Uzasadnienie
W dniu 29 czerwca 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga KR (dalej: "skarżącego") na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w [...], w sprawie udostępnienia informacji publicznej.
Z uzasadnienia skargi oraz nadesłanych akt sprawy wynika, że w dniu 29 maja 2020 r. skarżący za pośrednictwem platformy ePUAP zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w [...] z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej poprzez podanie, w jaki sposób zakończyła się interwencja Policji podjęta w dniu 29 maja 2020 r. około godziny 11:50, w związku z żebrzącą kobietą pod kościołem [...]. Ponadto skarżący zwrócił się o podanie, czy w ww. sprawie został wystawiony mandat karny, a jeżeli tak, to w jakiej wysokości. W piśmie z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] Komendant poinformował skarżącego, że interwencja policjantów zakończyła się wylegitymowaniem żebrzącej kobiety, nałożeniem na nią mandatu karnego w oparciu o art. 58 § 1 Kodeksu wykroczeń oraz poinformowaniem o tym fakcie dyżurnego.
W ocenie skarżącego powyższe oznacza, że organ pozostaje w nieusprawiedliwionej bezczynności, bowiem pomimo upływu 14-dniowego terminu przewidzianego przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 1429) – dalej: "u.d.i.p.", nie udostępnił informacji publicznej obejmującej podanie kwoty nałożonego mandatu karnego.
W złożonej skardze KR wniósł o zobowiązanie Komendanta do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie podania kwoty nałożonego mandatu karnego, stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Komendant Miejski Policji w [...] wniósł o jej oddalenie argumentując, że decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] odmówił udostępnienia informacji publicznej obejmującej podanie kwoty nałożonego mandatu karnego. Zdaniem organu, informacja wnioskowana przez skarżącego stanowi informację umożliwiającą zidentyfikowanie osoby, na którą nałożono mandat karny, a zatem jej udostępnienie podlega ograniczeniom wynikającym z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167), wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta z mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) – dalej: "P.p.s.a.", obejmuje również bezczynność organów. Jest to stan, w którym organ, będący właściwym miejscowo i rzeczowo do załatwienia sprawy, nie wydaje decyzji, postanowienia bądź innego aktu administracyjnego lub nie podejmuje czynności z zakresu administracji publicznej, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a.
W myśl przepisu art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność:
- 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności,
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa,
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności.
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).
Rozpoznanie skargi na bezczynność może nastąpić w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 4 P.p.s.a., który to tryb Sąd zastosował w niniejszej sprawie.
KR zarzuca Komendantowi Miejskiemu Policji w [...] bezczynność zaistniałą po złożeniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429, z późn. zm.) – dalej: "u.d.i.p.". tej ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną, do której udostępnienia zobowiązane są podmioty wymienione w jej art. 4.
Komendant Miejski Policji w [...], jako realizujący zadania publiczne, jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej, o jakim mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p.
Tryb udostępniania informacji regulują przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, stanowiąc, że udostępnianie na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba, że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany tego nie umożliwiają. Wówczas podmiot ten powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości przekazania informacji i wskazuje w jakiej formie informacja może być udostępniona. W takim przypadku, jeżeli w ciągu 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 1 i 2).
Sposobami załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w myśl ww. ustawy są zatem: albo udzielenie informacji, albo poinformowanie o braku możliwości udostępnienia informacji (art. 14 ust.
- 2) albo też wydanie decyzji odmownej (art. 16 ust. 1).
Nie ulega wątpliwości Sądu, że zakres żądania skarżącego wyznaczony został treścią jego wniosku z dnia 29 maja 2020 r., który obejmował również udostępnienie informacji o wysokości mandatu karnego nałożonego w trakcie interwencji Policji w dniu 29.05.2020 r. Informacja została udzielona częściowo w dniu 4 czerwca 2020 r., a zatem w terminie wynikającym z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. W części wniosku dotyczącej wskazania wysokości mandatu Komendant nie udzielił informacji w 14-dniowym terminie ani też nie załatwił wniosku w tym zakresie w inny sposób. Decyzja o odmowie udzielenia informacji obejmująca podanie kwoty nałożonego mandatu karnego została wydana przez Komendanta Miejskiego Policji w [...] w dniu [...] czerwca 2020 r., a więc już po wniesieniu skargi na bezczynność organu, którą skarżący złożył za pośrednictwem Komendanta w dniu 15 czerwca 2020 r.
Sąd uznał zatem, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej – Komendant Miejski Policji w [...] pozostawał w bezczynności w okresie od 13 czerwca do 29 czerwca 2020 r.
Sąd uznał jednocześnie, na mocy art. 149 § 1a P.p.s.a., że zaistniała bezczynność nie miała charakteru rażąco naruszającej prawo. Miał przy tym na uwadze stosunkowo nieduże przekroczenie terminu załatwienia sprawy, związane również z prezentowanym przez Komendanta stanowiskiem o braku cech informacji publicznej, a także brak uporczywości w pozostawaniu w bezczynności, a tego rodzaju okoliczności – tj. uporczywość oraz długotrwały brak podejmowania jakichkolwiek działań wiąże się powszechnie z bezczynnością rażąco naruszającą prawo.
Sąd odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania w niniejszej sprawie, na które składały się: wpis od skargi, koszty zastępstwa procesowego oraz opłata od pełnomocnictwa, na podstawie art. 206 P.p.s.a.
Zdaniem Sądu, w sprawie zachodzą okoliczności szczególne, uzasadniające zastosowanie ww przepisu, zgodnie z którym w uzasadnionych przypadkach Sąd może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu.
Sąd stosuje art. 206 P.p.s.a. z urzędu, według swobodnej oceny okoliczności sprawy, a w niniejszej sytuacji Sąd wziął pod uwagę, że Komendant pozostawał w bezczynności krótko, a informacji udzielił zaraz po złożeniu skargi, sporządzonej dwa dni po upływie terminu do udostępnienia informacji.
Istotną okolicznością przy odstąpieniu od zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego w niniejszej sprawie jest również okoliczność, że jak wynika z analizy wewnętrznych systemów informatycznych do obsługi spraw sądowych (OSO i CBOIS), do tut. Sądu oprócz niniejszej sprawy wpływały jeszcze inne skargi KR sporządzone przez tego samego pełnomocnika, wynikające również ze stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd uznał zatem, że niniejsza sprawa nie była skomplikowana, a podjęte w niej przez pełnomocnika skarżącego czynności - względem innych prowadzonych przez niego w tym samym przedmiocie spraw - miały charakter powtarzalny.
Sąd ustalił również, na podstawie powszechnie dostępnych informacji (strona internetowa: [...]), że adres zamieszkania skarżącego: [...] jest tożsamy z jednym z adresów Kancelarii jego pełnomocniczki - radcy prawnego DK, a także, że osoby te noszą to samo nazwisko, co wskazuje na ich powiązania rodzinne, a co niewątpliwie ma wpływ na ponoszenie kosztów zastępstwa procesowego.
Należy przy tym wskazać, że dla wykładni art. 206 P.p.s.a. pomocne są rozważania poczynione w orzecznictwie sądowym na temat rozumienia szczególnie uzasadnionych przypadków. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2009 r. (sygn. akt I FSK 643/08, LEX nr 594128) wskazano, że za przesłankę odstąpienia od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości uznaje się rozpoznanie kilku jednobrzmiących skarg kasacyjnych przy uwzględnieniu związanego z tym nakładu pracy pełnomocnika strony, charakteru rozpoznawanych spraw oraz wkładu pełnomocnika w przyczynienie się do ich wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.
Z wszystkich tych przyczyn Sąd orzekł jak w sentencji wyroku