Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2014 r. złożonym drogą elektroniczną P. K. wystąpił w trybie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. nr 112 poz. 1198 z późn. zm.) o udostępnienie informacji czy Gmina B. w okresie od 2012 r. do chwili złożenia wniosku zawierała umowy dotyczące obsługi prawnej z kancelariamu oraz o udostępnienie treści tych umów.
Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. P. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy B., wskazując że do dnia wniesienia skargi nie udzielono mu żądanej informacji publicznej i domagając się stwierdzenia bezczynności organu w zakresie rozpoznania jego wniosku, zobowiązania organu do udzielenia informacji oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę z dnia [...] września 2014 r. Burmistrz Miasta i Gminy B. wniósł o umorzenie postępowania, wskazując, że skarżącemu udzielono żądanej informacji publicznej, w tym przekazano mu treść zawartych umów na obsługę prawną, w dniu [...] września 2014 r.
W piśmie z dnia [...] października 2014 r. P. K. wniósł o umorzenie postępowania, wobec udzielenia mu żądanej informacji publicznej oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie sądowe należało umorzyć.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Jak wynika przy tym z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną.
Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782). Zgodnie z art. 1 ust. 1 powołanej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. Jak wynika z przy tym z art. 2 cytowanej ustawy, każdemu przysługuje co do zasady prawo dostępu do informacji publicznej, a od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Nie ulega zatem wątpliwości, że P. K. dysponował legitymacją do wystąpienia z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 powołanej ustawy zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a także podmioty które dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Jak wynika przy tym z art. 1 ust. 1 powołanej ustawy, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Przykładowy katalog danych, które mogą mieścić się w pojęciu informacji publicznej został określony w art. 6 cytowanej ustawy. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 3 tejże ustawy udostępnieniu podlega informacja publiczna o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy, w tym o trybie działania tych podmiotów w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej.
Z tej perspektywy nie ulega zatem wątpliwości, że Burmistrz Miasta i Gminy B. jako organ jednostki samorządu terytorialnego jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a informacja żądana przez P. K. była taką informacją publiczną.
Zgodnie z art. 13 ust. 1 powołanej ustawy, udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Niemniej, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w powyższym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.
Odnosząc te uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należało zatem uznać, że wniosek skarżącego z dnia [...] sierpnia 2014 r. – który został wyświetlony na komputerze adresata w dniu [...] sierpnia 2014 r. – podlegał załatwieniu do dnia [...] sierpnia 2014 r. Nie ulega przy tym wątpliwości, że organ nie wyznaczył dodatkowego terminu w trybie art. 13 ust. 2 powołanej ustawy. Następną czynnością podjętą przez organ było dopiero udzielenie żądanej informacji w dniu [...] sierpnia 2014 r. Tym samym w okresie od dnia [...] sierpnia 2014 r. do dnia [...] sierpnia 2014 r. Burmistrz Miasta i Gminy B. pozostawał w stanie bezczynności.
Niemniej w dniu [...] sierpnia 2014 r. skarżącemu udzielono żądanej informacji publicznej. Tym samym, mimo stwierdzenia, że organ pozostawał w stanie bezczynności, niniejsze postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i jako takie należało je umorzyć na mocy art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). Wobec usunięcia stanu bezczynności niemożliwe jest bowiem zobowiązanie organu na podstawie art. 149 § 1 powołanej ustawy do dokonania w określonym terminie oznaczonej czynności.
Jednocześnie Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy B. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa – okres bezczynności nie był znaczny, zaniechanie organu nie miało charakteru celowego, a żądana informacja została skarżącemu udzielona niezwłocznie po wniesieniu skargi.
Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 201 § 1 w związku z art. 205 § 1 powołanej ustawy. W ocenie Sądu niezbędnymi kosztami postępowania w niniejszej sprawie był jedynie uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w kwocie 100 zł. Wprawdzie skarżący P. K. był reprezentowany przez radcę prawnego T. K., należy jednak zauważyć, że w okresie od [...] sierpnia do [...] października 2014 r. wniósł on do tutejszego Sądu 26 skarg – wszystkie na bezczynność organów samorządu gminnego w różnych gminach w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Wymienione skargi dotyczą żądania udzielenia informacji w zakresie umów o obsługę prawną z kancelariami. Treść skarg ma charakter szablonu, który jest tylko w nieznacznym stopniu zindywidualizowany. Skargi wniesiono w nieskomplikowanych, niemalże identycznych stanach faktycznych i z identyczną argumentacją prawną. Sporządzenie kolejnych tego rodzaju skarg sprowadziło się w istocie do naniesienia niewielkich zmian w opisie stanu faktycznego poprzez zindywidualizowanie organu, podanie daty złożenia wniosku, daty jego odebrania przez organ i stwierdzenia, że do dnia złożenia skargi organ nie udostępnił żądanej informacji publicznej.
Opisana wyżej sytuacja miała również miejsce w przedmiotowej sprawie, która jest kolejną, rozpoznaną przez Sąd skargą P. K. Zdaniem Sądu sporządzenie skargi w przedmiotowej sprawie było czynnością, która z uwagi na swoją prostotę i szablonowość nie rodziła potrzeby skorzystania z pomocy profesjonalnego pełnomocnika. Te same uwagi odnieść należy do pisma skarżącego z dnia [...] października 2014 r., którego treść, za wyjątkiem wskazania organu i sygnatury sprawy, nie posiada żadnych cech indywidualnych, odróżniających to pismo od pism złożonych przez skarżącego w tej samej dacie do 8 innych spraw (k. 21, 22 akt sądowych).
Z powyższych względów Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie brak było uzasadnionej potrzeby skorzystania przez skarżącego z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, a w konsekwencji do niezbędnych kosztów postępowania nie można zaliczyć wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika.