Uzasadnienie
G. C. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę, w której zakwestionował opieszałość organu – Prezydenta Miasta [...] związaną z brakiem merytorycznego rozstrzygnięcia jego wniosku z sierpnia 2009r. o wymeldowanie z miejsca pobytu stałego przy ul. K. [...] w T. jego żony W. C. wraz z dziećmi.
Skarżący wezwany został do uiszczenia kwoty 100 zł tytułem wpisu, ze wskazaniem siedmiodniowego terminu na dokonanie tej czynności oraz rygoru w postaci odrzucenia skargi na wypadek niezastosowania się do treści wezwania.
Równocześnie wezwano skarżącego do oświadczenia, czy przed wniesieniem skargi kierował do Wojewody [...] – jako organu wyższego stopnia w stosunku do Prezydenta Miasta [...] – zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), określanej dalej jako k.p.a. związane z niezałatwieniem w terminie sprawy z wymienionego wyżej wniosku oraz do przedłożenia takiego zażalenia, jeśli je składał. Na wypełnienie tego ostatniego wezwania wskazano wnoszącemu skargę termin 7 dni oraz rygor w postaci przyjęcia, iż zażalenie takie nie było wnoszone, mający zastosowanie w razie milczenia wobec treści wezwania.
Obydwa wezwania doręczone zostały G. C. dnia 9 czerwca 2010r. do rąk dorosłego domownika – matki wyżej wymienionego (H. C.).
Termin do uzupełnienia powyższych braków skargi upłynął względem składającego skargę bezskutecznie w dniu 16 czerwca 2010r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W świetle art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako P.p.s.a., przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej może być m. in. bezczynność organu administracji publicznej.
Jednocześnie zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przy czym wedle § 2 tego przepisu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przypadku, gdy przedmiot skargi stanowi bezczynność określonego organu administracji środkiem, który zgodnie z powołanymi wyżej regulacjami należy wyczerpać jest zażalenie z art. 37 § 1 k.p.a., które należy złożyć do organu wyższego stopnia.
Stosownie z kolei do art. 230 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym (a takim pismem jest m. in. skarga), pobiera się wpis, bowiem zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Konsekwencją braku należytego opłacenia skargi, pomimo wezwania w tym zakresie, jest odrzucenie skargi w oparciu o art. 220 § 3 P.p.s.a.
Mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy Sąd stwierdza brak podstaw do nadania skardze G. C. dalszego biegu.
Wyżej wymieniony nie nadesłał bowiem odpisu zażalenia do Wojewody związanego z niezałatwieniem w terminie sprawy zainicjowanej wnioskiem z 21 sierpnia 2009r. Zażalenie takie nie znajduje się także w przedłożonych tut. Sądowi aktach administracyjnych niniejszej sprawy. Powyższe oznacza, iż G. C. nie wyczerpał środka zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 P.p.s.a., co musi skutkować odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
Ponadto, składający skargę nie uiścił wpisu, pomimo iż do dokonania tej czynności również był wzywany.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 37 § 1 k.p.a. oraz na podstawie art. 220 § 1 i § 3 w zw. z art. 230 P.p.s.a.