Uzasadnienie
Wnioskiem wysłanym pocztą elektroniczną dnia 17 października 2012 r. na adres e-mail Urzędu Miejskiego w J. A. K. wystąpił, na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. nr 112, poz. 1198, ze zm., dalej: "u.d.i.p.") o udzielenie mu informacji: czy z budżetu J. w roku 2012 r. jest w jakikolwiek sposób finansowane przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej sp. z o.o. w K? Wnioskodawca zwrócił się o udzielenie informacji na adres poczty elektronicznej z zachowaniem terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (k. 4 akt sądowych)
Dnia 5 listopada 2012 r. A. K., ponownie na adres poczty elektronicznej Urzędu Miejskiego w J., wysłał informację, w której przypomniał, że zgodnie z art. 13 ust., 1 u.d.i.p. 14 dniowy termin na udzielenie odpowiedzi na jego zapytanie upłynął w poprzednim tygodniu. Ponownie zwrócił się o możliwie pilne udzielenie odpowiedzi na zadane we wniosku pytanie (k. 5 akt sądowych).
Pismem z dnia 10 kwietnia 2013 r., wysłanym za pośrednictwem Burmistrza J., A. K. złożył skargę na bezczynność organu. Wniósł o uznanie, że organ pozostaje w bezczynności w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, zobowiązanie go do dokonania czynności udzielenia informacji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz J. uznał skargę za zasadną, wskazując na niewykonanie w terminie obowiązku przez pracownika urzędu.
Następnie w piśmie z dnia 9 czerwca 2013 r. skarżący wskazał, że samo oświadczenie organu, że uwzględnia on skargę na bezczynność nie stanowi jeszcze aktu autokontroli, o którym mowa w art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Skarżący podkreślił, że do chwili obecnej nie została mu udzielona żądana informacja publiczna. W związku z tym jego zdaniem skargę podtrzymuje, bowiem organ nadal trwa w bezczynności.
W kolejnym piśmie z dnia 9 lipca 2013 r. skarżący poinformował Sąd, że pismem z dnia 13 czerwca 2013 r. doręczonym mu w dniu 18 czerwca 2013 r. Burmistrz J. udzielił mu informacji publicznej, o którą wnioskował. W związku z tym zdaniem skarżącego należy uznać, że organ uwzględnił skargę na bezczynność we własnym zakresie. Dlatego skarżący wniósł o umorzenie postępowania w trybie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania w kwocie 100 zł.
W dniu 13 sierpnia 2013 r. Burmistrz J. przesłał do Sądu pismo z dnia 13 czerwca 2013 r. skierowane do skarżącego, w którym podał, że "po sprawdzeniu dokumentów w ewidencji księgowej Urzędu Miejskiego w J. informuje, że w 2012 r. w bazie kontrahentów nie figuruje Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej w K. sp. z o.o.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga okazała się zasadna, z tym jednak, że w części obejmującej zobowiązanie organu do wydania decyzji, postępowanie sądowoadministracyjne podlegało umorzeniu z uwagi na jej wydanie przez organ jeszcze przed rozstrzygnięciem niniejszej sprawy.
Zgodnie z art. 149 § 1 i 2 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (§ 2).
W sytuacji, która wystąpiła w niniejszej sprawie, a wiec w sytuacji dokonania czynności przed rozpoznaniem skargi na bezczynność, sąd umarza postępowanie w części obejmującej zobowiązanie organu do dokonania czynności (zd. 1 art. 149 § 1 p.p.s.a., zob. uchwała z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 6/08, publ. ONSAiWSA z 2009 r. nr 4, poz.63), natomiast nie jest zwolniony od wydania pozostałych rozstrzygnięć właściwych dla tego typu skargi, tj. orzeczenia o ewentualnym rażącym charakterze przewlekłości oraz (ewentualnie) o wymierzeniu organowi grzywny (zob. wyrok z dnia 15 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 2390/12, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie okoliczności faktyczne są bezsporne. Nie ulega wątpliwości, że dnia 17 października 2012 r. A. K. wystąpił, na podstawie u.d.i.p. o udzielenie mu informacji publicznej. Dnia 5 listopada 2012 r. A. K. ponowił swój wniosek. Pismem z dnia 10 kwietnia 2013 r., wysłanym tego samego dnia na adres Burmistrza J., złożył skargę na bezczynność organu. Natomiast, dopiero pismem z dnia 13 czerwca 2013 r. skarżącemu udzielono żądanej informacji. W piśmie tym organ przyznał, że uchybił obowiązkowi udzielenia odpowiedzi z przyczyn organizacyjnych (pracownik nie wywiązał się ze swoich obowiązków).
Mając na uwadze powyższe, nie ulega wątpliwości, że w dacie złożenia skargi organ pozostawał w bezczynności. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. "udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2". Z kolei w art. 13 ust. 2 zastrzeżono, że "jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku".
Burmistrz J. uchybił zatem obowiązkom wynikającym z art. 13 ust. 1 oraz ust. 2 u.d.i.p. Żądana informacja została wysłana do skarżącego dopiero po 8 miesiącach od daty złożenia wniosku, przy czym organ poinformował o powodach opóźnienia w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.
W ocenie Sądu doszło wprawdzie do znacznego opóźnienia w załatwieniu sprawy, to jednak należy stwierdzić, że bezczynność nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przemawia za tym fakt, że pracownik bezpośrednio odpowiedzialny za przekazanie informacji skarżącemu nie wykonał swojego obowiązku w terminie, a jedynie omyłkowo przygotował odpowiedź na wniosek, lecz go nie wysłał. Przyjąć zatem należy, że Burmistrz J. nie zignorował wniosku skarżącego podejmując działania zmierzające do udzielenia żądanej informacji publicznej w ustawowym terminie.
Z powyższych przyczyn sąd stwierdził, że stwierdzona bezczynność nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Mając to wszystko na uwadze Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a orzekł o umorzeniu postępowania w zakresie zobowiązania organu do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej (pkt 1), natomiast w pozostałym zakresie wyrok oparto na art. 149 § 1 zd. 2 P.p.s.a. Sąd odstąpił od wymierzenia organowi grzywny ze względu na brak wniosku skarżącego w tym zakresie oraz mając na uwadze, że organ niezwłocznie po złożeniu skargi udzielił skarżącemu satysfakcjonującej go informacji.
O zwrocie kosztów postępowania postanowiono natomiast w oparciu o art. 200 P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu przyznano skarżącemu 100 zł, a więc kwotę uiszczonego wpisu