Uzasadnienie
Przedmiotem kontroli Sądu jest bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji z rejestru wydanych decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w Gminie.
Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 17 października 2018 r. M. W. (dalej: "skarżąca") zwróciła się do Wójta Gminy o udostępnienie, na podstawie art 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2018 r., poz. 1330; dalej: "u.d.i.p.") informacji z rejestru wydanych decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w Gminie, prowadzonego na podstawie art 67 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1945; dalej: "u.p.z.p.") za lata 2014 – 2018, w części dotyczącej:
- 1) wydanych w zakreślonym czasokresie decyzji wraz z numerem (znakiem sprawy) i datą wydania,
- 2) rodzaju inwestycji,
- 3) oznaczeniem nieruchomości (numer ewidencyjny, miejscowość),
- 4) streszczenia ustaleń decyzji, na wskazany we wniosku adres elektroniczny.
Pismem z dnia 29 października 2018 r. organ poinformował skarżącą, że na podstawie art 6 ust. 1 pkt 3 lit.f u.d.i.p., udostępnieniu podlega jedynie informacja o rejestrach a nie ich treści.
W skardze do Sądu skarżąca zarzuciła naruszenie:
- - art 13 u.d.i.p. poprzez nieudostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku,
- - art 6 ust. 1 pkt 3 lit.f u.d.i.p. poprzez dokonanie jego błędnej (zawężającej) wykładni, polegające na przyjęciu, że treść rejestru prowadzonego na podstawie art 67 ust. 1 u.d.i.p, a w konsekwencji treść decyzji administracyjnej nie stanowi informacji publicznej.
W oparciu o powołane przepisy wniosła o:
- 1) zobowiązanie Wójta Gminy do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 18 października 2018 r. (wskazując datę doręczenia wniosku organowi), w terminie 14 dni od dnia doręczenia wyroku wraz z aktami sprawy - art 149 §1 P.p.s.a.,
- 2) stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa – na podstawie art 149 § 1a P.p.s.a.
- 3) zasądzenie od Wójta Gminy na rzecz skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, w tym kwoty 17 zł tytułem opłaty od pełnomocnictwa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że w następstwie złożonej skargi dokonał ponownej analizy wniosku i w konsekwencji wniosek o udostępnienie informacji publicznej został zrealizowany. Żądane informacje za lata 2014-2017 zostały przekazane w formie papierowej, wersji elektronicznej za lata 2014-2017 nie posiadał, za rok 2018 - w wersji elektronicznej.
Powyższą informację potwierdziła skarżąca w piśmie procesowym z dnia 15 stycznia 2019 r., modyfikując żądanie skargi i wnosząc o:
- 1) stwierdzenie, że Wójt Gminy dopuścił się bezczynności w zakresie załatwienia wniosku skarżącej z dnia 17 października 2018 r. o udostepnieniu informacji publicznej,
- 2) stwierdzenie, że bezczynność Wójta Gminy nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa,
- 3) zasądzenie od Wójta Gminy na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r., poz.2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola pod względem zgodności z prawem przebiega w trzech płaszczyznach, tj. oceny zgodności rozstrzygnięcia z prawem materialnym, dochowania wymaganej prawem procedury oraz respektowania reguł kompetencji (por. wyrok NSA z 26 stycznia 2006 r., I GSK 1421/2005). Postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach normuje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej "P.p.s.a.").
Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a Sąd:
- 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Sprawy, których przedmiotem skargi jest bezczynność mogą podlegać rozpoznaniu w trybie uproszonym, na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów – art 119 pkt 3 i art 120 P.p.s.a.
Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach i trybie, sąd stwierdził, że skarżony organ dopuścił się zarzucanej bezczynności.
W sprawie nie budziło wątpliwości, że Wójt Gminy, do którego skarżąca wystąpiła z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej jest jednym z podmiotów wymienianych w art 4 u.d.i.p. obowiązanych do udzielenia informacji publicznej. Aktualnie nie ma również sporu co do tego, że żądana informacja stanowi informację publiczną. Organ, który początkowo zajmował przeciwne stanowisko, po złożeniu skargi zmienił je i udostępnił żądaną informację.
W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że zarówno treść aktów administracyjnych po ich anonimizacji, jak również decyzje organów podlegają udostępnieniu w trybie dostępu do informacji publicznej.
Brak jest w związku z tym podstaw do odmiennego traktowania decyzji o warunkach zabudowy, zwłaszcza, że na podstawie art 67 ust. 1 u.p.z.p. organ jest zobowiązany prowadzić rejestr decyzji o warunkach zabudowy, w którym znajdują się dane m.in. o numerze i dacie wydania decyzji, rodzaju inwestycji, nazwie inwestora jego adresie oraz oznaczeniu nieruchomości, co wynika z załączników do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 13 maja 2004 r. w sprawie wzoru rejestru decyzji o warunkach zabudowy oraz wzorów rejestrów decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (Dz.U. nr 130, poz. 1385). Zgodnie z kolei z art 6 ust. 1 pkt 3 lit f u.d.i.p. na organie spoczywa obowiązek udzielenia informacji o prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych.
Pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej, oznacza niepodjęcie - w terminie wskazanym w art. 13 ustawy - stosownych czynności: nieudostępnieniu informacji, niewydaniu decyzji o odmowie jej udzielenia lub decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust.
1) jak też niepoinformowaniu, iż organ nie dysponuje żadną informacją. Stan bezczynności ustępuje w sytuacji, gdy organ udostępni żądaną informację w zakresie i w formie wnioskowanej przez podmiot zainteresowany jej uzyskaniem (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 27 lipca 2016 r. o sygn. akt II SAB/Go 57/16), a gdy nie posiada żądanej informacji – poinformuje o tym wnoszącego podanie (por. wyrok NSA z 14 lutego 2017r. sygn. akt I OSK 1237/15).
Stan bezczynności organu Sąd bada na dzień wniesienia skargi, co oznacza, że udostępnienie informacji publicznej po wniesieniu skargi, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego jako bezprzedmiotowe (por np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 3 października 2018 r., II SAB/Go 71/18). Udostępnienie informacji publicznej po wniesieniu skargi na bezczynność organu w jej udostępnieniu powoduje, że zbędne jest umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do udostępnienia spornej informacji publicznej. W takiej sytuacji Sąd jedynie stwierdza na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a., że organ dopuścił się bezczynności i rozstrzyga o charakterze tej bezczynności (por. B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2018 r. s. 368).
W sprawie nie budzi wątpliwości, że organ uchybił terminowi z art 13 u.d.i.p. do udzielenia informacji publicznej.
Wobec powyższego, Sąd nie mógł uwzględnić żądania organu o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. Uchybienie przez organ terminu do udzielania informacji publicznej z art 13 u.d.i.p. stanowiło wystarczając przesłankę do stwierdzenia bezczynności, o czym orzekł Sąd w punkcie I wyroku na podstawie art 149 § 1 P.p.s.a. Sąd stwierdził jednak, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, co odpowiadało żądaniu skargi. O zwrocie kosztów, na które składają się: wpis od skargi w kwocie 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika zasądzone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265) – 480 zł oraz opłata od pełnomocnictwa – 17 zł, Sąd orzekł na podstawie art 200 i 205 § 2 P.p.s.a.