Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] A. L.-N. i L. N. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Starosty w sprawie wydania pozwolenia na budowę.
Pismem z dnia [...] marca 2007 r. skarżący zostali wezwani do wykazania wyczerpania trybu przewidzianego w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej kpa). W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący wyjaśnili, że stosownie do treści art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dwukrotnie wzywali oni Starostę do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący podnieśli również, że nie żalili się do organu wyższego stopnia gdyż nie zostali pouczeni o takiej możliwości.
Zgodnie z przepisem art. 52 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniesienie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Takim środkiem zaskarżenia jest zażalenie, które stosownie do treści art. 37 kpa służy stronie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, na niezałatwienie sprawy w terminie. Organem wyższego stopnia w rozpoznawanej sprawie jest Wojewoda.
Podkreślenia wymaga, iż zażalenie, o którym mowa w art. 37 kpa, jest swoistym środkiem prawnym, bowiem nie służy od postanowień (art. 141 § 1), lecz na zachowanie się (bezczynność) organu administracji publicznej. Wyczerpanie przez stronę trybu zażaleniowego określonego w art. 37 kpa warunkuje wniesienie skargi na bezczynność, jednakże termin do wniesienia tego zażalenia nie został określony, wobec czego może ono zostać wniesione w każdym czasie, gdy organ pozostaje już w zwłoce.
Dopóki stronie przysługuje prawo wniesienia jednego ze środków zaskarżenia, dopóty wniesienie skargi do sądu jest niedopuszczalne. Z tego względu Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 cytowanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.
/-/B. Kamieńska