Uzasadnienie
Przedmiotem skargi A. W., działającej przez pełnomocnika Z. M. jest bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie uwag zgłoszonych we wniosku i dotyczy “rzetelności sporządzonego dokumentu i wydania decyzji z naruszeniem praw osób trzecich".
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że wnioskiem z dnia [...] października 2009r. A. W. – zastępowana przez pełnomocnika Z. M. zwróciła się o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej na podstawie protokołu granicznego [...] dotyczącej działki nr 563.
Po przeprowadzeniu postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] czerwca 1995 r. /[...]/ w sprawie zmian w operacie ewidencji gruntów wsi R. gm. P., obejmującym działki nr 560, 561, 562 /zmiana powierzchni/ oraz decyzji z dnia [...] września 1995 r. /[...]/ zatwierdzającej projekt podziału działek nr 561 na nowe nr 561/1, 561/2, 561/3, 561/4 oraz nr 562 na nowe nr 562/1, 562/2, 562/3, wydanych na podstawie protokołu granicznego [...], i postanowiło przekazać wniosek z dnia 8 października 2009 r. A. W. Staroście celem rozpatrzenia zgodnie z właściwością.
Decyzja ta, wskutek rozpoznania wniosku A. W. – zastępowanej przez pełnomocnika Z. M. o ponowne rozpatrzenia sprawy, decyzją Samorzadowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...]. została uchylona a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia.
W dniu 30 czerwca 2010 r. A. W. – zastępowana przez pełnomocnika Z. M. złożyła skargę na tę decyzję, która to wraz z aktami administracyjnymi sprawy została przekazana do Wojewodzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.
W dalszej kolejności decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze umorzyło jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] czerwca 1995 r. i z dnia [...] września 1995 r., a postanowieniem z [...] lipca 2010 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało się za organ niewłaściwy do rozpoznania sprawy i przekazało wniosek o unieważnienie decyzji do rozpozniania Staroście.
W dniu [...] sierpnia 2010 r. A. W., działajaca przez pełnomocnika Z. M. złożyła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwołwaczego w sprawie uwag zgłoszonych we wniosku. Podniosła, że skarga dotyczy “rzetelności sporządzonego dokumentu i wydania decyzji z naruszeniem praw osób trzecich". W motywach wskazała na brak rzeczowej opinii pracowników Kolegium odnośnie procedury sporządzania protokołu granicznego [...]. Nadto wydana przez organ kserokopia ww. protokołu “narusza jej prawa jako strony i podważa jego wiarygodność".
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazując na dotychczasowy przebieg postępowania, wniosło o jej oddalenie.
Następnie A. W. – zastępowana przez pełnomocnika Z. M., wezwana przez Sąd do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie daty wniosku w stosunku do którego organ pozostaje w bezczynności, dołączając kserokopie dokumentów, wyjaśniła, że przedmiotem bezczynności jest nieudzielenie przez SKO odpowiedzi na złożone wnioski dotyczące unieważnienia decyzji wydanej na podstawie protokołu granicznego. Wskazała, że nie otrzymała z organu żadnej informacji, stąd nie może "sprecyzować dokumentu". Ponownie zarzuciła brak wydania przez Kolegium opinii prawnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Kontrola ta z mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. obejmuje również bezczynność organów.
Jest to stan, w którym organ, będący właściwym miejscowo i rzeczowo do załatwienia sprawy, nie wydaje decyzji, postanowienia bądź innego aktu administracyjnego lub nie podejmuje czynności z zakresu administracji publicznej, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a.
W myśl przepisu art. 149 P.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Do skarg na bezczynność mają zastosowanie wszelkie unormowania dotyczące warunków wnoszenia skarg do sądu administracyjnego, w tym także art. 52 § 1 P.p.s.a. dopuszczający wniesienie skargi po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.).
W rozpatrywanej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego spowodowana nie rozpoznaniem sprawy w przedmiocie uwag złoszonych we wniosku i dotyczy “rzetelności sporządzonego dokumentu i wydania decyzji z naruszeniem praw osób trzecich".
Zgodnie z art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, jednakże w przypadku samorządowych kolegium odwoławczych, nad organami tymi w postępowaniu administracyjnym nie ma organów wyższego stopnia, a wobec tego tryb przewidziany w art. 37 k.p.a. nie ma zastosowania. Taki pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 6.07.2006 r., I OSK 480/06, System Orzecznictwa LEX Nr 188512, wskazując ponadto, że w przypadku skarg na bezczynność samorządowych kolegiów odwoławczych nie stosuje się również trybu z art. 52 § 3 P.p.s.a. (wezwanie do usunięcia naruszenia prawa).
Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy uznać należało, że skarżąca spełniła warunki formalne do wniesienia skargi.
Jak wyżej wskazano bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska - Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84).
Tymczasem w przedmiotowej sprawie skarga A. W. – reprezentowanej przez pełnomocnika Z. M. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, została wniesiona do WSA w Rzeszowie już po wydaniu przez Kolegium decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. nr SKO [...] umarzającej jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] czerwca 1995 r. i z dnia [...] września 1995 r. oraz po wydaniu przez Kolegium postanowienia z [...] lipca 2010 r., nr [...], którym SKO w uznało się za organ niewłaściwy do rozpoznania sprawy i przekazało wniosek o unieważnienie decyzji do rozpozniania Staroście.
Z powyższego wynika zatem, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wbrew zarzutom skarżącej, nie pozostawało w bezczynności. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie (por. postanowienie NSA z dnia 14.01.1987 r., sygn. akt. IV SAB 14/86 - ONSA 1987/1/7, postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 9.12.2004 r. sygn. II SAB/Gd 46/03, Lex nr 203323), przyjmuje się, że skargę na bezczynność można wnieść do czasu załatwienia przez właściwy organ sprawy. Skarga na bezczynność wniesiona przez stronę po wydaniu i doręczeniu jej decyzji jest niedopuszczalna.
Z przedstawionych względów Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia i skargę odrzucił.