Uzasadnienie
W dniu [...] czerwca 2007 r. H. P. reprezentowana przez adwokata M. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzucając iż organ ten nie wydaje decyzji w postępowaniu odwoławczym.
W uzasadnieniu skargi podano, że w dniu [...] marca 2007 r. H. P. wniosła odwołanie od decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2007 r. Nr [...], odmawiającej wydania jej prawa jazdy kat. "B". Odwołanie to organ I instancji przesłał Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu [...] marca 2007 r., a organ odwoławczy do dnia wniesienia skargi nie wydał stosownej decyzji. Jednocześnie organ ten nie poinformował skarżącej o ewentualnym przedłużeniu terminu rozpatrzenia sprawy.
Skarżąca wniosła o zobowiązanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do merytorycznego rozpoznania sprawy w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku i zasadzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że odmowa wydania skarżącej prawa jazdy przez Starostę decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. nastąpiła z uwagi na brak spełnienia przesłanek wymienionych w art. 90 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908, ze zm.) i rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. Nr 217, poz. 1834, ze zm.). Zauważył też, że rozpoznawana sprawa jest w dużym stopniu skomplikowana ze względu na zmienność przepisów prawnych regulujących przedmiotową problematykę.
W dniu [...] lipca 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzję Nr [...], którą uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji i nakazało Staroście wydanie H. P. uprawnienia do kierowania pojazdami wg kategorii "B". Decyzję tę przesłano skarżącej [...].07.2007 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Kontrola ta z mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. obejmuje również bezczynność organów.
Jest to stan, w którym organ, będący właściwym miejscowo i rzeczowo do załatwienia sprawy, nie wydaje decyzji, postanowienia bądź innego aktu administracyjnego lub nie podejmuje czynności z zakresu administracji publicznej, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. W myśl przepisu art. 149 P.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Do skarg na bezczynność mają zastosowanie wszelkie unormowania dotyczące warunków wnoszenia skarg do sądu administracyjnego, w tym także art. 52 § 1 P.p.s.a. dopuszczający wniesienie skargi po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (zasada ta nie dotyczy prokuratora i Rzecznika Praw Obywatelskich). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.).
Zgodnie z art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
W rozpatrywanej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu spowodowana brakiem wydania decyzji w postępowaniu odwoławczym, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej od decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2007 r.
W przypadku samorządowych kolegiów odwoławczych, nad organami tymi w postępowaniu administracyjnym nie ma organów wyższego stopnia. W tej sytuacji tryb przewidziany w art. 37 k.p.a. nie ma zastosowania. Taki pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 6.07.2006 r., I OSK 480/06, System Orzecznictwa LEX Nr 188512, wskazując ponadto, że w przypadku skarg na bezczynność samorządowych kolegiów odwoławczych nie stosuje się również trybu z art. 52 § 3 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Tryb ten stosuje się jednak tylko w sprawach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., to znaczy, gdy chodzi o inne niż wymienione w pkt 1-3 tego przepisu akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Nie dotyczy to skarg na decyzje administracyjne lub bezczynność w wydaniu takiej decyzji.
Akceptując wymieniony pogląd stwierdzić wypadnie, że w rozpatrywanej sprawie skarżąca spełniła warunki formalne, a więc jej skarga jest dopuszczalna.
Skarga ta została wniesiona 6 czerwca 2007 r., a więc w czasie kiedy odwołanie H. P. od decyzji organu I instancji złożone [...] marca 2007 r. i doręczone Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w dniu [...] kwietnia 2007 r., oczekiwało na rozpatrzenie.
Biorąc pod uwagę, że załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.), niewątpliwie zaistniał w sprawie stan bezczynności.
Z akt sprawy wynika jednak, że już po wniesieniu skargi na bezczynność wydana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2007 r. Nr [...] uchylająca decyzję organu I instancji i nakazująca Staroście wydanie H. P. uprawnienia do kierowania pojazdami wg kategorii "B", na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.
Organ odwoławczy rozpoznał zatem odwołanie skarżącej i wydał decyzję, choć z przekroczeniem ustawowego terminu.
W tej sytuacji stan bezczynności organu ustał, to zaś prowadzi do konkluzji, że postępowanie sądowoadministracyjne ze skargi H. P. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego stało się bezprzedmiotowe.
Taki stan rzeczy z mocy art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. skutkuje umorzeniem postępowania sądowoadministracyjnego.
O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących wpis oraz koszty zastępstwa adwokackiego, Sąd orzekł w oparciu o art. 201 § 1 P.p.s.a. Przepis ten przewiduje zwrot kosztów przysługujący skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 P.p.s.a., tj. w przypadku, gdy organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono w zakresie swojej właściwości uwzględnił skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie.
W zakresie wysokości zasądzonych kosztów zastępstwa adwokackiego Sąd wziął pod uwagę § 2 ust. 1 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348, ze zm.)
Z wszystkich tych przyczyn Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.