Uzasadnienie
Przesłanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu pismem z dnia 6 grudnia 2016 r., uzupełnionym pismem z 30 grudnia 2016 r., T. M. zarzucił Wojewodzie przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie wydania decyzji, iż nieruchomość nie podpadła po działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej jako "P.p.s.a." - skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Natomiast stosownie do brzmienia art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność organu administracji oraz skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji środkiem takim jest zażalenie lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przewidziane w art. 37 § 1 K.p.a.
W tym miejscu zaznaczyć należy, iż dla uznania wyczerpania toku zażaleniowego przez stronę wystarczające jest wykazanie, że złożyła ona stosowne zażalenie do organu wyższego stopnia. Przy ocenie dopuszczalności skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ nie ma znaczenia sposób rozpoznania takiego zażalenia przez właściwy organ wyższego stopnia (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 września 2011 r. o sygn. akt I SAB/Wa 59/11 oraz wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 28 września 2016 r. o sygn. akt II SAB/Go 68/16 – dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zdaniem pełnomocnika skarżącego (pismo z dnia 17 maja 2017 r.) T. M. w piśmie opatrzonym datą 17 października 2016 r. i adresowanym do Wojewody wyraził niezadowolenie związane z przewlekłym prowadzeniem postępowania. Pismo to winno zostać potraktowane jako zażalenie, o którym mowa w art. 37 K.p.a., a Wojewoda winien był przekazać to zażalenie do właściwego organu w trybie art. 65 § 1 K.p.a.
Po przeanalizowaniu treści ww. pisma T. M. z 17 października 2016 r. Sąd nie podzielił wyżej opisanego stanowiska pełnomocnika strony skarżącej. W powołanym piśmie T. M. nie zawarł zarzutów dotyczących przewlekłego prowadzenia postępowania, a jedynie wskazał na okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają podjęcie zawieszonego przez Wojewodę postępowania administracyjnego. Wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania nie oznacza, iż na moment sporządzenia tego pisma skarżący podnosił zarzut przewlekłego prowadzenia postępowania. Nie bez znaczenia dla oceny charakteru tego pisma i rzeczywistej woli jego autora pozostaje, iż jego adresatem jest organ prowadzący postępowanie – Wojewoda, a nie organ wyższego stopnia.
Z tych też przyczyn nie można podzielić poglądu wyrażonego przez pełnomocnika skarżącego, iż pismem z dnia 17 października 2016 r. T. M. wyczerpał tryb zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. w zw. z art. 37 K.p.a., które Wojewoda powinien uznać za zażalenie o jakim mowa w art. 37 § 1 K.p.a. i przekazać zgodnie z właściwością do organu wyższego stopnia, tj. właściwego ministra.
Na bark wyczerpania trybu zaskarżenia wskazał również Wojewoda w odpowiedzi na skargę.
W tej sytuacji, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 § 3 p.p.s.a. Sąd uznając, że złożenie skargi z powyżej opisanych przyczyn było niedopuszczalne, orzekł o jej odrzuceniu.
Marginalnie już tylko Sąd wskazuje, iż skarżący w każdym może ponownie wnieść skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, po uprzednim wniesieniu zażalenia o jakim wyżej mowa.
/-/ D. Rzyminiak-Owczarczak