Uzasadnienie
M. i A. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność Starosty [...] polegającą na niepodjęciu żadnych działań w związku z zaleceniami pokontrolnymi wydanymi przez Głównego Geodetę Kraju w dniu 19 czerwca 2007r. (znak: [...]).
Akta sprawy wskazują, iż w dniu 29 czerwca 2009r. M. W. zwróciła się do Starosty [...] o wydanie wypisu i wyrysu z ewidencji gruntów odnośnie należącej do niej i jej męża (A. W.) działki nr [...], uwzględniających wskazane wyżej zalecenia pokontrolne.
Dnia 12 sierpnia 2009r. (data wpływu do organu) M. i A. W. wystąpili z niniejszą skargą.
W piśmie z dnia 24 sierpnia 2009r. Starosta [...] udzielił M. W. odpowiedzi na jej wniosek z dnia 29 czerwca 2009r.
Odpowiadając z kolei na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wobec niewyczerpania przez skarżących trybu, o którym mowa w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. tj. zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie.
W piśmie procesowym z dnia 1 października 2009r. skarżący wskazali na niezasadność wniosku Starosty [...] o odrzucenie ich skargi, zwracając uwagę, iż skarga i zażalenie to niezależne od siebie środki prawne. Nadto, gdyby rzeczywiście złożenie takiego zażalenia było wymagane, Starosta [...] po otrzymaniu ich skargi datowanej 10 sierpnia 2009r. winien uznać ją za tego rodzaju środek.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skuteczne zainicjowanie postępowania sądowoadministracyjnego wymaga uprzedniego wyczerpania toku instancji w postępowaniu przez organami administracji publicznej. Wynika to wprost z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej jako P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Definicję wyczerpania środków zaskarżenia zawiera § 2 powołanego art. 52 P.p.s.a., wedle którego należy pod tym pojęciem rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przypadku, gdy kwestionowana jest bezczynność danego organu, strona musi uprzednio złożyć zażalenie wskazane w art. 37 k.p.a.
W niniejszej sprawie skarżący nie skorzystali z tego środka prawnego, co zresztą przyznali w swoim piśmie z dnia 1 października 2009r. Tym samym nie został spełniony warunek skutecznego zaskarżenia, wymieniony w powołanym art. 52 § 1 P.p.s.a. To z kolei powoduje konieczność odrzucenia niniejszej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
Odnosząc się do zarzutu skarżących, iż Starosta [...] obowiązany był do uznania złożonej przez nich skargi jako w istocie zażalenia z art. 37 k.p.a. Sąd podnosi, iż zarzut ten jest nieuzasadniony. Z pisma skarżących datowanego 10 sierpnia 2009r. wynika jednoznacznie, iż jest to skarga na bezczynność Starosty [...], jako, że jej adresatem uczyniono tut. Sąd, nie zaś organ wyższego stopnia, do którego składa się zażalenie z powołanego trybu (w przedmiotowej sprawie takim organem jest Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego).
Z tej przyczyny niemożliwym było przyjęcie przez Starostę, iż wskazane pismo jest w rzeczywistości skierowane do powołanego ostatnio organu.
Z przedstawionych względów orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a.