982 nr 10 poz. 155) wyraził pogląd, iż sprostowaniu mogą podlegać niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki popełnione zarówno w komparycji, jak i w merytorycznej części orzeczenia. Wykładnia gramatyczna wymienionego przepisu wskazuje ponadto, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny.
Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też porównania ich z innymi niebudzącymi okolicznościami. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał.
Przy orzekaniu o sprostowaniu wyroku należy mieć nadto na uwadze, że o jego dopuszczalności decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (por. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 887/04, niepubl.).
W niniejszej sprawie wskazane w pkt IV sentencji wyroku stwierdzenie, iż sąd oddala wniosek o wymierzenie organowi grzywny stanowi oczywistą omyłkę. Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 (tj. uwzględniając skargę na a bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania), może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
W rozpoznawanej sprawie oczywistym jest, iż strona skarżąca nie wnosiła o wymierzenie organowi grzywny. Stąd też nie było podstaw do wydania rozstrzygnięcia o oddaleniu skargi w tym zakresie. Skarżący wniósł natomiast o przyznanie od organu na jego rzecz sumy pieniężnej w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku 2019, ogłaszanego przez Prezesa GUS i to wobec tego żądania Sąd odniósł się w punkcie IV sentencji wyroku uznając je za niezasadne na podstawie art. 151 P.p.s.a.
Tym samym zachodzi konieczność przywrócenia zgodnej z zamierzeniem Sądu treści sentencji wyroku.
Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 156 § 1 i § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił, jak w sentencji.
/-/ W. Batorowicz