Uzasadnienie
W dniu 9 stycznia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga K. R. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego polegającą na nierozpoznaniu jego "skargi od postanowienia Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lipca 2013 r., którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia skargi i pozostawiono ją bez rozpatrzenia".
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wyjaśniło, że wbrew twierdzeniom skarżącego nie składał on żadnej skargi do Kolegium tylko odwołanie od zawiadomienia Marszalka Województwa [...] z dnia [...] lipca 2013 r.([...]) o sposobie załatwienia skargi. Postanowieniem z dnia [...] września 2013 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność tego odwołania z przyczyn przedmiotowych. Wyjaśniając jednocześnie, że odwołanie nie przysługuje od pism a jedynie od aktów administracyjnych, jakimi są decyzje. Wskazał także, że powyższe rozstrzygnięcie zostało doręczone K. R. w sposób prawidłowy, z uwzględnieniem przepisów zawartych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – zwana dalej "k.p.a.") a dotyczących instytucji doręczenia. Kolegium zwróciło także uwagę, że w trakcie prowadzonego postępowania, zawiadomiło K. R., w trybie art. 36 § 1 i § 2 k.p.a. o niemożności załatwienia sprawy w ustawowym terminie z uwagi na konieczność uzyskania pełnej dokumentacji sprawy od Marszałka Województwa [...].
W dalszej kolejności zarządzeniem z dnia 6 marca 2014 r. tut. Sąd wezwał K. R. do udzielenia informacji czy przed wniesieniem skargi do WSA w Rzeszowie składał do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w trybie art. 37 k.p.a. W razie twierdzącej odpowiedzi (tj. w razie złożenia takiego wezwania) zwrócono się do skarżącego o wykazanie tego faktu poprzez nadesłanie odpisu wezwania oraz potwierdzenia jego nadania w urzędzie pocztowym. W wezwaniu zakreślono siedmiodniowy termin na udzielenie odpowiedzi, pod rygorem uznania, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie było składane.
Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 14 marca 2013 r. W zakreślonym terminie K. R. nie udzielił odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. wynika natomiast, że kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowań, między innymi w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w formie decyzji administracyjnej.
Stosownie zaś do art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.).
Warunkiem wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej jest uprzednie złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
W przedmiotowej sprawie K. R. złożył skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W tej sytuacji, mając na uwadze treść wyżej wskazanych przepisów, z uwagi na brak organu wyższego stopnia, skarżący przed wniesieniem skargi obowiązany skierować do SKO wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
W sytuacji, gdy ów wymóg nie został spełniony, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
K. R. nie uczynił także zadość wezwaniu z dnia 6 marca 2014 r. poprzez jednoznaczne oświadczenie czy składał wezwanie do usunięcia naruszenia prawa oraz przez wykazanie tego faktu i nadesłanie odpisu wezwania oraz potwierdzenia jego nadania w urzędzie pocztowym.
W związku z powyższym, zgodnie z pouczeniem zawartym w wezwaniu należy uznać, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie było składane. Tym samym skarżący nie dopełnił rygoru warunkującego dopuszczalność jego skargi.
W oparciu o wyżej wskazane okoliczności oraz art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw.
z art. 52 § 1 P.p.s.a. Sąd skargę odrzucił.
O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.