Uzasadnienie
W dniu 28 kwietnia 2016 r. A.B i J.B. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność Starosty Powiatu [...], w sprawie udostępnienia informacji publicznej.
Z uzasadnienia skargi oraz nadesłanych akt sprawy wynika, że w dniu 23 lutego 2016 r. A.B. zwróciła się do Starosty o podanie informacji kto, na jakiej podstawie i na czyje polecenie zmienił treść mapy zasadniczej, tym samym zmieniając przebieg granic jej działek nr 433, 513 i 512/2. Ponadto zwróciła się o "wyjaśnienie odnośnie kopii mapy ewidencyjnej zarysu pomiarowego", w której to mapie właścicielem działki nr 432 jest P.P., oraz o wskazanie przyczyn "wymazania" na mapie ewidencyjnej parceli 1191/3. Zdaniem skarżącej organ wprawdzie udzielił odpowiedzi pismem z dnia 3 marca 2016 r. jednak nie zawierała ona odpowiedzi na pierwsze z zadanych pytań co oznacza, że pozostaje w nieusprawiedliwionej bezczynności.
W treści skargi wnieśli o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, stwierdzenie, że bezczynności organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, zasądzenie na rzecz skarżących sumy pieniężnej w wysokości 2.000 zł oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Starosta Powiatu [...] wniósł o oddalenie skargi A.B. i odrzucenie skargi J.B., jako że nie wnioskował on o udostępnienie informacji publicznej i nie był stroną postępowania. Wyjaśnił, że w piśmie z dnia 3 marca 2016 r. istotnie nie zawarto odpowiedzi na pierwsze z postawionych przez skarżącą pytań, wobec czego po ponowieniu wniosku, pracownik urzędu opracował pismo w zakresie nieudzielonej informacji. Pismo to zostało zaakceptowane i podpisane przez Starostę, jednakże na etapie wysyłania korespondencji zostało pominięte przez pracowników i wysłane dopiero w dniu 6 maja 206 r., tj. po wniesieniu skargi. Tym samym w sprawie nie sposób mówić, że powstała bezczynność nosi charakter rażącego naruszenia prawa, skoro opóźnienie w udostępnieniu informacji wynikało z przyczyn natury organizacyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647, ze zm.).
Merytoryczne rozpoznanie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia.
Stosownie do art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2).
Zgodnie zaś z art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Z powyższego wynika, iż formalnymi warunkami skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego są:
- - złożenie skargi na akt lub czynności (bezczynność, przewlekłość) objęte zakresem właściwości rzeczowej sądów administracyjnych określonym w art. 3 § 2 i 3 w zw. z art. 5 P.p.s.a.
- - wniesienie skargi po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich;
- - wniesienie skargi przez podmiot, któremu zgodnie z art. 50 § 1 lub § 2 przysługuje legitymacja do jej wniesienia.
W przypadku skarg wnoszonych na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 2058) należy uwzględnić specyfikę tej ustawy, której celem jest zagwarantowanie wnioskodawcy szybkiego dostępu do informacji. W tej sytuacji skarga może być wniesiona do sądu administracyjnego bez uprzedniego wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa.
Nie oznacza to jednak, że z taką skargą może wystąpić każdy podmiot, a jedynie ten, który domagał się udzielenia informacji.
W rozpoznawanej sprawie z żądaniem udzielenia informacji publicznej wystąpiła wyłącznie A.B., a zatem jedynie ona miała legitymację formalną do wniesienia skargi na bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, zgodnie z tym żądaniem.
Takiej legitymacji do złożenia skargi w niniejszej sprawie nie posiada natomiast J.B., który nie występował o udzielenie informacji, a zatem skarga wniesiona przez J.B. jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.