Uzasadnienie
W dniu 10 marca 2006 roku D. B., M. B., P. B. i A. S. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie uchylania się od wydania decyzji merytorycznej w sprawie oceny legalności wykonanych prac budowlanych przez R. C. na jego posesji poprzez wykonania kostki brukowej i utwardzenia działki przy wjeździe do garażu
Tryb przewidziany w art. 37 k.p.a. przez skarżących został wyczerpany przez złożenie zażalenia w dniu 17 czerwca 2005 roku za pośrednictwem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, które to pismo organ potraktował jako pismo do wiadomości.
Do dnia wniesienia skargi tj. do dnia 10 marca 2006 roku sprawa nie została załatwiona.
W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że sprawa legalności wymiany płytek chodnikowych na kostkę brukową na działce ewidencyjnej nr [...] przez R. C. została załatwiona pismem z dnia 4.04.2005 roku, w którym to piśmie organ wyraził swoje stanowisko.
Rozpatrując skargę na bezczynność Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 25.IX.2006 roku skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego odrzucił wyrażając stanowisko, że nie jest właściwy do orzekania w niniejszej sprawie, którego to poglądu rozpatrując skargę kasacyjną na w/w orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił / Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2007 r. sygn. akt II OSK 2024/06 /
W uzasadnieniu swojego orzeczenia Sąd II instancji wyraził pogląd, że skarga na bezczynność w niniejszej sprawie dotyczy organu, który jest właściwy do załatwienia sprawy będącej przedmiotem wniosku w którym to wniosku skarżący domagają się oceny legalności określonych prac budowlanych. Wskazał, że rzeczą Sądu było rozpoznać skargę na bezczynność organu i wskazanie organowi w oparciu o jakie przepisy prawa budowlanego ma rozpoznać sprawę i zobowiązać organ do wydania stosownej decyzji.
Sąd nie podzielił stanowiska Sądu I instancji, iż pismo organu I instancji z dnia 4 kwietnia 2005 roku na które powołuje się organ spełnia wymogi i kończy postępowanie w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;
Skarga skarżących; M.B., D. B., P.B. jest zasadna z tym, natomiast skarga A. S. postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 23 stycznia 2008 roku została odrzucona wobec nie uiszczenia wpisu od skargi.
Kontrola sądu administracyjnego sprowadza się do badania zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. z 2002 r Nr 153 poz. 1269/, przy czym Sąd ten z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1270/ nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach w granicach sprawy, której dotyczy skarga jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia /art. 135 ustawy/.
Skarga zarzuca bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego poprzez uchylanie się w wydaniu decyzji w przedmiocie legalności wykonanych robót budowlanych tj. wykonania kostki brukowej i utwardzenia działki przy wjeździe do garażu na działce nr ewid. [...] przy ul. K. w J. własności R. C. Art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1270/ stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na;
1/ decyzje administracyjne, 2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3/ postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, 4/ inne niż wymienione w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5/ akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6/ akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7/ akty nadzoru nad działalnością organów samorządu terytorialnego, 8/ bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Przez bezczynność organu należy rozumieć brak działania ze strony organu administracji lub odmowę podjęcia czynności i wykazanie przez osobę zainteresowaną, że organ pozostaje w zwłoce.
Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu administracji jest przede wszystkim występowanie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec przedstawionego żądania strony.
Sąd uwzględniając skargę stosownie do art. 149 P.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania aktu lub dokonania czynności bądź przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku, wynikających z przepisów prawa, ale może to czynić tylko wówczas, gdy organ pozostający w bezczynności jest właściwy w sprawie /wide; wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 1999 r sygn. akt IV SAB 80/98 publ. Lex.nr 48711/ Sąd natomiast nie może nakazywać organowi sposobu rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach i obowiązkach skarżącego /vide; wyrok WSA z dnia 17.10.2006 r. sygn. IV SAB/Wa 12/06 publ. Lex nr 264405/.
Z treści skargi oraz z odpowiedzi na skargę i załączonych do niej dokumentów wynika, że skarżący domagają się sprawdzenia legalności robót budowlanych wykonanych przez R. C. na działce nr ewid. [...] położonej w J. przy ul. K. polegających na wykonania kostki brukowej i utwardzenia działki przy wjeździe do garażu.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego do którego zwrócili się skarżący z żądaniem wyraził stanowisko, że pismo dnia 4 kwietnia 2005 r. skierowane do skarżących w sposób wyczerpujący wyjaśnia tą kwestię.
Wyjaśnienia wymaga, że sprawa niniejsza była przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, który przesądził, iż obowiązkiem organu nadzoru budowlanego było rozpoznać wniosek skarżących i wydać stosowną decyzję w oparciu o przepisy prawa budowlanego.
Art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.
Wymieniony przepis dotyczy między innymi oceny prawnej dokonanej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym w postępowaniu kasacyjnym i z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
Niezastosowanie się przez Sąd do oceny prawnej wyrażonej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej w oparciu o art. 174 pkt 1 p.p.s.a..
W ocenie Sądu podstawę ingerencji organów nadzoru budowlanego w rozpatrywanej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane /Dz. U. z 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm./ w szczególności przepis art. 28 ust.1, art. 29 i 30.
Akta sprawy wskazują, że postępowanie w sprawie legalności w/w robót budowlanych na skutek złożonego wniosku skarżących w dniu 9 sierpnia 2004 roku zostało wszczęte przez właściwy organ w dniu 30 listopada 2004 roku, bowiem w tym dniu doszło do podjęcia pierwszej czynności / dokonano oględzin tych robót
- k. 5 akt administracyjnych/.
W wyniku oględzin stwierdzono, że inwestor w wrześniu 2004 roku wykonał roboty budowlane bez wymaganego zgłoszenia tj. chodnik z kostki brukowej o szerokości 1 metr stanowiący dojście do swojego domu oraz przed domem utwardził plac o wymiarach 4 m x 3 m.
W takim stanie faktyczny spraw obowiązkiem organu jest dokonanie oceny w oparciu o przepisy art. 28 ust.1 i art. 29, 30 prawa budowlanego czy w/w roboty budowlane wykonane przez inwestora wymagają zgłoszenia czy też nie.
Ponieważ wszczęte w tej mierze postępowanie nie zostało zakończone decyzją, rzeczą organu po ponownym rozpoznaniu sprawy będzie ponowienie czynności w celu dokładnego ustalenia zakresu robót budowlanych, daty ich wykonania oraz dokonanie ich kwalifikacji w oparciu o przepisy art. 29 i 30 prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie ich wykonania.
Tak ustalony stan faktyczny pozwoli na dokonanie oceny w oparciu o w/w przepisy czy na wykonanie tych robót wymagane było zgłoszenie czy tez nie.
Od tej oceny uzależnione będzie dalsze postępowanie w sprawie i merytoryczne rozstrzygnięcie w formie decyzji administracyjnej z jednoczesnym zachowaniem wymogu określonego w art. 107 § 3 k.p.a.
Uznając zatem, że w przedmiotowym postępowaniu organ dopuścił się bezczynności, Sąd wyznaczył 1 miesięczny termin do wydania decyzji administracyjnej w oparciu o art. 149 P.p.s.a.
O kosztach Sąd orzekł w oparciu o art. 200 P.p.s.a.