Uzasadnienie
Uzasadnienie
Pismem z dnia 9 grudnia 2004 r. skarżący R. N. wystąpił do Burmistrza Miasta i Gminy O. z wnioskiem o podjęcie działań w związku z zachwaszczeniem nieruchomości położonych w miejscowości S. S. sąsiadujących z jego działką, na której prowadzi uprawę wikliny. Skarżący wskazał w piśmie, że chwasty i niewłaściwe użytkowanie nieruchomości zachwaszczonych prowadzą do szkód, które powstają w jego plantacji. Jego zdaniem sytuacja taka jest niedopuszczalna i bezprawna, dlatego domagał się podjęcia przez organ gminy działań zmierzających do zlikwidowania istniejącego stanu wskazując, że przepisy prawa nakazują usuwanie chwastów.
W odpowiedzi Burmistrza Miasta i Gminy O. stwierdził, że brak przepisów prawnych pozwalających na wejście na cudzą własność uniemożliwia usunięcie zachwaszczeń. Poza tym wskazał, że chwasty, które wskazuje skarżący nie należą do chwastów kwarantannowych, a więc organ nie ma obowiązku podejmowania w tym zakresie działań. Wreszcie organ wskazał by skarżący sam zwrócił się do sąsiadów, aby usunęli rosnące na ich działkach chwasty.
Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem sprawy skarżący wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego ze skargą na sprzeczne z prawem działanie Burmistrza Miasta i Gminy O., szczególnie na jego bezprawną bezczynność. Kolegium odpowiedziało skarżącemu, że jego pismo traktuje jako skargę wniesioną na podstawie przepisów ogólnych wskazując w dalszej treści swojego pisma na sposób załatwienia bezczynności organu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżący R. N. zarzucił brak działania Burmistrzowi Miasta i Gminy O., Staroście Powiatu L. oraz Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu. Wobec wątpliwości, który organ konkretnie powinien być adresatem żądań skarżącego, a tym samym, który jego zdaniem pozostaje w bezczynności Sąd na rozprawie w dniu 7 września 2005 r. wezwał skarżącego do jednoznacznego wskazania przedmiotu skargi. Skarżący stwierdził, że przedmiotem jego skargi jest bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy O. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wobec takiego stanowiska strony wezwał Burmistrza Miasta i Gminy O. do udzielenia odpowiedzi na skargę. Organ wykonując zarządzenie Sądu przedłożył odpowiedź na skargę, w której nie podzielił zarzutów skargi stwierdzając, że bezczynność w sprawie R. N. nie zaistniała i z tego powodu wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozpoznając skargę stwierdza co następuje:
Bezczynność organu to sytuacja, w której organ nie podejmuje prawem przewidzianego działania, w szczególności nie wydaje prawem przewidzianej decyzji. W sprawie ze skargi R. N. sytuacja taka zaistniała. Burmistrz Miasta i Gminy O. nie wydał decyzji w sprawie, która wszczęła się na skutek złożenia przez skarżącego pisma /wniosku/ z dnia 9 grudnia 2005 r. Z treści żądania wynika, że skarżący domagał się wydania rozstrzygnięcia w sprawie związanej z zachwaszczeniem nieruchomości sąsiadujących z jego działką.
Sąd odnosząc się do tak sformułowanego żądania stwierdza, że skarga na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy O. zasługuje na uwzględnienie, a to oznacza, że organ ten pozostawał w bezczynności, która polegała na niewydaniu decyzji.
Przepisy obowiązującego prawa, w szczególności art. 15 ust. 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych /Dz. U. Nr 121 z 2004 r., poz. 1266, ze zm./ dają wójtowi możliwość wydania decyzji w przypadku wystąpienia z winy właściciela innych form degradacji gruntu rolnego, w tym nieprzestrzegania przepisów o ochronie roślin uprawnych przed chorobami, szkodnikami i chwastami. Z treści tego przepisu wynika, że żądanie usunięcia chwastów może być podstawą do wydania decyzji w stosunku do właścicieli nieruchomości, którzy dopuszczają do tego typu degradacji gruntu rolnego.
Zatem złożenie wniosku przez skarżącego dało podstawę do wydania decyzji. Sąd nie przesądza jaka mogła być jej treść, ale wskazuje, że żądanie skarżącego powinno być załatwione przez wydanie decyzji pozytywnej jeżeli w trakcie postępowania stwierdzonoby wystąpienie przesłanek określonych w art. 15 ust. 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, albo decyzji odmownej, jeżeli organ uznałby, że takie warunki nie występują. Dla Sądu jest oczywiste, że sprawa objęta decyzją powinna być załatwiona przez wydanie decyzji. Jej nie wydanie jest bezczynnością i z tego powodu skargę należało uwzględnić.
O kosztach postępowania Sąd orzekł mając na uwadze treść art. 200 w związku z art. 210 prawa o p.s.a.