Uzasadnienie
W dniu 28 grudnia 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga V.B. (dalej: "skarżący"), reprezentowanego przez fachowego pełnomocnika – radcę prawego, na bezczynność Wojewody Podkarpackiego (dalej: "organ") w sprawie rozpatrzenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Wraz ze skargą i aktami sprawy organ przekazał do Sądu oświadczenie o cofnięciu ww. skargi wyrażone przez pełnomocnika skarżącego w piśmie z dnia 7 grudnia 2022 r. (k. 24 akt sądowych).
Odpowiadając na skargę Wojewoda Podkarpacki wniósł o umorzenie postępowania w związku ze złożonym przez pełnomocnika strony skarżącej oświadczeniem o jej cofnięciu, zaś w dalszej kolejności – w przypadku stwierdzenia, że cofnięcie skargi jest niedopuszczalne – o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Zgodnie z art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 – dalej: P.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W przypadku zaś skutecznego cofnięcia skargi, Sąd wydaje postanowienia o umorzeniu postępowania stosowanie do treści art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zachodzą podstawy do uznania niedopuszczalności cofnięcia skargi. Analiza akt sprawy prowadzi bowiem do wniosku, że w sprawie nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek, o których mowa w art. 60 P.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe, Sąd związany cofnięciem skargi, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 60 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.