Uzasadnienie
W skardze z daty [...], 28 maja 2022 r. A.S. (dalej: "Wnioskodawca"/"Skarżący") zarzucił Komendantowi Powiatowemu Policji w [...] (dalej: "Komendant") bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając naruszenie:
- 1. art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,
- 2. art. 10 ust.1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm., dalej: "ustawa"), w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
W związku z tym wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku.
W uzasadnieniu Skarżący podał, że pismem z 21 kwietnia 2022 r., w trybie dostępu do informacji publicznej, zwrócił się o udostępnienie informacji i przesłanie odpowiedzi na podany adres. Komendant 4 maja 2022 r. odpowiedział na wniosek, ale nie udostępnił żądanych informacji, wobec tego termin do udostępnienia informacji upłynął, zgodnie z art. 13 ust.1 ustawy. Zdaniem Skarżącego osoba, której dotyczy wniosek (J.D.) jest funkcjonariuszem Policji, dlatego Komendant miał obowiązek udzielić żądanych informacji, a jeśli tego nie zrobił, to odmowa musi być wydana w formie decyzji. Na poparcie powyższego Skarżący powołał orzeczenia sądów administracyjnych.
W odpowiedzi na skargę Komendant wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie - o jej oddalenie. Naprowadził, że 21 kwietnia 2022 r. wpłynął wniosek o udzielenie informacji dotyczącej funkcjonariusza policji. Wskazał, że pismem z 4 maja 2022 r. poinformował Wnioskodawcę, że nie można uznać za prawidłowy wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w którym wnioskodawca nie wskazuje konkretnie określonej funkcji, lecz czyni to bardzo ogólnie. Niesprecyzowane wnioski o informacje - obiektywnie niepozwalające ustalić treści żądania wnioskodawcy - nie stanowią wniosków o informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy, a w rezultacie nie podlegają rozpatrzeniu w trybie ustawy.
Odnosząc się natomiast do zarzutów Komendant wyjaśnił, że wniosek już z uwagi na sam sposób jego sformułowania nie mógł zostać uwzględniony. Umocowanie funkcjonariusza wynika m.in. z faktu nawiązania stosunku służbowego, ze wskazania zakresu powierzonych czynności, z polecenia przełożonego do prowadzenia konkretnej sprawy oraz z przepisów prawa. Wnioskodawca nie sprecyzował żadnego z ww. dokumentów, nie wskazał, o jakie konkretne postępowanie, bądź jakiego rodzaju postępowania miałoby chodzić. Ponadto dane, o które wnosił Skarżący nie mogłyby być zrealizowane w trybie informacji publicznej, gdyż nie odpowiadałoby to jej celowi i funkcji, tak więc udzielenie odpowiedzi na wniosek nastąpiło w sposób prawidłowy – w formie pisma. Wydanie decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej nie ma w takim przypadku uzasadnienia prawnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
skarga jest uzasadniona.
I. Stan sprawy jest następujący. Wnioskiem z 21 kwietnia 2022 r. Skarżący wystąpił do Komendanta o udzielenie informacji publicznej dotyczącej wskazanego z imienia i nazwiska policjanta, domagając się skanów dokumentów, tj. upoważnienia wystawionego dla tego funkcjonariusza do podejmowania decyzji organu Policji bądź w jej imieniu oraz skanu upoważnienia do podejmowania decyzji procesowych kończących postępowania. Komendant pismem z 4 maja 2022 r. poinformował Wnioskodawcę, że nie można uznać za prawidłowy wniosek, w którym nie wskazuje się konkretnie określonej informacji. Tak sformułowany wniosek nie jest żądaniem o informację publiczną. W tym stanie sprawy Skarżący, pismem z 28 maja 2022 r., wniósł skargę na bezczynność Komendanta.
II. Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne (...), w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1). Natomiast udostępnieniu podlega informacja publiczna o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w szczególności - o przedmiocie działalności i kompetencjach oraz trybie działania władz publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy).
Ogólnikowość ustawowych definicji i przykładowe wskazanie m.in. przedmiotu informacji publicznej spowodowały, że zagadnienia te były i są przedmiotem licznych wypowiedzi sądów administracyjnych. I tak, w orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych. Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym (zob. np. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 września 2016 r., sygn. II SAB/Gd 13/16, wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r. sygn. II SA 4059/02). Podkreśla się, że o zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w trybie ustawy decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji.
Informacja publiczna obejmuje bowiem swoim znaczeniem szerszy zakres pojęciowy niż dokumenty urzędowe i nie można zawężać i utożsamiać dostępu do informacji publicznej z dostępem do dokumentów. Informacją publiczną są nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i wytworzone przez organy administracji publicznej, ale także te dokumenty, które są używane do zrealizowania powierzonych prawem zadań publicznych (zob. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2022 r. sygn. III OSK 2885/21). Przymiot taki posiada także treść dokumentów, których podmiot używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Charakter publiczny należy zatem przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności (zob. np. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r. sygn. II SA 1956/02). Sąd w składzie rozpoznającym skargę poglądy te podziela.
III. W rozpoznawanej sprawie wniosek Skarżącego z dnia 21 kwietnia 2022 r. dotyczy tak rozumianej informacji publicznej. Odnosi się bowiem do danych dotyczących służbowych uprawnień funkcjonariusza a więc takich, których nie sposób zdefiniować jako niezwiązanych z interesem publicznym. Wykazanie umocowania do podejmowania przez funkcjonariusza czynności procesowych i czynności służbowych w ramach pełnionej służby, ze swej istoty służy interesowi publicznemu i taka jego funkcja nie może być kwestionowana. Zatem żądane przez Skarżącego informacje, pomimo dużego stopnia ogólności, z uwagi na swój przedmiot, zgodnie z obiektywnymi kryteriami, stanowią informację publiczną.
Konkluzja jest więc taka, że wyrażone w piśmie Komendanta z 4 maja 2022 r. stanowisko o braku możliwość rozpoznania wniosku nie znajduje w tym przypadku uzasadnienia. Wobec tego, skoro Komendant nie rozpatrzył wniosku o udzielenie informacji publicznej, to mimo udzielonej odpowiedzi, pozostaje w bezczynności.
Z tych przyczyn Sąd orzekł, jak w wyroku, na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "P.p.s.a.").
Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia art. 200 P.p.s.a.