Uzasadnienie
Z. K. wezwana do uiszczenia wpisu w wysokości 100 zł. od wniesionej przez siebie skargi, w terminie do jego opłacenia wnioskiem złożonym na obowiązującym w tym zakresie urzędowym formularzu PPF wniosła o przyznanie jej zwolnienia od kosztów sądowych.
Wg jego uzasadnienia i zawartego w nim oświadczenia, prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Jest osobą bezrobotną – bez prawa do zasiłku z tego tytułu /potwierdza to załączone zaświadczenie Starosty [...] z dnia 21 listopada 2012 r./. Nie posiada żadnego majątku ani dochodów, utrzymując się jedynie z zasiłków pomocy społecznej i wsparcia znajomych.
Mając powyższe na uwadze stwierdzono, co następuje:
Zwolnienie od kosztów sądowych, na które składają się opłaty sądowe: wpis i opłata kancelaryjna oraz zwrot wydatków wchodzi w zakres częściowego prawa pomocy, które może być przyznane osobie fizycznej po wykazaniu przez nią braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny - art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
W wyniku rozpoznania w oparciu o wskazane kryterium, wniosek skarżącej uznano za uzasadniony i zasługujący na uwzględnienie w całości.
Sytuację materialno – bytową oraz możliwości płatnicze Z. K. należy ocenić jako skrajnie złe, co wynika z braku posiadania przez nią jakiegokolwiek stałego źródła dochodu i wartościowych składników majątkowych, w tym nawet własnego domu / mieszkania (taki stan rzeczy wynikał także z informacji zawartych we wnioskach o prawo pomocy składanych przez nią w innych toczących się wcześniej przed WSA w Rzeszowie sprawach z jej udziałem, tj. II SA/Rz 679/09 i II SA/Rz 424/10).
Jak wynika z przedłożonego przez nią zaświadczenia z dnia 21 listopada 2012 r., status osoby bezrobotnej - z bardzo krótkimi dwoma przerwami - przysługuje jej praktycznie od 15 marca 2002 r. Sygnalizowane wsparcie od znajomych oraz z pomocy społecznej w formie zasiłków – mimo braku wykazania ich wysokości – z pewnością pozwala jej na pokrycie jedynie doraźnych wydatków związanych z zaspokajaniem podstawowych potrzeb życiowych i nie umożliwia wygospodarowania środków na opłacenie związanych ze sprawą kosztów sądowych.
Skoro sytuacja w jakiej znajduje się wnioskodawczyni nie pozwala jej wywiązać się z obowiązku poniesienia kosztów sądowych związanych z udziałem w sprawie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.