Uzasadnienie
Przedmiotem kontroli Sądu jest skarga P.D. (dalej: "skarżący") z [...] lutego 2021 r. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w [...] (dalej: "organ") w zakresie udostępnienia informacji publicznej.
Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z [...] stycznia 2021 r. skarżący powołując się na art. 2 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2020 r., poz. 2176; dalej: "u.d.i.p.") zwrócił się do organu o udzielenie informacji publicznej dotyczącej sprawy [...] tj. przesłanie skanu postanowienia po anonimizacji o odmowie wszczęcia śledztwa, na wskazany przez siebie adres poczty elektronicznej.
Pismem z 26 stycznia 2021 r. Prokuratura Rejonowa w [...] udzieliła odpowiedzi zgodnie z którą: "akta główne postępowania [...] zostały zanonimizowane, dlatego brak jest możliwości przesłania skanu postanowienia po anonimizacji o odmowie wszczęcia śledztwa".
W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że po wniesieniu przez skarżącego skargi pismem z 23 lutego 2021 r. na wskazany przez skarżącego adres e-mailowy przesłano został zanonimizowany skan postanowienia o odmowie wszczęcia śledztwa.
W replice do odpowiedzi skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe zarzuty i wskazał, że wprawdzie organ naprawił swój błąd z opóźnieniem i przesłał żądaną informację, ale "decyzji o odmowie udzielenia informacji jak nie było tak nie ma".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Na podstawie art. 119 pkt 4 i 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku jego działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie i w orzecznictwie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Dla stwierdzenia bezczynności nie mają znaczenia przyczyny niepodjęcia aktu lub niedokonania czynności.
Również zachowanie podmiotu zobowiązanego polegające na przedstawieniu informacji niepełnej, nieprecyzyjnej lub nieadekwatnej do treści wniosku, może być rozważane jako uchybienie wobec regulacji zawartej w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Sąd ocenia skargę na bezczynność na moment jej wniesienia, niemniej jednak zobowiązany jest uwzględnić wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy.
Z przepisów u.d.i.p., wynika, że realizacja prawa dostępu do informacji publicznej w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1-3), wymaga jednoczesnego zaistnienia trzech pozytywnych przesłanek. Po pierwsze, przedmiotem żądania musi być informacja mająca charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., po drugie adresatem żądania musi być podmiot obowiązany do jej udzielenia, określony w art. 4 ust. 1 lub 2 tej ustawy, a po trzecie, żądana informacja musi znajdować się w posiadaniu podmiotu, do którego zwrócono się o jej udzielenie (art. 4 ust. 3). Powołana ustawa reguluje zakres podmiotowy i przedmiotowy oraz zasady i tryb udostępniania informacji publicznej, stanowiąc realizację zagwarantowanego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP jednego z praw politycznych - prawa do informacji o sprawach publicznych.
W sprawie bezsporne jest, że podmiot, do którego wystąpiono z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej - Prokuratura Rejonowa w [...] jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a żądana informacja - zanimizowane postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie [...] informacją publiczną z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit d. u.d.i.p. Podkreślić należy, że zgodnie z treścią odpowiedzi na skargę skarżący nie był stroną tego postępowania.
Okoliczności te w toku postępowania przestały być sporne. Organ, który początkowo udzielił pisemnej odmownej odpowiedzi, po wniesieniu przez skarżącego skargi do Sądu pozytywnie rozpoznał wniosek. Z uwagi na to, że nastąpiło to z uchybieniem przewidzianego w ustawie u.d.i.p. terminu słuszny okazał się zarzut bezczynności. Zgodnie z art. 13 udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).
W sprawie wniosek o udzielenie informacji skarżący złożył 22 stycznia 2021 r. Żądana informacja została udzielona 23 lutego 2021 r. Przy czym nie poinformowano skarżącego o późniejszym terminie rozpoznania wniosku, ani też przyczynach opóźnienia, a udzielona odpowiedź z 26 stycznia 2021 r. nie załatwiała wniosku.
Od momentu upływu terminu do załatwienia sprawy tj. od 6 lutego do rozpoznania wniosku - 23 lutego 2021 r. organ pozostawał w bezczynności, co Sąd stwierdził w pkt 1 wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynności nie nosiła cech rażącego naruszenia prawa. Nie świadczył o tym ani termin opóźnienia ani zachowanie organu – o czym orzeczono w pkt 2 wyroku na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a.
Z uwagi na rozpoznanie wniosku bezprzedmiotowe stało się zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku. Jednocześnie niezrozumiały jest zarzut skarżącego dotyczący nie wydania rzez organ decyzji odmownej, skoro organ uznał żądanie i udzielił odpowiedzi.
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. zobowiązując organ do zwrotu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w wysokości 100 zł stanowiących równowartość uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi.