Uzasadnienie
B. P. reprezentowany przez brata S. P. wniósł w dniu 4 listopada 2008 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność i nieprawidłowe działanie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R., w sprawie złożonego przez niego, za pośrednictwem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M., odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...] sierpnia 2008 r., Nr [...] umarzającej postępowanie w sprawie pokrycia dachu budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działce nr 1488 w J., stanowiącej własność S. M. W odpowiedzi na skargę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że odwołanie zostało rozpoznane decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. decyzji Nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...] sierpnia 2008 r., Nr [...], kończąc w ten sposób postępowanie w sprawie.
Skarżący nie wykazał by przed wniesieniem skargi do Sądu wyczerpał administracyjny tok instancji. Na wezwanie przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie o wyjaśnienie, czy przed wniesieniem skargi do Sądu zostało wniesione zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. na niezałatwienie sprawy w terminie przez P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R., skarżący wskazał, że takiego zażalenia nie składał, ale "podejmowane były interwencje u Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W., o czym świadczy załączona korespondencja". Do pisma dołączył ksero pisma Zastępcy Dyrektora Departamentu Rejestracji Skarg i Wniosków Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2006 r. informujące o tym, że sprawa działań powiatowych organów nadzoru budowlanego nie może być przedmiotem merytorycznej oceny organu, pismo Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego z dnia 2 września 2005 r. z informacją, że organem właściwym do załatwienia wniesionej skargi na działanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. jest P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w R., oraz pismo Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego z dnia 25 lutego 2005 r., przekazujące skargę na działania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. P. Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
W przypadku skargi na bezczynność organu konieczne jest złożenie, w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Dopiero nieuwzględnienie zażalenia bądź brak reakcji organu odwoławczego może być podstawą do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Mając na uwadze, że przedmiotem postępowania jest bezczynność P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego stwierdzić należy, że złożenie skargi do Sądu poprzedzać powinno wniesienie, w trybie art. 37 k.p.a., zażalenia do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W., jako organu wyższego stopnia. Nie chodzi zatem o podjęcie jakiejkolwiek interwencji, w jakimkolwiek czasie, ale o wniesienie określonego prawem środka, w stosownej formie i we właściwym czasie. Jest to konsekwencja formalizmu jakim rządzi się postępowanie administracyjne jak i sądowo administracyjne.
Skarżący w piśmie z dnia 12 stycznia 2009 r. wskazał, że nie składał zażalenia do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, ale podczas postępowania wielokrotnie zwracał się do tego organu o interwencje w sprawie, na dowód czego dołączył kserokopie tych pism.
Analiza tych pism nie pozwala przyjąć, aby którekolwiek z nich mogło zostać potraktowane przez Sąd jako wymagane w sprawie zażalenie. Poprzedzają one bowiem wydanie decyzji, od której zostało złożone odwołanie. Wprawdzie przepisy nie wskazują terminu w jakim zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie powinno zostać złożone, ale zasady logiki nakazują przyjąć, że powinno zostać złożone po wniesieniu odwołania, którego nierozpoznania w przewidzianym prawem terminie zarzucono organowi. Tymczasem pisma na jakie powołuje się skarżący poprzedzają wydanie decyzji przez organ I instancji.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.