Uzasadnienie
W dniu 29 kwietnia 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga KZ (dalej również: "skarżący") na bezczynność Prezesa [...] sp. z o.o. z/s w [...] (dalej również: "PGK sp. z o.o." lub "Spółka"), w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Z uzasadnienia skargi oraz nadesłanych akt sprawy wynika, że w dniu 4 marca 2020 r, skarżący zwrócił się do PGK sp.z.o.o. o udostępnienie informacji publicznej obejmującej umowę na opracowanie karty informacyjnej oraz raportu o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia określonego jako "kompleksowe uporządkowanie gospodarki ściekami i odpadami w Gminie [...]". Skarżący podniósł, że do dnia wniesienia skargi nie otrzymał wnioskowanej informacji. W ocenie skarżącego organ pozostaje w nieusprawiedliwionej bezczynności, ponieważ pomimo upływu 14-dniowego terminu przewidzianego przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 1429) – dalej: "u.d.i.p.", nie udostępnił żądanej informacji publicznej.
Mając na uwadze powyższe KZ wniósł o zobowiązanie Prezesa Spółki do udostępnienia objętej wnioskiem informacji publicznej, zasądzenie kosztów postępowania, a ponadto o wymierzenie organowi grzywny.
W odpowiedzi na skargę PGK sp. z o.o. wniosła o jej oddalenie, podając, że w dniu 25 stycznia 2020 r. skarżący zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej obejmującej przesłanie karty informacyjnej przedsięwzięcia. W dniu 13 lutego 2020 r., informacja została, zgodnie z żądaniem wniosku, przesłana na adres email: [...]. Spółka podniosła, że wobec powyższego, realizując wniosek z dnia 4 maca 2020 r., w dniu 19 marca 2020 r. przesłała skarżącemu na podany adres poczty elektronicznej kompletny raport o oddziaływaniu na środowisko, podając jednocześnie hasło do otwarcia pliku w formacie zip. Nie przesłano natomiast Karty informacyjnej przedsięwzięcia, gdyż informację tę przekazano skarżącemu w dniu 13 lutego 2020 r. Po otrzymaniu informacji od skarżącego o braku możliwości otwarcia pliku zip, w dniu 2 kwietnia 2020 r. skarżącemu przesłano na podany przez niego adres elektroniczny wnioskowany Raport, zarówno w formacie rar i tym razem bez hasła, jak i w formacie pdf. Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że organ uchylał się od udostępnienia informacji publicznej i pozostaje w bezczynności we wskazanym przez skarżącego zakresie.
W piśmie procesowym z dnia 18 maja 2020 r. skarżący podniósł, że jego wniosek z dnia 5 marca 2020 r. dotyczył przesłania umowy na wykonanie karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz raportu o odziaływaniu na środowisko, a nie przesłania karty informacyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167), wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta z mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) – dalej: "P.p.s.a.", obejmuje również bezczynność organów. Jest to stan, w którym organ, będący właściwym miejscowo i rzeczowo do załatwienia sprawy, nie wydaje decyzji, postanowienia bądź innego aktu administracyjnego lub nie podejmuje czynności z zakresu administracji publicznej, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a.
W myśl przepisu art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność:
- 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności,
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa,
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności.
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).
Rozpoznanie skargi na bezczynność może nastąpić w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 4 P.p.s.a., który to tryb Sąd zastosował w niniejszej sprawie.
KZ zarzuca Prezesowi [...] sp. z o.o. w [...] bezczynność powstałą na tle stosowania ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429, z późn. zm.) – dalej: "u.d.i.p.". Zgodnie z art. 1 ust. 1 tej ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną, do której udostępnienia zobowiązane są podmioty wymienione w jej art. 4.
Sposoby udostępniania informacji publicznych określa art. 7 u.d.i.p., stanowiąc w ust. 1, że następuje to w drodze:
- 1) ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8;
- 2) udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11;
- 3) wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia;
- 4) udostępniania w centralnym repozytorium.
Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek.
Art. 11 u.d.i.p. przewiduje też możliwość udostępnienia informacji poprzez wyłożenie lub wywieszenie w miejscach ogólnie dostępnych lub zainstalowanie w takich miejscach urządzenia umożliwiającego zapoznanie się
Nie ulega wątpliwości Sądu, że zakres żądania skarżącego wyznaczony treścią wniosku z dnia 5 marca 2020 r., obejmował w całości dane, które stanowią informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Z informacji znajdujących się w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego wynika bowiem, że jedynym wspólnikiem [...] sp. z o.o. z/s w [...] jest Gmina [...], a wnioskowane informacje dotyczyły przedsięwzięcia o charakterze publicznym, tj. realizacji inwestycji oznaczonej jako "Kompleksowe uporządkowanie gospodarki ściekami i odpadami w Gminie [...]". Oznacza to, że wniosek skarżącego został skierowany do podmiotu, który z racji wykonywania zadań publicznych i gospodarowania mieniem publicznym w zakresie objętym wnioskiem skarżącego, jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia tego rodzaju informacji publicznej. W tym znaczeniu Spółka jest osobą prawną samorządu terytorialnego, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.
Również zakres wnioskowanej informacji – umowy na opracowanie Karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz Raportu o oddziaływaniu na środowisko – z uwagi na zakres przedmiotowy inwestycji, uznać należy za informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 u.d.i.p., odnoszącą się do gospodarowania majątkiem jednostki samorządu terytorialnego. Jednocześnie skoro z odpowiedzi na skargę oraz nadesłanych akt sprawy nie wynika, aby umowa objęta wnioskiem skarżącego została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, względnie udostępniona w myśl art. 11 u.di.p., to z chwilą doręczenia wniosku skarżącego powstał po stronie organu obowiązek rozpatrzenia wniosku w trybie art. 10 u.d.i.p.
Wbrew twierdzeniom organu, informacja udostępniona skarżącemu w dniach 19 marca i 2 kwietnia 2020 r. nie była informacją publiczną, o którą wnioskował skarżący. We wniosku z dnia 5 marca 2020 r. oraz w skardze skarżący wskazał bowiem, że jego wolą jest uzyskanie podpisanej przez Spółkę umowy na opracowanie Karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz Raportu o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia określonego jako "kompleksowe uporządkowanie gospodarki ściekami i odpadami w Gminie [...]", nie zaś uzyskanie samego Raportu czy Karty. Zastosowana przez [...] sp. z o.o. interpretacja wniosku skarżącego, przyjmująca, że żąda od udostępnienia treści Karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz Raportu o oddziaływaniu na środowisko nie znajduje podstaw w treści wniosku, gdzie w sposób jednoznaczny i wyraźny KZ określił jakiego dokumentu żąda.
Z akt sprawy wynika również, że objęty żądaniem wniosku dokument czy dokumenty – tj. umowa na sporządzenie Karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz Raportu o oddziaływaniu na środowisko, nie zostały udostępnione.
Sąd uznał zatem, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej - Prezes [...] sp. z o.o. z/s w [...] dopuścił się bezczynności.
W tych okolicznościach, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd zobowiązał Spółkę do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 5 marca 2020 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu wyroku ze stwierdzeniem prawomocności.
Sąd uznał jednocześnie, na mocy art. 149 § 1a P.p.s.a., że zaistniała bezczynność nie miała charakteru rażąco naruszającej prawo. W świetle sposobu załatwienia wniosku skarżącego z dnia 25 stycznia 2020 r. oraz przesłania skarżącemu dokumentów w związku z wnioskiem z dnia 5 marca 2020 r. trudno uznać, że podmiot zobowiązany celowo i uporczywie pozostawał w bezczynności, a tego rodzaju okoliczności oraz długotrwały brak podejmowania jakichkolwiek działań wiąże się powszechnie z bezczynnością rażąco naruszającą prawo.
Z tych samych przyczyn Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny.
O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.