Uzasadnienie
H. S. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie dotyczącej kontroli legalności przebudowy budynku inwentarsko-składowego zlokalizowanego na działce nr 1986/4 w M. W uzasadnieniu podała, że ze stosownym wnioskiem o wszczęcie postępowania wystąpiła do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego 28.05.2001 r. Pierwsza decyzja w tej sprawie została wydana w dniu [...] sierpnia 2001 r. Organ I instancji nakazał wówczas inwestorowi – W. M. rozbiórkę rozbudowanej części budynku, a w części poprzednio istniejącej doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Na skutek odwołania W. M. organ II instancji uchylił decyzję pierwszoinstancyjną i skierował sprawę do ponownego rozpoznania. Decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego była przedmiotem skargi H. S. do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie. Wyrokiem tego Sądu z dnia 13 listopada 2002 r., sygn. akt SA/Rz 202/02, decyzje obu instancji zostały uchylone.
W ponownym postępowaniu decyzją z dnia [...] maja 2003 r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał W. M. dokonanie rozbiórki samowolnie przebudowanych i rozbudowanych części budynku inwentarsko-składowego.
Po rozpatrzeniu odwołania inwestora, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
W dniu [...] grudnia 2003 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał postanowienie Nr [...], którym zobowiązał W. M. do przedłożenia w terminie 2 miesięcy dokumentów niezbędnych do uzyskania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Zażalenie na to postanowienie złożyła H. S.; postanowieniem z dnia [...] marca 2004 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził niedopuszczalność tego zażalenia.
W konkluzji swojej skargi H. S. podniosła celowe odwlekanie w czasie wydawania decyzji przez organy obu instancji. Bezczynność ta spowodowała, że samowola budowlana popełniona przez W. M. została rozstrzygnięta w oparciu o znowelizowane, łagodniejsze dla sprawcy tej samowoli przepisy. Decyzja organu I instancji z dnia [...] maja 2003 r. została doręczona skarżącej po upływie miesiąca od jej wydania, a organy nie powiadomiły ani o przedłużeniu rozpoznania sprawy, ani o problemach z doręczeniem decyzji.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, wymieniając wydane w tej sprawie przez siebie i Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego rozstrzygnięcia i nie ustosunkowując się do zarzutu bezczynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) - zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. - kontrola działalności administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.
Skargę taką można wnieść, zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 52 § 1 P.p.s.a., po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Takim środkiem w przypadku skargi na bezczynność jest zażalenie, które po myśli art. 37 k.p.a. służy stronie na niezałatwienie sprawy w terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Z przytoczonych unormowań wynika zatem, że jednym z warunków dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest uprzednie złożenie zażalenia na bezczynność tego organu do organu wyższego stopnia, jakim w tym wypadku jest Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (art. 88 a ustawy Prawo budowlane).
Skarżąca wezwana przez Sąd o wyjaśnienie czy takie zażalenie składała udzieliła odpowiedzi pozytywnej, przesyłając jednocześnie kserokopie swojego pisma do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego oraz odpowiedzi na to pismo przekazanej przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Pismo skierowane do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego zatytułowane "skarga na czynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego" dotyczy także działalności Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a w szczególności sposobu prowadzenia przez niego postępowania - w ocenie skarżącej - stronniczo, niekompetentnie i z lekceważeniem jej osoby. Pismo ma zatem charakter skargi na działalność organu, przewidzianej w rozdziale 2 Działu VIII kodeksu postępowania administracyjnego "Skargi i wnioski", nie zaś zażalenia na bezczynność, czyli stanu, w którym organ nie wywiązuje się z normatywnego obowiązku prowadzenia postępowania i wydania rozstrzygnięcia. Pismo to zostało opatrzone datą 3 maja 2002 r., a więc dotyczy okresu, kiedy skarga na decyzję wydaną przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oczekiwała na rozpatrzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Po uchyleniu przez Sąd decyzji organów obu instancji, w ponownym postępowaniu Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] sierpnia 2003 r. wydał kolejną decyzję.
Biorąc pod uwagę treść pisma do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego oraz fakt, iż w dwuletnim okresie pomiędzy jego skierowaniem a wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego kilkakrotnie orzekały w sprawie organy obu instancji, pisma tego nie można uznać go za zażalenie na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Skoro więc H. S. nie składała takiego zażalenia, nie zostały wyczerpanie przysługujące jej środki zaskarżenia. W takiej sytuacji, wobec uregulowań wskazanych na wstępie, wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Z tych przyczyn skarga podlega odrzuceniu w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 P.p.s.a.