Uzasadnienie
Pismem z dnia 11 lutego 2005 r. skarżący L.N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Rady Gminy. Do skargi załączono m.in. wezwanie Rady Gminy do usunięcia naruszenia prawa (prezentata z dnia [...] grudnia 2004 r.), w którym skarżący żąda precyzyjnego wskazania terminu przekazania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Radzie Gminy przez Wójta Gminy C. Z załączonej do skargi odpowiedzi Wójta Gminy C. na wcześniejszą korespondencję skarżącego wynika, iż postępowanie planistyczne prowadzone jest na podstawie art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) w zw. z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Wskazano, że w dniach od 15 lipca 2003 r. do 13 sierpnia 2003 r. plan został wyłożony do publicznego wglądu.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o odrzucenie skargi jako spóźnionej lub oddalenie jej i zasądzenie kosztów według norm przepisanych. Podniesiono także, iż w dacie wniesienia skargi do sądu administracyjnego skarżący nie był właścicielem działki, a więc brak było interesu prawnego dla wniesienia skargi.
Bezspornym w sprawie jest, iż dnia 17 lipca 2002 r. Rada Gminy podjęła uchwałę nr 369/LXI/2002 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...], ark. mapy 3, obr. O. Stosowanie do treści art. 85 ust. 2 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (...), w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. "Uznać należy, że wykonanie obu tych obowiązków przez właściwy organ przed dniem wejścia w życie komentowanej ustawy uzasadnia stosowanie przepisów dotychczasowej ustawy w dalszej procedurze zmierzającej do uchwalenia planu" (Z. Kostka, J. Hyla Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Komentarz i przepisy wykonawcze. Gdańsk 2004, s. 145). Powołana powyżej ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym weszła w życie z dniem 11 lipca 2004 r., a więc aby w rozpatrywanej sprawie właściwym było zastosowanie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, wyłożenie przedmiotowych planów musiałoby nastąpić przed dniem 11 lipca 2003 r. Tymczasem organ w piśmie skierowanym do skarżącego wyraźnie wskazuje, iż plan "w dniach 15.07 2003 r. do 13.8.2003 r. został wyłożony do publicznego wglądu". W takiej sytuacji możliwość kontynuowania procedury planistycznej jest uzależniona od spełnienia przez dotychczasowe czynności wymogów nowej ustawy.
Zgodnie z wymogami obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, na gminie, w celu określenia polityki przestrzennej gminy, ciąży obowiązek sporządzenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Do dnia 11 lipca 2004 r. w każdej gminie takie studium winno być uchwalone. Zgodnie z treścią art. 20 obowiązującej ustawy, plan miejscowy uchwala rada gminy, po ustaleniu jego zgodności z ustaleniami studium. W studium można określić obszary, dla których będzie istniał obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Źródłem tego obowiązku nie będzie przy tym żaden przepis ustawy, lecz zapis studium, które jest wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Ani na gruncie uprzednio obowiązującej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, jak i ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wskazano terminu, w jakim organ byłby obowiązany uchwalić miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.
Art. 101a ustawy z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) na który powołuje się skarżący – stosuje się gdy organ nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Zatem powołany wyżej przepis ustawy wymaga istnienia przepisu prawnego zobowiązującego organ gminy do podjęcia określonych aktów prawnych i związku przyczynowego między bezczynnością organu, a naruszeniem interesu prawnego skarżącego. Tymczasem cytowane wyżej przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazują, że skarżący, w ogóle nie miał prawa domagać się sprecyzowania terminu przedstawienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżącemu nie przysługiwał powyższy środek na tym etapie postępowania. Prawo wniesienia skargi do sądu będzie skarżącemu przysługiwało, po podjęciu uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisu art. 11 i 17 ustawy o planowaniu...
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji postanowienia.
/-/ B. Drzazga