Uzasadnienie
Wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargą W. G., reprezentowany przez radcę prawnego M. R., wniósł skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie nierozpatrzenia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie.
Jak wyjaśniono w skardze, skarżący wnioskiem z dnia 14 grudnia 2015 r. zwrócił się do Burmistrza S. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Wobec bezczynność organu, skarżący pismem z dnia 22 stycznia 2016 r. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie. Do dnia złożenia skargi Kolegium nie rozpoznało jednakże wniesionego zażalenie. Jedynie wnioskiem z dnia 26 kwietnia 2016 r. Kolegium poinformowało skarżącego, że nie załatwi sprawy w terminie przewidzianym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego.
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r.., poz. 718 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym przepis art. 3 § 2 powołanej powyżej ustawy precyzuje, że sądy orzekają w sprawach skarg na podejmowane przez organy decyzje administracyjne, postanowienia oraz akty i czynności wymienione w powyższym przepisie. I tak, stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
Równocześnie, stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 powołanej powyżej ustawy sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynności lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych m.in. w pkt 2–3.
Rozpatrzenie zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej jako "K.p.a.") nie mieści się w zakresie żadnego z tych punktów. Wprawdzie zażalenie na bezczynność, o którym mowa w art. 37 K.p.a. rozstrzygane jest w drodze postanowienia, jednakże nie jest to postanowienie, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Postępowanie zainicjowane zażaleniem z art. 37 § 1 K.p.a. nie jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, a wydane w jego toku postanowienie ma charakter wpadkowy i nie kończy jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I OSK [...] - dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Niedopuszczalna jest więc skarga na bezczynność organu wyższego stopnia w wydaniu postanowienia w trybie art. 37 § 2 K.p.a. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
/-/ W. Batorowicz