Uzasadnienie
JD wystąpił ze skargą na przewlekłe prowadzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w postępowania w sprawie przyznania zasiłku celowego.
Z powodu dostrzeżonych braków formalnych skargi uniemożliwiających ustalenie postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga, zarządzeniem z dnia 13 czerwca 2016 r. wezwano skarżącego do ich uzupełnienia poprzez podanie, jakiego postępowania dotyczy skarga, w szczególności czy dotyczy postępowania już zakończonego decyzją ostateczną czy też jeszcze trwającego oraz precyzyjnie opisanie, od jakiej decyzji pierwszej instancji i jakiego organu wniesiono odwołanie, co do którego Kolegium prowadzi postępowanie odwoławcze w sposób przewlekły. Jednocześnie wezwano skarżącego do wykazania, że przed wniesieniem skargi wezwał Kolegium w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej zwanej: "Kpa") do usunięcia naruszenia prawa, gdyż nie można było tej okoliczności ustalić na podstawie akt.
W odpowiedzi podał, że skarga dotyczy spraw o sygn. II SA/Rz 1334/14 i II SA/Rz 1336/14, jednak nie wzywał Kolegium do usunięcia naruszenia prawa, gdyż nie miał wiedzy o takim wymogu.
W odpowiedzi na skargę SKO w [.] wniosło o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie, gdyż aktualnie przed Kolegium nie toczy się żadne postępowanie dotyczące zasiłków z pomocy społecznej z udziałem JD. Nie wyczerpano również trybu skargowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej m.in. w zakresie terminowości i sprawności załatwiania przez nie spraw administracyjnych, rozpoznając skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) dalej zwanej "Ppsa".
Warunkiem dopuszczalności skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego jest to, aby takie postępowanie (podlegające załatwieniu jednym z aktów lub czynności określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 Ppsa) przed właściwym organem toczyło się, względnie zostało już zakończone. Ponadto, jak wynika z przepisów art. 52 § 1 i 2 Ppsa, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Pod pojęciem tym rozumie się sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Z uwagi na to, że skarżący podał, że jego skarga dotyczy spraw zasiłków z pomocy społecznej, które były przedmiotem kontroli tut. Sądu w sprawach o sygn. II SA/Rz 1334/13 i II SA/Rz 1336/13 (omyłkowo podano sygn. II SA/Rz 1334/14 i II SA/Rz 1336/14, gdyż z prowadzonych w Sądzie urządzeń biurowych wynika, że chodzi o sprawy zakończone wyrokami tut. Sądu z dnia 26 lutego 2014 r. o sygn. II SA/Rz 1334/13 i II SA/Rz 1336/13), jego obowiązkiem przed wniesieniem skargi na przewlekłe prowadzenie przez SKO w [.] postępowania odwoławczego w tamtych sprawach, było wezwanie tego organu – przed wydaniem decyzji w drugiej instancji, do usunięcia naruszenia prawa. Postępowanie w sprawach zasiłków z pomocy społecznej kończy się bowiem zasadniczo wydaniem decyzji administracyjnej (zob. art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej) i prowadzone jest w trybie Kodeksu postępowania administracyjnego (zob. art. 14 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej).
W myśl zaś art. 37 § 1 Kpa, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W przypadku samorządowego kolegium odwoławczego brak jest organu wyższego stopnia (zob. art. 17 i art. 127 § 3 Kpa), a zatem właściwym środkiem dyscyplinującym określonym w art. 37 § 1 Kpa jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Skarżący w odpowiedzi na wezwanie z dnia 13 czerwca 2016 r. wyjaśnił, że przed wniesieniem skargi nie dokonał czynności określonych w art. 37 § 1 Kpa, przez co nie złożył do akt dowody dokonania tej czynności. Nie ma go również w aktach sprawy i na uchybienie to zwróciło uwagę także Kolegium. W tym stanie rzeczy skargę na przewlekłe prowadzenie przez Kolegium postępowania odwoławczego uznać należało za niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 Ppsa w zw. z art. 37 § 1 Kpa.
Z powodu wskazania w piśmie skarżącego z dnia 29 czerwca 2016 r. (omyłkowo podano "29.05.2016 r."), że "w chwili obecnej złożył skargę na SKO w [.]" Sąd wskazuje, że po zakończeniu postępowania administracyjnego skorzystanie ze środków określonych w art. 37 § 1 Kpa nie jest już prawnie skuteczne. W powołanym przepisie jest bowiem mowa o "niezałatwieniu sprawy w terminie", a zatem przewidziane w nim instrumenty dyscyplinujące mają zastosowanie jedynie do trwającego postępowania administracyjnego, do czasu jej załatwienia, czyli wydania decyzji. Jeżeli natomiast dana sprawa została zakończona decyzją, to brak jest podstaw do skorzystania z podanego środka zaskarżenia. Możliwe to będzie tylko wtedy, gdy przed Kolegium zainicjowane zostanie kolejne postępowanie, które nie zostanie, w ocenie strony, zakończone w przepisanym terminie.
Z podanych względów orzeczono jak w sentencji.