Uzasadnienie
Skarżący J. L. w dniu 8 lipca 2013r. wystąpił bezpośrednio ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na bezczynność Rektora Uniwersytetu w związku z brakiem odpowiedzi i przekazania trzech złożonych przez skarżącego skarg na decyzje władz Uniwersytetu dotyczących jego indywidualnych spraw studenckich.
W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu wniósł o oddalenie skargi wskazując, że organ dokonał czynności zakwestionowanej przez skarżącego i nie znajduje się w bezczynności.
Skarżący został wezwany do uzupełniania braku skargi poprzez wykazanie w terminie 7 dni, że przed wniesieniem skargi z 8 lipca 2013r. na bezczynność wezwał Rektora do usunięcia naruszenia prawa, czyli wyczerpał tryb przewidziany w art. 37 kpa, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka została prawidłowo doręczona dorosłemu domownikowi w dniu 29 sierpnia 2013r. Do dnia dzisiejszego wezwanie nie zostało wykonane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej merytorycznego zarzutu.
Wyjaśnić należy, że obowiązkiem Sądu, przed dokonaniem merytorycznej oceny zasadności skargi, jest zbadanie, czy skarga spełnia wymogi formalne oraz czy przed jej wniesieniem skarżący wyczerpał środki zaskarżenia, które służyły w postępowaniu administracyjnym.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, ze zm., dalej "p.p.s.a.") skargę można wnieść do sądu po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 cyt. ustawy).
W przypadku bezczynności organu strona przed wniesieniem skargi do Sądu zobowiązana jest wyczerpać środek zaskarżenia przewidziany przepisem art. 37 §1 kpa. Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub ustalonym w myśl art. 36 kpa lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Oznacza to, że przed wniesieniem skargi na bezczynność konieczne jest zażalenie albo uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 37 § 1 kpa.
Pomimo wezwania skarżący nie wskazał, że wyczerpał powyżej opisany tryb z art. 37 §1 kpa i wezwał Rektora do usunięcia naruszenia prawa. Również z akt administracyjnych załączonych do niniejszej sprawy nie wynika, że takie wezwanie w trybie art. 37 §1 kpa zostało złożone. Skarżący wniósł skargę bezpośrednio do Sądu.
Mając na uwadze powołane wyższej przepisy, skargę należało odrzucić, gdyż skarżący nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu.
/-/ E.Brychcy