Uzasadnienie
P. K. wniósł skargę na "czynności prowadzone przez Państwowy Powiatowy Inspektorat Sanitarny " domagając się zobowiązania Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w odpowiedzi na wniosek Skarżącego z dnia 18 listopada 2015 r. oraz dopuszczenie i przeprowadzenie zawnioskowanych dowodów.
Sąd wezwał Skarżącego o sprecyzowanie przedmiotu skargi wskazując na art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a").
W odpowiedzi Skarżący wskazał, że czynnością jest obowiązek wynikający z art. 61 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej: K.p.a.") czyli obowiązek wszczęcia postępowania oraz art. 78 §1 K.p.a. obowiązek przeprowadzenie na żądanie strony dowodu. Skarżący wskazał, że "nie wyklucza, że odpowiedź organu zwykłym pismem może świadczyć o bezczynności".
Wojewódzki Sąd administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Na podstawie kierowanych do Sądu pism Sąd ustalił, że przedmiotem skargi P. K. jest bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [....], którą Skarżący upatruje w braku formalnego wydania postanowienia o wszczęciu bądź odmowie wszczęcia postępowania w sprawie z jego wniosku z dnia 18 listopada 2015 r.
Bezwzględnym warunkiem wniesienia skargi do Sądu jest wyczerpanie administracyjnego toku instancji, to jest wykorzystanie w postępowaniu administracyjnym przysługujących Skarżącemu środków zaskarżenia. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
W przypadku skargi na bezczynność wymagane jest wcześniejsze złożenie do organu wyższego stopnia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, o czym mowa w art. 37 K.p.a.
Z akt sprawy wynika, że Skarżący przed wniesieniem skargi takiego środka nie składał, co czyni skargę przedwczesną.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.