Uzasadnienie
We wniosku opatrzonym datą 31.03.2009 r., nadanym w Urzędzie Pocztowym w S.W. w dniu 1.04.2009 r. R.M. wniósł o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 26.02.2009 r., wydanego w sprawie oznaczonej sygnaturą II SAB/Rz 42/08, gdyż jego zdaniem Sąd nie orzekł o całości skargi, tzn. "pominął orzeczenie w przedmiocie bezczynności organu w wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania czy to decyzji o odmowie wznowienia postępowania...".
We wskazanym wniosku zamieścił również wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie powyższego wyroku. Wniosek o przywrócenie terminu motywował tym, że po ogłoszeniu wyroku złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku i odpis wyroku z uzasadnieniem doręczono mu w dniu 30.03.2009 r.
Po dokonaniu analizy uzasadnienia stwierdził, że Sąd nie orzekł o całości skargi. Dodał, że "ogłoszenie wyroku nie zawierało wskazania, że Sąd nie orzekał o całości skargi".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy nawiązać do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm./, zwanej dalej skrótem p.p.s.a., z którego wynika, że wniosek o uzupełnienie wyroku oddalającego skargę powinien być złożony w ciągu 14 dni od dnia ogłoszenia wyroku. Wyrok był ogłoszony w dniu 26 lutego 2009 r., zatem 14-dniowy termin upłynął z dniem 12 marca 2009 r. Przedmiotowy wniosek został nadany w placówce pocztowej w dniu 1 kwietnia 2009 r., czyli po upływie ustawowego terminu.
Na marginesie należy nadmienić, iż zgłoszenie przez stronę wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i w związku z tym wnioskiem o doręczenie stroni wyroku z uzasadnieniem, nie ma wpływu na sposób obliczania biegu terminu do zgłoszenia wniosku o uzupełnienie wyroku /por. Tadeusz Woś i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. Prawnicze "Lexis-Nexis", W-wa 2005 r., str. 490/.
Termin, o jakim mowa w art. 157 § 1 p.p.s.a., jest termin prawa procesowego, zatem jest terminem, który może być przywrócony po spełnieniu przesłanek określonych w art. 86 § 1 i 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a.
Z przywołanych przepisów wynika, że Sąd przywraca stronie termin do dokonania czynności procesowej, jeżeli;
- 1) strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu,
- 2) wniosek zostanie złożony w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia,
- 3) Jednocześnie z wnioskiem dokona czynności, dla której określony był termin,
- 4) we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu,
- 5) powstaną dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego.
Sąd przywraca termin tylko wtedy, gdy wymienione przesłanki są spełnione łącznie.
Zdaniem Sądu wnioskodawca nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nie zostało przez niego zawinione.
Brak winy w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a. należy rozumieć jako dopełnienie przez stronę obowiązku dołożenia należytej staranności wymaganej przy dokonywaniu czynności procesowej. Przy ocenie tej kwestii przyjmuje się obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Należy w tym miejscu dodać, że uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu, nie dającym pewności, lecz tylko wiarygodność twierdzenia o jakimś fakcie.
Przedmiot rozstrzygnięcia w sprawie bezczynności organu został określony w części wstępnej wyroku "na bezczynność... w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania administracyjnego i wznowienia postępowania administracyjnego".
Wnioskodawca uczestniczył w rozprawie sądowej poprzedzającej ogłoszenie wyroku i w jego obecności przewodniczący składu orzekającego odczytał wyrok, który określa też zakres skargi na bezczynność organu. Okoliczność podniesiona we wniosku, że dopiero z uzasadnienia wyroku powziął wiadomość, że Sąd nie orzekł o całości skargi, nie ma zdaniem Sądu istotnego znaczenia, bo o zakresie rozstrzygnięcia decyduje treść wyroku.
O treści wyroku dowiedział się na rozprawie sądowej, na której był obecny, zatem nie uprawdopodobnił braku winy.
W takim stanie rzeczy i na podstawie art. 86 § 1, art. 87 § 2 i art. 16 § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.