Uzasadnienie
A. A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Rady Gminy S. w przedmiocie "podjęcia uchwały o opracowaniu miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...] położonej w S. przy Al. P.". W uzasadnieniu skargi wskazała, że od 2008 r. wraz z sąsiadami zwracają się z prośbą o podjęcie planu miejscowego dla tego terenu, lecz ich działania nie przyniosły efektu. W związku z tym skarżąca wnosi o to, by Sąd wyznaczył termin do podjęcia uchwały w sprawie opracowania planu miejscowego.
W odpowiedzi Rada Gminy S. wniosła o odrzucenie skargi, względnie jej oddalanie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wskazał, iż wniesienie skargi na bezczynność w uchwalaniu aktu prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub uchwała o jego zmianie jest niedopuszczalne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Zakres kognicji sądów administracyjnych wyznacza art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270, zm.), dalej: p.p.s.a., stanowiąc, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Sądową kontrolę aktów jednostek samorządu terytorialnego reguluje przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), dalej: usg, który w ust. 1 stanowi, iż każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Natomiast bezczynność organu gminy reguluje przepis art. 101a ust. 1 tej ustawy, który stanowi, że przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich.
Jak wynika z powyższego, wniesienie tej szczególnej skargi na bezczynność organu gminy w zakresie działalności uchwałodawczej do sądu administracyjnego, w trybie i na zasadach określonych w art. 101a usg, może dotyczyć wyłącznie niewykonywania czynności nakazanych prawem, w takim zakresie, w jakim przepisy prawa nakładają na organ gminy obowiązek podjęcia stosownych uchwał w określonej materii (T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005, str. 73; patrz także postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 8 lutego 2007 r., sygn. akt II SAB/Gd 59/2006).
W odniesieniu do uchwał rad gminy stanowiących miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i będących aktem prawa miejscowego stosownie do treści art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.), dalej: upzp, wskazać należy, że zgodnie z ust. 7 upzp plan miejscowy sporządza się obowiązkowo, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne. Zasadą w planowaniu przestrzennym jest zatem, że inicjatywa podjęcia przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy do rady lub wójta (burmistrza, prezydenta miasta) (por. art. 14 ust. 1 i 4 upzp), natomiast wyjątki w postaci sporządzenia planu obowiązkowego wynikają z innych ustaw. Uchwalenie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie jest zatem obowiązkowe poza przypadkami, kiedy wymagają tego przepisy odrębne (por. art. 14 ust. 7 upzp).
Zatem w niniejszej sprawie organem wyłącznie właściwym i posiadającym inicjatywa do podjęcia uchwały o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w której określa się granice obszaru objętego projektem planu oraz do kontynuowania procedury planistycznej należy do tej rady lub Wójta Gminy (art. 14 ust. 1 i 4 upzp). Skoro uchwalenie planu miejscowego dla danego terenu nie jest obowiązkowe, to w sprawie nie ma zastosowania art. 101a ust. 1 usg.
Nadto należy zauważyć, że w świetle treści art. 149 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W okolicznościach niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, nie ma możliwości zobowiązania Rady Gminy S. do podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skoro uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w ocenie Sądu nie jest obowiązkowe, w rozumieniu art. 14 ust. 7 upzp.
W świetle powyższego uznać należy, że niedopuszczalna jest skarga na bezczynność Rady Gminy S. w przedmiocie rozpoczęcia procedury uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wspomnianego wyżej terenu, w sytuacji gdy zgodnie z przepisami art. 14 ust. 1 i 7 upzp sporządzenie takiego planu nie jest obowiązkowe.
Skarga taka podlega odrzuceniu. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w pkt 1 - 5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Mając powyższe na uwadze i działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
/-/ W. Batorowicz