Uzasadnienie
W dniu 20 listopada 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga M. B. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] polegającą na nieterminowym i niezgodnym z prawem rozpatrzeniu wniosku o rejestrację pojazdu. Skarżący zawnioskował o zobowiązanie organu do dokonania czynności w zakresie rejestracji pojazdu marki [...] nr VIN: [...] i wydanie w tym zakresie odpowiedniej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta [...] wniósł o oddalenie skargi, jako bezpodstawnej.
W dalszej kolejności zarządzeniem z dnia 11 grudnia 2013 r. tut. Sąd wezwał M. B. do udzielenia informacji czy przed wniesieniem skargi do WSA w Rzeszowie skarżący składał zażalenie na bezczynność Prezydenta Miasta [...] do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jako organu administracji publicznej wyższego stopnia, w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – zwana dalej "k.p.a."). W razie twierdzącej odpowiedzi (tj. w razie złożenia takiego zażalenia) wezwano skarżącego o wykazanie tego faktu poprzez nadesłanie odpisu zażalenia oraz potwierdzenia jego nadania w urzędzie pocztowym. W wezwaniu zakreślono siedmiodniowy termin na udzielenie odpowiedzi, pod rygorem uznania, że zażalenie nie było składane.
Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 14 grudnia 2013 r. W zakreślonym terminie M. B. nie udzielił odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. wynika natomiast, że kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowań, między innymi w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w formie decyzji administracyjnej.
Stosownie zaś do art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.)
Warunkiem wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej jest uprzednie złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Zgodnie z ugruntowanym poglądem w orzecznictwie i doktrynie warunkiem wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu administracji jest uprzednie złożenie zażalenia w trybie art. 37 k.p.a. Niezłożenie takiego zażalenia stanowi brak formalny skargi, skutkujący jej odrzuceniem – (por. postanowienie NSA z dnia 17.10.1997 r., sygn. IV SAB 31/97 – publ. OSP 1998/10 poz. 185). Tak więc wniesienie skargi do sądu na bezczynność organu jest możliwe tylko wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 k.p.a., ponieważ zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 P.p.s.a. (por: wyrok WSA w Warszawie z dnia 15.11.2007 r., sygn. I SAB/Wa 112/2007 – publ. LexPolonica nr 2000470).
W przedmiotowej sprawie M. B. złożył skargę na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie załatwienia wniosku o rejestrację pojazdu. Postępowanie powyższe jest postępowaniem administracyjnym, w którym istnieje możliwość kwestionowania niezałatwienia sprawy w terminie w drodze zażalenia na bezczynność, składanego do organu wyższego stopnia.
Oznacza to, że zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. skarżący, przed złożeniem skargi do WSA w Rzeszowie, winien wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia tj. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
W sytuacji, gdy ów wymóg nie został spełniony, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
W okolicznościach sprawy M. B. nie uczynił zadość wezwaniu z dnia 12 grudnia 2013 r. poprzez jednoznaczne oświadczenie czy składał zażalenie na bezczynność oraz przez wykazanie tego faktu poprzez nadesłanie odpisu zażalenia oraz potwierdzenia jego nadania w urzędzie pocztowym.
W związku z powyższym, zgodnie z pouczeniem zawartym w wezwaniu należy uznać, że zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie nie było składane. Tym samym skarżący nie dopełnił rygoru warunkującego dopuszczalność jego skargi.
W oparciu o wyżej wskazane okoliczności oraz art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw.
z art. 52 § 1 P.p.s.a. Sąd skargę odrzucił.
O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Końcowo Sąd zaznacza, że przedmiotowe odrzucenie skargi na bezczynność nie stanowi przeszkody do ponownego jej złożenia, które winno jednakże poprzedzać wniesienie zażalenia, w trybie art. 37 K.p.a. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego.