Uzasadnienie
W dniu 27 lutego 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga E.G. reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika na bezczynność Wójta Gminy B. w sprawie udzielenia informacji publicznej. Skarga została złożona w siedzibie organu w dniu 10 lutego 2017 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania, ewentualnie o oddalenie skargi. Wyjaśnił, że w dniu 13 lutego 2017 r. udzielił wnioskodawczyni żądanej informacji publicznej.
W dniu 3 kwietnia 2017 r. do Sądu wpłynęło pismo strony skarżącej, w którym oświadczyła, że wycofuje skargę w powyższej sprawie wobec udzielenia jej wnioskowanej informacji, co w jej ocenie jest równoznaczne z uwzględnieniem skargi w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. Skorzystanie z uprawnienia do cofnięcia skargi, wynikającego z art. 60 P.p.s.a. uzasadnia umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Dodatkowo, na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. zwróciła się zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Skutkuje to bezprzedmiotowością, a w dalszej perspektywie umorzeniem postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Bezprzedmiotowością, a następnie umorzeniem postępowania, ale "z innych przyczyn" na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. skutkuje także uwzględnienie skargi przez organ ramach jego kompetencji autokontrolnych w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. W myśl tej regulacji organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.
Z treści tej regulacji wynika, że stwierdzenie przez organ czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa jest warunkiem uznania, że doszło do uwzględnienia skargi przez organ w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a.
Sąd stwierdza, że w przedmiotowej sprawie organ udzielił żądanej informacji, nie dokonując jakiejkolwiek oceny czy bezczynność, jakiej się dopuścił miała miejsce bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Nie można zatem uznać, mimo udzielenia żądanej informacji publicznej, że organ uwzględnił skargę w ramach autokontroli w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a.
Wobec uznania, że w sprawie nie doszło do skutecznego uwzględnienia skargi w trybie autokontroli Sąd związany jest oświadczeniem o cofnięciu skargi. Nie znajdując przeciwwskazań wymienionych w art. 60 P.p.s.a., sąd uznał cofnięcie skargi za skuteczne. Procesowym skutkiem rezygnacji skarżącej z sądowej kontroli zaskarżonej bezczynności jest umorzenie postępowania. W przypadku zaś cofnięcia skargi nie ma możliwości zastosowania art. 201 § 1 P.p.s.a., który stanowi, że zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu w razie umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. z przyczyny określonej w art. 54 § 3 P.p.s.a. Brak jest zatem podstawy prawnej do zastosowania art. 201 § 1 P.p.s.a. w sytuacji, gdy do umorzenia postępowania dochodzi na podstawie art. 60 w zw. z art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w następstwie cofnięcia skargi.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.