Uzasadnienie
Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżący E. W. zarzucił bezczynność Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w zakresie odmowy wydania odpisu protokołu z czynności przeprowadzonych na terenie działki nr 2854 w dniu 15 maja 2008 r. w miejscowości T., gm. S. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że pismem z dnia 12 czerwca 2008 r. pełnomocnik E. W. – W. N. złożył do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosek o przesłanie odpisu protokołu z rozprawy administracyjnej wyznaczonej na dzień 15 maja 2008 r.
W odpowiedzi na to pismo organ pismem z dnia 30 czerwca 2008 r., nr [...] poinformował skarżącego, że przepisy prawa nie upoważniają organu do sporządzania odpisów dokumentów i przesyłania ich stronie postępowania lub jej pełnomocnikowi. Wskazując na przepis art. 73 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organ podkreślił, że jest obowiązany w każdym stadium postępowania "umożliwić stronie przeglądanie akt sprawy oraz sporządzanie z nich notatek i odpisów". W związku z tym podał, że strona postępowania (lub jej pełnomocnik) może zapoznać się z treścią protokołu rozprawy administracyjnej z dnia 15 maja 2008 r. w siedzibie Inspektoratu.
Po otrzymaniu wyżej opisanego pisma W. N. działając w imieniu E. W. pismem z dnia 28 lipca 2008 r. wezwał Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do usunięcia naruszenia prawa.
W odpowiedzi na to wezwanie organ pismem z dnia 27 sierpnia 2008 r., nr [...] podtrzymał swoje stanowisko jak w piśmie z dnia 30 czerwca 2008 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - określanej dalej jako P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. wynika natomiast, że kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, między innymi w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w formie aktu lub czynności.
W pierwszej kolejności Sąd był zobligowany do zbadania, czy został wyczerpany przez skarżącego wymagany tryb przed wniesieniem skargi na bezczynność.
Stosownie bowiem do art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.).
Warunkiem wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej jest uprzednie złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Niezłożenie takiego zażalenia, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, stanowi brak formalny skargi skutkujący jej odrzuceniem (patrz: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 1997 r., sygn. akt IV SAB 31/97, OSP 1998/10 poz. 185, podobnie postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 1997 r., sygn. akt III SAB 47/96, Gazeta Prawna 2005/101).
W niniejszej sprawie zarzut bezczynności został skierowany przeciwko Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, co oznacza, że zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. skarżący przed złożeniem skargi powinien wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, którym w tym przypadku jest Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, czego jednak nie uczynił.
Podkreślenia wymaga fakt, że E. W. działał w postępowaniu administracyjnym przez pełnomocnika W. N., który to w imieniu strony złożył do organu wniosek o przesłanie odpisu z protokołu z rozprawy i wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jednakże w aktach sprawy brak jest oryginału takiego pełnomocnictwa (lub uwierzytelnionego odpisu) – upoważniającego do działania w imieniu E. W. Stosownie do art. 33 § 3 k.p.a. pełnomocnik powinien dołączyć do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Nadesłany zaś wraz ze skargą dokument pełnomocnictwa nie spełnia tych wymogów, gdyż jest jedynie jego kserokopią – co powoduje, że dokonane przez w/w pełnomocnika czynności w postępowaniu administracyjnym nie mogą być uznane przez Sąd za prawnie skuteczne.
Przyjmując nawet na korzyść skarżącego, iż W. N. rzeczywiście był jego pełnomocnikiem w postępowaniu administracyjnym należy podkreślić, że nie zmienia to faktu, nie wyczerpania przez skarżącego właściwego trybu przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność organu - stosownie do art. 37 § 1 k.p.a. (w postaci złożenie zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia). Skierowane bowiem przez pełnomocnika skarżącego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa - określone w art. 52 § 3 P.p.s.a. jest trybem wymaganym przed wniesieniem skargi do Sądu Administracyjnego na czynność organu administracji publicznej. Stąd też bezprzedmiotowe jest rozpatrywanie przez Sąd zarzutów merytorycznych skargi.
Mając powyższe na uwadze Sąd był zobligowany do uznania, że skarżący, nie złożył określonego wyżej zażalenia co skutkuje odrzuceniem jego skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 P.p.s.a. - jako niedopuszczalnej.