Uzasadnienie
W dniu 27 marca 2009r. Burmistrz K. przekazał Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w K. odwołanie A. i B. K., H. i Z. N. oraz O. G.-K. i P. K. na własną decyzję z dnia [..] 2009r. o warunkach zabudowy dotyczących budowy budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej, zaplanowanej na działce nr [..] w K. przy ul. A. Następnie 3 kwietnia 2009r. uczynił to samo z odwołaniem M. S. W wyniku rozpoznania odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 23 kwietnia 2009r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi A. i B. K., H. i Z. N. oraz O. G.-K. i P. K. – J. K. w dniu 14 maja 2009r.
Pomiędzy wydaniem przez Kolegium decyzji a jej doręczeniem pełnomocnikowi uczestników postępowania, wnieśli oni w dniu 11 maja 2009r. działając przez pełnomocnika racę prawnego G. W. skargę do Sądu na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w niniejszej sprawie. Zażądali zobowiązania Kolegium do załatwienia sprawy, tj. rozpatrzenia odwołania w określonym terminie oraz zasądzenia od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania w kwocie 597 zł (wynagrodzenie pełnomocnika – 480 zł tj. 2 x stawka minimalna, koszty sądowe – wpis 100 zł, koszty udzielonego pełnomocnictwa -17 zł).
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie. Organ wskazał, że bezzasadny jest zarzut bezczynności, bowiem po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego została wydana decyzja, którą skierowano do wszystkich stron postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się bezzasadna.
Wyjaśnić należy, że ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie definiuje pojęcia bezczynności organu administracji publicznej. W piśmiennictwie przyjmuje się, że bezczynność organu zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął w sprawie żadnych czynności, albo wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył postępowania stosownym aktem administracyjnym lub nie podjął wymaganej czynności (T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 86). Co istotne w sprawach ze skarg na bezczynność organów administracji publicznej sąd orzeka (jest to wyjątek), biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny sprawy, istniejący w dacie orzekania, a właściwie w chwili zamknięcia rozprawy (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 kwietnia 2008r., III SAB/Łd 3/08, Lex nr 471127).
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że skarga A. i B. K., H. i Z. N. oraz O. G.-K. i P. K. nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w K. nie można zarzucić opieszałości w załatwieniu sprawy z odwołań skarżących i M. S. Badając sprawę bezczynności istotne jest ustalenie w jakim terminie organ zobowiązany był do załatwienia sprawy. Zważywszy, że skarżący zarzucili bezczynność organowi odwoławczemu zastosowanie znajduje przepis art. 35 § 3 kpa, zgodnie z którym załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno w postępowaniu odwoławczym nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.
Przypomnieć należy, że odwołanie skarżących od decyzji Burmistrza K. z dnia [..] 2009r. Kolegium otrzymało w dniu 27 marca 2009r., a odwołanie M. S. w dniu 3 kwietnia 2009r. Skoro, stosownie do art. 35 § 3 kpa, organ odwoławczy miał miesiąc na rozpatrzenie odwołań, to wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzji w dniu 23 kwietnia 2009r., a więc przed upływem miesięcznego terminu, uznać należy za prawidłowe i pozbawione cechy bezczynności, czy opieszałości organu.
W ocenie Sądu bez znaczenia jest fakt, że decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi skarżących dopiero w dniu 14 maja 2009r., trzy dni po wniesieniu przez nich skargi do Sądu, ponieważ istotnym jest ustalenie daty wydania decyzji, a nie jej doręczenia. Podkreślenia wymaga, że decyzja Kolegium została wydana przed wniesieniem skargi na bezczynność, co oznacza, że w dacie wniesienia skargi organ odwoławczy nie był w stanie bezczynności. Wprawdzie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym istnieją rozbieżności co do rozumienia pojęcia "wydanie" decyzji administracyjnej, jednakże Sąd orzekający w niniejszej sprawie opowiada się za poglądem nakazującym rozróżnić fakt wydania decyzji od jej doręczenia.
