Uzasadnienie
Wniosek z dnia 28 stycznia 2009 r. J. G. wystąpił do Komendanta Miejskiego Policji w K. o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006 - 2008. Wnioskodawca został pozbawiony tego równoważnika w 2006 r. na skutek zmiany rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego /Dz.U. nr 100, poz. 919 ze zm./. Nowela tego aktu z dniem 1 stycznia 2006 r. skreśliła § 8 rozporządzenia, który pozwalał dla emerytów rencistów policyjnych i osób uprawnionych do renty rodzinnej przyznawać równoważnik pieniężny z tytułu remontu mieszkania. Z tym dniem wnioskodawcy zaprzestano wypłacania równoważnika.
Uzasadniając wniosek J. G. wskazał, że zmiana przepisów rozporządzenia nie mogła pozbawić uprawnień do równoważnika tych wszystkich, którzy otrzymali decyzje określające to świadczenie przed 1 stycznia 2006r. Ponieważ w jego przypadku prawo do równoważnika było ustalone wcześniej, to brak jest podstaw, by nie wypłacać tego świadczenia w latach 2006 - 2008.
W odpowiedzi na wniosek Komendant Miejski Policji w K. pismem z dnia 4 lutego 2009 r., [...] stwierdził, że żądanie wnioskodawcy nie może być załatwione pozytywnie. Na poparcie tego stanowiska organ wskazał, że zmiana przepisów rozporządzenia z 2002 r., w następstwie której skreślono § 8 wskazujący wprost na możliwość określenia zamiennika dla emerytów, skutkować musi przyjęciem, że po 2006 r. nie możliwe jest ustalenie takiego uprawnienia dla emerytów policyjnych. Zdaniem Komendanta Miejskiego Policji w K. wskazane we wniosku, korzystne dla wnioskodawcy wyroki NSA nie mogą być podstawą wypłaty równoważnika pieniężnego, gdyż nie zapadły one w jego sprawie.
W dniu 17 marca 2009 r. J. G. złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rz. skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w K. W uzasadnieniu skargi podtrzymał dotychczasowe stanowisko i stwierdził, że po 1 stycznia 2006 r. nie otrzymał decyzji uchylającej dotychczasowo pobierane świadczenie, bo taka do niego nie dotarła. Z tego powodu domaga się wypłaty należnego równoważnika lub wydanie stosownej decyzji.
Odpowiadając na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Rz. stwierdził, że stanowisko Komendanta Miejskiego Policji w K. jest właściwe i zgodne z prawem. Po 1 stycznia 2006 r. przepisy prawa nie przewidują możliwości składania oświadczeń przez emerytów, a złożenie oświadczenia jest podstawowym warunkiem ustalenia uprawnień.
W dniu 8 czerwca 2006 r. J. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżąc bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w K. polegająca na nie wydaniu decyzji w sprawie równoważnika za remont mieszkania, przez co doszło do naruszenia art. 104 § 1 k.p.a. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zobowiązanie organów do wydania decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
W odpowiedzi na skargę Komendant Miejski Policji w K. wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sądowej wynika z art. 134 § 1 p.p.s.a. zgodnie z którym sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami podstawą prawną, ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy.
Wniesienie skargi na bezczynność organu administracji publicznej reguluje art. 54 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akt lub czynności można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu, w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć się o wydaniu aktu lub czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Zatem wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa jest warunkiem poprawnego złożenia skargi. Skarga, która nie spełnia tego wymogu podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Analiza akt sprawy wskazuje, że J. G. wystąpił do Komendanta Miejskiego Policji w K. z żądaniem dokonania określonej czynności - wypłaty równoważnika pieniężnego z tytułu remontu mieszkania za lata 2006 - 2008. W dniu 4 lutego 2009 r. Komendant Miejski Policji w K. poinformował skarżącego, że żądana przez niego wypłata nie nastąpi, gdyż brak dla niej podstawy prawnej. Informację doręczono skarżącemu w dniu 11 lutego 2009 r. Od tej daty rozpoczął bieg termin do wezwania organu o usunięcie naruszenia prawa i dopiero po dopełnieniu tej czynności otwarta byłaby droga do skargi na brak działania Komendanta Miejskiego Policji w K. Ponieważ skarżący takiego działania nie podjął, to skarga złożona na bezczynność tego właśnie organu nie może prowadzić do rozpoznania sprawy bezczynności w zakresie nie podjęcia czynności wynikających z przepisów prawa.
Wypełnienie przez skarżącego przepisu prawa i skuteczna ochrona uprawnień powinna być oparta na wezwaniu Komendanta Miejskiego Policji w K. o wypłatę równoważnika, a po otrzymaniu od tego organu odpowiedzi, wezwaniu w terminie 14 dni o usunięcie naruszenia prawa jeżeli skarżący nie będzie zadowolony z tego stanowiska. Dopiero po tej czynności można skutecznie wnieść skargę do sądu wojewódzkiego. Taki tryb postępowania musi być podjęty aby spełnione zostały warunki z art. 54 § 3 p.p.s.a. przy założeniu, że istnieje decyzja, którą w przeszłości określono skarżącemu równoważnik.
Z kolei w przypadku, gdy decyzja taka określałaby jego uprawnienia w wymiarze rocznym, skarżący powinien podjąć działania zmierzające do jej weryfikacji, jednak wtedy powinien wystąpić z żądaniem opartym na podstawie art. 156 § 1 k.p.a.
Mając na uwadze powyższe Sąd postanowił jak na wstępie.