Uzasadnienie
W dniu 6 listopada 2013 r. wpłynęło do tut. Sądu pismo J. M. z 8 października 2013 r. zawierające prośbę o udzielenie pomocy w sprawie rekultywacji działki jego własności przylegającej do nieruchomości, na której znajduje się odwiert gazu. Wskazał w nim, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] stycznia 2004 r. uznająca rekultywację za zakończoną oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO) zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 21 lipca 2005 r. II SA/Rz 422/04, a skarga kasacyjna od tego orzeczenia oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 listopada 2006 r. II OSK 1388/05. Od tamtego czasu w sprawie rekultywacji otrzymał tylko jedno pismo informacyjne w 2007 r. W 2012 i 2013 r. skierował bezskutecznie korespondencję do podmiotów wydobywających gaz.
Z kolei w piśmie z 4 marca 2013 r. zwrócił się o pomoc w sprawie rekultywacji do Prezydenta Miasta [...], informując go o prawomocnych wyrokach i domagając się wskazania odpowiedzialnych wieloletnich zaniedbań.
W związku z niejasnością charakteru ww. pisma wezwano J. M. do wyjaśnienia, co jest jego przedmiotem. W pismach z 21 listopada i 10 grudnia 2013 r. oświadczył, że przedmiotem skargi jest bezczynność organu – Prezydenta Miasta [...] (Urzędu Miasta [...]).
W odpowiedzi na skargę udzielonej w piśmie z 27 grudnia 2013 r. Prezydent Miasta [...] wniósł o jej odrzucenie z powodu niewyczerpania przez skarżącego wymaganego trybu skargowego.
W nawiązaniu do stanowiska organu zarządzeniem z 15 stycznia 2014 r. wezwano J. M. do wyjaśnienia, czy przed wniesieniem skargi na bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania) Prezydenta Miasta [...] w sprawie rekultywacji gruntów kierował do SKO [...] zażalenie w trybie art. 37 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: "Kpa") na niezałatwienie sprawy w terminie, jak tez wykazania tego faktu.
W odpowiedzi z 23 stycznia 2014 r. skarżący podał, że po wyrokach sądów administracyjnych traktował sprawę rekultywacji działki jako dalszy jej ciąg i nie wnosił o podjęcie żadnych dodatkowych czynności w tym zakresie, takich jak zażalenie czy skarga. Cierpliwie czekał na informację od organu. W piśmie z 4 marca 2013 r. wezwał jednak Prezydenta Miasta [...] do wykonania ww. wyroków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Stosownie do dyspozycji przepisów art. 3 § 2 pkt 1 i 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn, zm., dalej: "Ppsa") kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie podlegającej załatwieniu w formie decyzji administracyjnej. Jednak warunkiem dopuszczalności takiej skargi jest to, aby przed jej wniesieniem strona skarżąca wyczerpała wszystkie dostępne w postępowaniu administracyjnym środki zaskarżenia, w tym zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, o którym mowa w art. 37 § 1 Kpa. Wymóg taki został sformułowany w przepisach art. 52 § 1 i 2 Ppsa.
Przedmiot skargi związany jest z zagadnieniem rekultywacji gruntów. Sprawa taka podlega zatem załatwieniu w trybie przepisów ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1205, dalej: "Uogr"). Tak więc stosownie do art. 22 ust. 2 cyt. ustawy organem właściwym do wydania decyzji w pierwszej instancji jest starosta (w mieście na prawach powiatu -prezydent miasta, zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym, tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 595), a organem wyższego stopnia – jak wynika z art. 17 pkt 1 Kpa - samorządowe kolegium odwoławcze. Do tego zatem organu należało przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wystosować zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Niewywiązanie się zaś przez skarżącego z tego obowiązku wymagało uznania przez Sąd rozpoznawanej skargi za niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa i jej odrzucenia, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa.