Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2001 roku, nr [...] Miejski Inspektor Sanitarny dla Miasta P. odmówił stwierdzenia u Z. M. choroby zawodowej – uszkodzenia słuchu. Decyzja ta stała się ostateczna i prawomocna.
Pismem z dnia 9 grudnia 2003 roku Z. M. wniósł o wznowienia postępowania zakończonego opisaną wyżej decyzją. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2004 roku, nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. (PPIS) wznowił postępowanie w sprawie, a następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 roku, nr [...] odmówił uchylenia decyzji we wnioskowanym zakresie. Decyzją z dnia [...] października [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Rz. (PWIS) utrzymał mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2004 roku.
Wyrokiem z dnia 28 października 2005 roku, sygn. akt II SA/Rz 1046/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie stwierdził nieważność decyzji organów obu instancji i uchylił postanowienie z dnia 6 lipca 2004 roku.
Ostatecznie, decyzją z dnia [...] lutego 2009 roku, nr [...] PPIS odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] maja 2001 roku, nr [...]. Od decyzji tej Z. M. wniósł odwołanie.
W dniu 14 września 2010 roku Z. M. wniósł do WSA w Rzeszowie skargę na bezczynność PWIS w przedmiocie braku wszczęcia postępowania zainicjowanego wniesionym przez niego odwołaniem od decyzji z dnia [...] lutego 209 roku.
Organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na niewyczerpanie "administracyjnej drogi instancyjnej".
Zarządzeniem z dnia 12 października 2010 roku Sąd wezwał skarżącego do wyjaśnienia, czy przez wniesieniem skargi, stosownie do treści art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm; dalej K.p.a.), wniósł zażalenie na niezałatwienie sprawy do Głównego Inspektora Sanitarnego w Warszawie.
W odpowiedzi skarżący nadesłał odpisy szeregu pism procesowych składanych przez niego do PWIS oraz jedno pismo do Głównego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2009 roku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej jako P.p.s.a., skuteczność wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uzależniona jest od wcześniejszego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
W sprawach ze skargi na bezczynność organu administracji oznacza to wymóg wyczerpania postępowania zażaleniowego uregulowanego w art. 37 § 1 i § 2 K.p.a. W sytuacji, gdy ów wymóg nie został spełniony, skarga jako niedopuszczalna ulega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
Z zalegających w aktach dokumentów jednoznacznie wynika, że skarżący przed wniesieniem skargi nie złożył do Głównego Inspektora Sanitarnego w Warszawie zażalenia na niezałatwienie przez PWIS sprawy w terminie; nierozpoznanie w terminie wniesionego przez skarżącego odwołania od decyzji z dnia 26 lutego 2009 roku. Jedyne przedłożone przez skarżącego pismo skierowane do tego organu nosi datę 12 lutego 2009 roku, a więc zostało sporządzone jeszcze przed wydaniem decyzji przez organ I instancji.
Przedstawione okoliczności nie dają podstaw do pozytywnej weryfikacji wyczerpania przez skarżącego trybu, o jakim mowa w art. 37 § 1 i 2 w związku z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. Mając ten fakt na uwadze Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. zobligowany był skargę odrzucić.