Uzasadnienie
Przedmiotem skargi A. P. i E. P., w jej pierwotnym brzmieniu było niewykonanie przez Wojewodę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 grudnia 2003 r., Sygn. akt II SA/Rz 2165/02, uchylającego decyzję Wojewody z dnia [...] września 2002 r., Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę i poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] czerwca 2002 r., Nr [...].
W odpowiedzi na tak brzmiącą skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że wobec umorzenia przez Starostę postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, utracił kompetencje do dalszego załatwienia sprawy, które przejął organ nadzoru budowlanego zajmujący się sprawą samowolnej realizacji obiektów.
Na rozprawie w dniu 5 grudnia 2007 r. A. P. i E. P., wskazały, że ich skarga w istocie dotyczy bezczynności Wojewody w przedmiocie zakazu zabudowy i użytkowania stadionu. Wskazały, że z zażaleniem na bezczynność organu zwracały się tak do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie jak i do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Jednym z warunków koniecznych skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na akt, czynność czy też brak czynności organu jest wyczerpanie administracyjnego toku instancji. Oznacza to sytuację w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziane w ustawie – art. 52 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a.
Nie oznacza to jednak, że strona powinna w danej spawie skorzystać z wszystkich wskazanych środków. Dla każdej formy aktywności organu przepisy przewidują różne formy zaskarżenia.
Przedmiotem niniejszej skargi jest bezczynność Wojewody w sprawie zakazu budowy i użytkowania stadionu.
Warunkiem skutecznego wniesienia takiej skargi jest wcześniejsze złożenie zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.).
Organem administracji publicznej wyższego stopnia w stosunku do Wojewody w zakresie administracji architektoniczno-budowlanej jest Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego.
Tymczasem skarżące wskazały, że zażalenie takie składały do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W związku z powyższym stwierdzić należy, że skarżące nie wyczerpały przed wniesieniem skargi na bezczynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie administracyjnego toku instancji, a zatem ich skarga, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 2 P.p.s.a. podlega odrzuceniu.
Na marginesie Sąd stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie można mówić o jakiejkolwiek bezczynności Wojewody.
Sprawa obiektów sportowych, budowie których skarżące się sprzeciwiały, wobec stwierdzenia, że zostały wykonane samowolnie, stała się przedmiotem rozpoznania organów nadzoru budowlanego – Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł.. Zatem Wojewoda nie jest uprawiony ani obowiązany do podejmowania żadnych czynności w tym zakresie.