Uzasadnienie
Referendarza sądowy postanowieniem z dnia 17 grudnia 2009 roku, w sprawie zarejestrowanej pod sygn. akt II SAB/Po 65/09, przyznał skarżącej G. L. prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego z urzędu.
Stosownie do tego orzeczenia Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła na pełnomocnika z urzędu radcę prawnego B. K.-N. (k. 47 akt sądowych). Uwzględniając żądanie Skarżącej, co do zmiany osoby pełnomocnika Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła na pełnomocnika z urzędu radcę prawnego M. K. (k.102 akt sądowych). Ten ostatni, działając w ramach umocowania wynikającego z art. 244 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), reprezentował Skarżącą w postępowaniu sądowoadministracyjnym w pierwszej instancji i otrzymał za to stosowne wynagrodzenie (k.115 akt sądowych).
Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę, zgodnie z żądaniem Skarżącej (k. 116 akt sądowych) oraz jej pełnomocnika (k.124 akt sądowych), zostało przesłane na adres Skarżącej.
W powyższym stanie faktycznym, pismem z dnia 27 czerwca 2010 roku (k. 155 akt sądowych), G. L. wystąpiła o ustanowienie dla niej radcy prawnego z urzędu dla sporządzenia skargi kasacyjnej.
Stosownie do art. art. 243 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy przed lub w toku postępowania rozpoznawczego obejmuje także postępowanie egzekucyjne. Z kolei pełnomocnictwo, zarówno ogólne, jak i szczególne, z mocy prawa, obejmuje upoważnienie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, nie wyłączając skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem (art. 39 p.p.s.a.).
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy uznać należało, że kolejny wniosek G. L. o ustanowienie radcy prawnego nie ma uzasadnionych podstaw, albowiem Skarżąca korzysta już z prawa pomocy w pełnym zakresie (art. 245 §2 p.p.s.a.).
W postępowaniu prowadzonym pod sygn. akt II SAB 65/09 Skarżąca nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych związanych z wniesieniem skargi kasacyjnej, a zobowiązanie Skarbu Państwa do poniesienia wynagrodzenia oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków wynikających z pomocy prawnej udzielonej przez ustanowionego już radcę prawnego z urzędu (art. 250 p.p.s.a.) pozostaje aktualne także na etapie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
W konsekwencji odmowne załatwienie wniosku usprawiedliwia fakt, że Wnioskodawczyni pozostaje w stosunku prawnym z radcą prawnym, który w zakresie wyznaczonym przez art. 13 ust. 1 i art. 14 ustawy z dnia 06 lipca 1982 roku o radcach prawnych (Dz.U. 2010r. nr 10, poz. 65 ze zm.) ma obowiązek udzielić jej pomocy prawnej.
Wyjaśnić należy, że żądanie strony ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy nie może wykraczać poza ramy niezbędnych kosztów postępowania, do których stosowanie do art. 205 §2 p.p.s.a. wlicza się wynagrodzenie radcy prawnego lub adwokata, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
Wyznaczanie osoby, która ma pełnić obowiązki pełnomocnika z urzędu należy do właściwego samorządu zawodowego, o czym Skarżącą, w trybie art. 6 p.p.s.a., została już poinformowana (k.87 i 88 akt sądowych). Zatem ewentualne żądania dotyczące zmiany osoby pełnomocnika należy kierować do Okręgowej Izba Radców Prawnych w [...]. Z akt sprawy wynika, że Skarżąca nie skorzystała z tego uprawnienia (k. 152 akt sądowych).
Wniosek Skarżącej o ustanowienie radcy prawnego z urzędu podlegał oddaleniu bez względu na jej sytuację materialną i rodzinną. Stąd warunkiem jego rozpoznania nie było przedstawienie oświadczenia majątkowego na urzędowym formularzu wniosku. W okolicznościach niniejszej sprawy nie wystąpiła przyczyna usprawiedliwiająca gromadzenie (przetwarzanie) danych o sytuacji majątkowej i rodzinnej obywatela w rozumieniu art. 51 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 02 kwietnia 1997 roku (Dz.U. nr 78, poz. 48 ze zm.).
Z tego względu Skarżąca nie została wezwana do przedłożenia wniosku na urzędowym formularzu. Tym samym nie zaktualizowała się kompetencja sądu do pozostawienia wniosku o prawo pomocy bez rozpoznania (art. 257 w związku z art. 258 §1 i §2 pkt 6 p.p.s.a.).
Z powyższych względów, na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 w związku z art. 245 §3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.
/-/ S. Michalski