Uzasadnienie
D.B. wniósł skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. podając, że dnia [...]czerwca 2003r. po raz pierwszy z powołaniem się na art. 25 § 2 w związku z art. 24 § 1 ust. 1 i 4 KPA wniósł o wyłączenie Prezydenta Miasta P. od załatwienia sprawy dotyczącej jego wniosku o warunki zabudowy i zagospodarowania terenu przy ul. P. w P. W ocenie skarżącego SKO w P. zamiast wysyłać do wnioskodawcy pismo, winno wydać postanowienie i pouczyć go o przysługujących środkach odwoławczych, czego ostatecznie nie uczyniło, tak więc pozostaje w bezczynności.
W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że zajął stanowisko w piśmie z [...]08.2003r. adresowanym do D.B.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest uzasadniona.
Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje instytucję wyłączenia pracownika organu administracji publicznej (art. 24 KPA) oraz organu administracji publicznej (art. 25 KPA). W przypadku żądania wyłączenia pracownika o wyłączeniu, bądź odmowie wyłączenia przy braku podstaw do wyłączenia, podanych sytuacji w § 1 i § 3 art. 24 KPA, orzeka w formie postanowienia bezpośredni przełożony tego pracownika, a na to postanowienie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują zażalenia.
Ubocznie należy jedynie zauważyć, że w związku z powyższą regulacją Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w P. wystąpił z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego o rozstrzygnięcie czy art. 24 w związku z art. 141 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 98/00/1071 ze zm.) jest zgodny z:
- 1) art. 2, art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz.U. 78/97/483 ze spr. Dz.U. 28/01/319)
- 2) art. 6 ust. 1 i art. 13 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz.U. 61/93/284 ze zm.).
Należy jednak podkreślić, że D.B. we wniosku z dnia [...] czerwca 2003r. nie wnosił o wyłączenie pracownika organu, lecz o wyłączenie organu administracyjnego – Prezydenta Miasta P. i wnosił o wyznaczenie organu do załatwienia jego sprawy – Prezydenta Miasta S. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 25 KPA organ administracji publicznej podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy, przy spełnieniu następujących przesłanek:
- a) sprawa musi dotyczyć interesów majątkowych, które to pojęcie należy wiązać z interesem prawnym bądź obowiązkiem w rozumieniu art. 28 kpa,
- b) wyłączeniu podlegają osoby wymienione w pkt 1 i 2 art. 25 § 1 KPA,
Tak więc od załatwienia sprawy organ administracji publicznej podlega wyłączeniu kiedy sprawa dotyczy interesów majątkowych
- a) kierownika tego organu,
- b) osób pozostających z tym kierownikiem w stosunkach prawnych określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3, a więc małżonka, krewnych, powinowatych do drugiego stopnia oraz osoby związanej z kierownikiem z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli,
- c) osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia,
- d) osób pozostających w stosunkach prawnych z osobą wymienioną pod lit. "c" tych samych, o których mowa pod lit. "b".
Zarówno orzecznictwo, jak i doktryna podkreślają, że wyłączenie organu administracyjnego na mocy art. 25 § 1 KPA następuje z mocy prawa, zbędnym jest więc wydawanie odrębnego postanowienia.
W świetle powyżej omówionych uregulowań należy ocenić, że żądanie skarżącego aby Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało postanowienie o wyłączeniu organu administracyjnego Prezydenta Miasta P. jest nieuzasadnione, jak również nieuzasadnionym jest pogląd, że w przypadku odmowy wyłączenia przysługiwałaby mu skarga do Sądu Administracyjnego.
Jest natomiast oczywistym, że w przypadku zwłoki w wydaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu D.B. przysługuje skarga na bezczynność organu, natomiast sam zarzut dotyczący podstaw wyłączenia organu administracyjnego w oparciu o przepisy art. 25 § 1 KPA, jeżeli został zgłoszony, winien być rozpoznawany w sprawie, w której zostanie wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, czy też odmowa wydania takiej decyzji.
W powyższych okolicznościach, na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 152 poz. 1270) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm.), orzeczono jak w sentencji wyroku.
/-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ G.Radzicka /-/ M.Dybowski
MarK