Uzasadnienie
W dniu 28 lutego 2002 r. J. T. złożył w Radzie Gminy w M. K. skargę na bezczynność Wójta w sprawie zawężenia drogi gminnej biegnącej obok jego posesji przez R. i J. W. Traktując powyższe pismo jako wniosek o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego organ wezwał wnioskodawcę o uzupełnienie braków formalnych wniosku, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania, a po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu postąpił zgodnie ze wskazanym rygorem.
W dniu 2 sierpnia 2005 r. J. T. ponownie wystąpił do Wójta Gminy w M. K. o dokładne przemierzenie drogi usytuowanej na działkach nr 165 i 142 znajdującej się w posiadaniu samoistnym Gminy, która to na skutek działań R. i J. W., właścicieli działek przyległych nr 141/1, 141/2 i 164, uległa znacznemu zawężeniu uniemożliwiając mu dojazd do jego posesji "bizonem".
Odpowiadając na powyższe pismo Wójt Gminy M. K. w dniu 23 sierpnia 2005 r. podniósł, że w wyniku przeprowadzonych pomiarów stwierdzono, że szerokość dróg gminnych w terenie jest zgodna z mapami obowiązującej ewidencji gruntów, czyniąc zbędnym dokonanie dodatkowych pomiarów przez uprawnionego geodetę.
Pismo to stało się również przedmiotem skargi wniesionej przez J. T. w dniu 23 września 2005 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Ustosunkowując się do podniesionych w niej zarzutów w piśmie z dnia 9 listopada 2005 r., organ stwierdził, że wobec braku możliwości zakwalifikowania zawartego w niej żądania w oparciu o przepisy prawa, należy potraktować ją jako skargę w rozumieniu przepisów Działu VIII k.p.a., i że jako organ wyższego stopnia w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej, należących do jednostek samorządu terytorialnego, nie znajduje podstaw do interwencji w przedmiotowej sprawie. Pismo to zostało skarżącemu doręczone w dniu 25 listopada 2005 r.
W dniu 11 stycznia 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga J. T. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 listopada 2005 r.
W odpowiedzi na nią Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie jako nie podlegającej załatwieniu w drodze administracyjnej a tym samym niedopuszczalnej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W ostatecznie sprecyzowanej skardze skarżący wskazał, że przedmiotem jego skargi jest bezczynność Wójta Gminy M. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Kognicję sądów administracyjnych wyznacza art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a.
Zgodnie z wyżej cytowanym przepisem kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach, w których służy skarga do sądu administracyjnego na; decyzje administracyjne - § 2 pkt 8 w zw. z § 2 pkt 1 P.p.s.a, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty - § 2 pkt 8 w zw. z § 2 pkt 2 P.p.s.a., postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie - § 2 pkt 8 w zw. z § 2 pkt 3 P.p.s.a., a także inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa - § 2 pkt 8 w zw. z § 2 pkt 4.
Katalog ten jest katalogiem zamkniętym co oznacza, że każda skarga, której przedmiot nie będzie się w nim mieścił, podlegać będzie odrzuceniu jako niedopuszczalna.
W przedmiotowej sprawie J.T. wniósł skargę na bezczynność Wójta Gminy w M. K., zarzucając mu brak czynności w sprawie jego wniosku o dokonanie dokładnego "przemierzenia drogi". Skarżący podnosił, że na skutek działań J. i R. W., właścicieli działek nr 141/1, 141/2 i 164, położonych w miejscowości K. uległa znacznemu przewężeniu droga publiczna usytuowana na działkach nr 142 i 165.
W sprawach tego rodzaju nie jest wymagane wydanie decyzji, postanowienia, aktu bądź podjęcie czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków, zatem ich brak nie może oznaczać bezczynności organu.
Na powyższe wskazywały skarżącemu uwagę organy tak I jak i II instancji. Organ I instancji próbował zakwalifikować skargę jako wniosek o rozgraniczenie, wzywając J. T. do uzupełnienia braków formalnych, lecz po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu pozostawił go bez rozpoznania.
Ustosunkowując się zaś do skargi wniesionej na pismo organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że wobec braku możliwości zakwalifikowania żądania w oparciu o przepisy prawa potraktowało wniosek skarżącego jako skargę w rozumieniu przepisów Działu VIII k.p.a. i uznało, że jako organ wyższego stopnia w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej, należących do jednostek samorządu terytorialnego nie znajduje podstaw do interwencji.
W świetle takiego stanu rzeczy stwierdzić należy, że nie podjęcie przez organ żądanych przez skarżącego czynności - dokonania "przemierzenia drogi" nie mieści się w zakresie bezczynności o jakiej mowa w art. 3 P.p.s.a. i nie może być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego.
Nawet gdyby przyjąć, że przedmiotem skargi wniesionej do tutejszego Sądu jest odpowiedź organu udzielona na skargę w rozumieniu przepisów Działu VIII k.p.a. nie zmieniło by to zapadłego rozstrzygnięcia, gdyż również te sprawy nie podlegają kontroli sądów administracyjnych.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji działając przy tym na zasadzie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.