Uzasadnienie
J. K., reprezentowany przez pełnomocnika procesowego, wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta S. w przedmiocie udostępnia informacji publicznej - w załatwieniu wniosku z dnia 1 sierpnia 2014 r. o udostępnienie kopii postanowienia Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] lipca 2014 r. znak [...]. Skarga został opłacona wpisem w wysokości 100 zł.
Następnie pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia 26 sierpnia 2014 r. (data wpływu do Sądu 1 września 2014 r.) oświadczył, że na wyraźne żądanie mocodawcy - skarżącego J. K. cofa skargę z dnia 20 sierpnia 2014 r. w sprawie znak [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Cofnięcie skargi przez skarżącego jest w świetle treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm. - dalej: p.p.s.a.) dopuszczalne, jeżeli sąd uzna, że cofnięcie nie zmierza do obejścia prawa lub nie spowodowałoby utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W warunkach niniejszej sprawy cofnięcie skargi nie może być uznane za niedopuszczalne w rozumieniu przepisu art. 60 p.p.s.a., bowiem z oświadczenia pełnomocnika skarżącego wynika, że strona, korzystając z przysługujących jej uprawnień procesowych w ramach ochrony swojego interesu prawnego, rezygnuje z poddania kontroli sądowej kwestii załatwienia przez organ jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W konsekwencji, wobec skutecznego cofnięcia skargi, należało umorzyć postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Ze względu na cofnięcie pisma przez stronę zaktualizował się obowiązek zwrotu uiszczonej opłaty uiszczonej przy jego wniesieniu (tu: wpisu od skargi w wysokości 100 zł), o którym mowa w art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 60 p.p.s.a. oraz art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.
/-/ T.Świstak