Przywołania wymaga wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 października 2002r., III RN 149/01 (OSNP 2003, nr 16, poz. 371), w którym zwrócono uwagę na istotne różnice dzielące wydanie decyzji i doręczenie decyzji. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd Najwyższy stwierdził, że pojęcie "wydania decyzji" nie można rozumieć jako wydania decyzji adresatowi w znaczeniu w jakim używa się go w odniesieniu do wydania rzeczy. Jest to bowiem czynność procesowa organu administracji publicznej polegająca na podpisaniu decyzji zawierającej elementy określone w art. 107 § 1 kpa. W związku z tym datą wydania decyzji jest data jej podpisania przez osobę upoważnioną do jej wydania, przy czym w razie wątpliwości datą podpisania jest data umieszczona na decyzji.
Z kolei w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 17 grudnia 2007r., I FPS 5/07 (ONSAiWSA 2008/2/22) Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż "jeśli wziąć pod uwagę literalne znaczenie określenia "wydanie decyzji", wynikające w szczególności z przepisów procesowych – art. 210 § 1 pkt 2 i art. 212 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) należy uznać, że pojęcie to odnosi się do sporządzenia aktu zawierającego elementy, o których mowa w art. 210 Ordynacji podatkowej. Wyrazem sporządzenia decyzji jest m.in. jej podpisanie przez osobę upoważnioną i opatrzenie data wydania (art. 210 § 1 pkt 2 i 8). Potwierdza to brzmienie art. 212 Ordynacji podatkowej, z którego wynika jednoznacznie odmienność instytucji wydania i doręczenia decyzji, a także sekwencja tych czynności, z których pierwszą jest wydanie poprzedzające doręczenie ("Organ, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia").
W uzasadnieniu uchwały Sąd zwrócił również uwagę, iż okoliczność, że w przepisach Ordynacji podatkowej jest mowa zarówno o wydaniu, jak i doręczeniu decyzji potwierdza, przy założeniu racjonalności ustawodawcy, że pojęcia te mają odmienne znaczenie i pełnią różne funkcje.
Wprawdzie zaprezentowany pogląd odnosi się do przepisów Ordynacji podatkowej to ze względu na fakt, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mają w tym zakresie prawie identyczne brzmienie (art. 107 k.p.a. i art. 210 § 1 o.p.; art. 110 k.p.a. i art. 212 zd. 1 o.p.) uzasadnione jest jego powołanie w rozpoznawanej sprawie.
Nadto uznanie, iż wydanie decyzji następuje dopiero z chwilą jej doręczenia prowadziłoby do skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia racjonalności prawa. W przypadku bowiem wielości stron (jak w niniejszej sprawie) każda z nich mogłaby przecież otrzymać taką decyzję w innej dacie, podczas gdy kontrola prawidłowości decyzji przez sąd administracyjny odbywa się według kryterium jej zgodności z prawem materialnym i formalnym obowiązującym właśnie w dacie wydania. W konsekwencji mogłoby to prowadzić do wniosku, iż wobec jednej strony, która otrzymała decyzję w określonym stanie prawnym, jest ona legalna, a wobec innej strony, która otrzymała ją po zmianie tego stanu prawnego, ta sama decyzja narusza prawo (vide wyrok NSA z 25 kwietnia 2006r., II OSK 714/05; wyrok NSA z 5 marca 2009r., I OSK 453/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Reasumując podkreślić należy, że datą wydania decyzji jest data wydania decyzji na piśmie lub data ogłoszenia decyzji ustnie, z tym że datą wydania decyzji pisemnej jest dzień podpisania decyzji zawierającej wymagane prawem elementy. W razie wątpliwości co do daty podpisania należy przyjąć, że datą tą jest data umieszczona na decyzji (vide wyrok NSA z 28 lutego 2008r., I OSK 175/07, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że Sąd oddala skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. - w oparciu o przepis art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – uznając, że wbrew twierdzeniom skarżących organ nie pozostawał w bezczynności w dacie wniesienia skargi do sądu administracyjnego (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, s. 369). Stąd w oparciu o powołany wyżej przepis orzeczono jak w sentencji wyroku.
/-/ W. Batorowicz /-/ B. Drzazga /-/ A. Łaskarzewska
BR