Uzasadnienie
W dniu 6 października 2022 r. do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga AS na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Skarżący podniósł, że wnioskiem z 1 lipca 2022 r. zwrócił się do organu o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej wierzytelności Gminy [...]. Pismem z 14 lipca 2022 r. Wójt wezwał skarżącego do wykazania, że udostępnienie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, na co skarżący udzielił odpowiedzi w piśmie z 21 lipca 2022 r. W ocenie skarżącego organ pozostaje w nieusprawiedliwionej bezczynności, bowiem pomimo upływu 14-dniowego terminu przewidzianego przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 902) – dalej: "u.d.i.p.", nie udostępnił żądanej informacji, jak również nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] wniósł o umorzenie postępowania argumentując, że decyzją z 6 września 2022 r. nr 1/2022 odmówił udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem skarżącego z 1 lipca 2022 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) – dalej: "P.p.s.a.", jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego albo skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega ona odrzuceniu. Jej rozpoznanie rodziłoby bowiem nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1 P.p.s.a.).
Uchwałą z 22 czerwca 2020 r. II OSP 5/19 (dostępna na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że treść art. 149 § 1 pkt 3) P.p.s.a. nie uprawnia do wniosku, że dopuszczalne jest merytoryczne orzekanie przez sąd w sprawie ze skargi na bezczynność, złożonej w dacie, gdy kwestionowane postępowanie zostało zakończone, zaś z samego "deklaratoryjnego" charakteru wydanego na tej podstawie orzeczenia nie można wyprowadzać żadnych innych wniosków, niż wynikające z analizy treści przepisu, na podstawie którego orzeczenie zastało wydane.
Stwierdzenie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3) P.p.s.a., że organ dopuścił się bezczynności następuje w wyniku uwzględnienia skargi na bezczynność, której przedmiot określony jest zdefiniowanym w art. 37 § 1 pkt 1) K.p.a. stanem bezczynności, istniejącym w dacie wniesienia skargi i zakwestionowanym ponagleniem. Z tego powodu należy przyjąć, że ocena zasadności skargi na bezczynność może być dokonana jedynie na dzień wniesienia skargi.
Sąd w pełni podziela przytoczone wyżej stanowisko i nie znajduje jakichkolwiek podstaw do zastosowania art. 269 § 1 P.p.s.a. W niniejszej sprawie decyzją z 6 września 2022 r. nr 1/2022 Wójt Gminy [...] odmówił udostępniania informacji publicznej określonej wnioskiem skarżącego z 1p lipca 2022 r. Wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę do istoty stanowi zakończenie postępowania prowadzonego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek. Skarga została natomiast wniesiona w dniu 20 września 2022 r., a zatem po zakończeniu postępowania prowadzonego z wniosku strony skarżącej. Okoliczność ta uniemożliwia nadanie sprawie dalszego biegu i obliguje Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 ust. 1 pkt 6 P.p.s.a.