Uzasadnienie
Zdzisław K., ławnik Sądu Rejonowego w G.-W., pismem z dnia 14 lutego 2002 r. - skierowanym do Przewodniczącego Rady Miejskiej - wezwał Radę Miejską w G.-W. do podjęcia uchwały w sprawie pozbawienia go mandatu ławnika. Poinformował, że z wnioskiem o jego odwołanie w maju 2001 r. zwrócił się Prezes Sądu Rejonowego w Gorzowie-Wielkopolskim; nie ma żadnej możliwości odniesienia się do sformułowania zarzutów i od września 2000 r. nie jest wyznaczany do składów orzekających.
Brak reakcji na powyższe pismo spowodował wystąpienie Zdzisława K., z powołaniem na przepis art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ ze skargą na bezczynność Rady Miejskiej w G.-W. w przedmiocie podjęcia uchwały.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z przepisów art. 166 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych /Dz.U. 2001 nr 98 poz. 1070 ze zm./ wynika, że we wskazanych przypadkach rada gminy która wybrała ławnika, może go odwołać na wniosek prezesa właściwego sądu.
Bezczynność w zakresie podjęcia przez Radę Miejską w G.-W. stosownej uchwały nie można zaskarżyć do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie bowiem do art. 17 powołanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, Sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 16 ust. 1 pkt 1-4. Skarga odnosząca się do uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego jest wymieniona w art. 16 ust. 1 pkt 5, a zatem dyspozycja art. 17 nie obejmuje skargi na bezczynność w zakresie podjęcia uchwały.
Dlatego skarga, jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu /art. 27 ust. 2 i art. 53 ust. 3 ustawy o NSA./.