Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 28 grudnia 2011r. oddalił skargę V. K. na bezczynność Wojewody w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE.
Skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w całości. We wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF wskazała, że znajduje się w ciężkiej sytuacji finansowej, gdyż nie posiada karty stałego pobytu i jest zmuszona pracować w charakterze sprzątaczki i tylko na umowę zlecenie. Na swoje utrzymanie wydaje miesięcznie: na wodę – 30 zł, prąd – 50 zł, opał 700 zł – 1.000 zł na rok, telefon 150 zł – 200 zł, środki czystości – 50 zł i utrzymanie kota 40 zł. Resztę środków przeznacza na wyżywienie i lekarstwa, dojazdy oraz na pokrycie drobnych kosztów związanych z prowadzeniem zainicjowanej sprawy. Oświadczyła, że utrzymuje się z umowy zlecenia w wysokości 1.403,04 zł brutto miesięcznie oraz renty po zmarłym mężu w wysokości 109,23 zł miesięcznie.
Nadto, oświadczyła, że nie dysponuje żadnymi innymi nieruchomościami, wartościowymi ruchomościami, czy oszczędnościami.
Zgodnie z dyspozycją art. 246 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. dalej p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oznacza to, że prawo pomocy ma charakter szczególny i wyjątkowy, a skorzystać z tego uprawnienia mogą jedynie osoby w rzeczywiście ciężkiej sytuacji finansowej, pozbawione majątku, stałego miesięcznego dochodu lub uzyskujące go w takiej wysokości, że nie są w stanie uiścić najmniejszych nawet należności sądowych (bezrobotni, emeryci, renciści, osoby samotnie wychowujące dzieci).
Z przedłożonego oświadczenia o stanie majątkowym, finansowym i dochodach wynika, że sytuacja wnioskodawczyni pozwala na przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie w całości. Utrzymuje się bowiem z wynagrodzenia z tytułu umowy zlecenia oraz renty po zmarłym mężu, których łączna wysokość pozwala jedynie na zaspokojenie bieżących potrzeb koniecznego utrzymania. Wnioskodawczyni wykorzystuje przy tym swoje możliwości zarobkowania. Doświadczenie życiowe wskazuje, że uzyskiwany dochód nie pozwala na poczynienia oszczędności celem ich przeznaczenia na pokrycie kosztów sądowych niniejszego postępowania, chociażby w części.
Przedstawiona sytuacja finansowa wskazuje, że skarżąca nie jest w stanie wygospodarować środków na pokrycie wolnorynkowego wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Podkreślić przy tym należy, że sprawa znajduje się na etapie ewentualnej skargi kasacyjnej, gdzie obowiązuje tzw. przymus adwokacko-radcowski. Należało, zatem uwzględnić wniosek o prawo pomocy i w tym zakresie.
Podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 249 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć.
Na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 i art. 246 §1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w postanowieniu.
/-/ K. Witkowicz-Grochowska