Uzasadnienie
W dniu 4 kwietnia 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga JG (dalej: "Skarżąca") na bezczynność Dyrektora Domu Pomocy Społecznej w [...] (dalej: "organ" lub "Dyrektor"), w przedmiocie wydania zaświadczenia.
Z uzasadnienia skargi oraz nadesłanych akt sprawy wynika, że w piśmie z dnia 23 września 2021 r. skarżąca zwróciła się do organu o wydanie zaświadczenia odnośnie salda konta depozytowego jej zmarłego brata – KB, będącego mieszkańcem Domu Pomocy Społecznej w [...], na dzień 19 marca 2021 r. Pismem z dnia 7 października 2021 r. nr DPS.PS.46.186.2021 Dyrektor poinformował skarżącą, że o wnioskowaną informację winna zwrócić się do Sądu Rejonowego w [...], do którego przekazano środki zgromadzone na koncie depozytowym jej brata. W dniu 18 października 2021 r. skarżąca pisemnie ponowiła wniesione żądanie, niemniej w piśmie z dnia 27 października 2021 r. Dyrektor potrzymał wyrażone stanowisko, podając dodatkowo datę przekazania środków finansowych do depozytu sądowego.
Pismem z dnia 5 listopada 2021 r. skarżąca wniosła skargę na Dyrektora argumentując, że organ nie wydał jej wnioskowanego zaświadczania, jak również nie wydał decyzji odmownej. W piśmie z dnia 17 listopada 2021 r. nr DPS.KSS.46.204.2021 organ kolejny raz podtrzymał swoje stanowisko oraz działając na podstawie art. 218 § 2 w zw. z art. 217 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.) – dalej: "k.p.a.", wezwał Skarżącą do wykazania dokumentami, że jest osobą uprawniona do uzyskania informacji o stanie rachunku zmarłego mieszkańca Domu Pomocy Społecznej. W dniu 8 grudnia 2021 r. skarżąca przesłała organowi opis postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] września 2021 r. [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłym bracie. Mając powyższe na uwadze w piśmie z dnia 16 grudnia 2021 r. Dyrektor poinformował skarżącą o stanie środków na koncie depozytowym KB.
Skarżąca w piśmie z dnia 12 stycznia 2022 r. oświadczyła, że nadal oczekuje doręczenia jej "wiarygodnego" zaświadczenia oraz nadania biegu skardze złożonej na Dyrektora. Następnie w dniu 25 stycznia 2022 r. wniosła do organu ponaglenie skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu.
W ocenie skarżącej, organ pozostaje w nieusprawiedliwionej bezczynności, bowiem od 23 września 2021 r. nie doręczył wnioskowanego zaświadczenia, co stanowi rażące naruszenie art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 12 § 1 i 2, art. 19 i art. 20 § 1 k.p.a. Skarżąca wniosła o stwierdzenie, że organ pozostaje w bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku skarżącej, wyjaśnienie przyczyn ukrywania informacji odnośnie stanu konta jej zmarłego brata, ukaranie osób odpowiedzialnych za bezczynność organu i zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Domu Pomocy Społecznej w [...] wniósł o jej oddalenie. Organ podniósł, że żądane informacje zostały udostępnione niezwłocznie po wykazaniu, że Skarżąca legitymuje się prawem do ich otrzymania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329) - dalej zwanej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu.
Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).
W rozpoznawanej sprawie Skarżąca w dniu 23 września 2021 r. zwróciła się do Dyrektora Domu Pomocy Społecznej w [...] o wydanie zaświadczenia odnośnie salda konta depozytowego na dzień 19 marca 2021 r., nieżyjącego brata – KB, który przebywał w DPS. Z akt sprawy wynika jednak, że Dyrektor DPS pismem z dnia 16 grudnia 2021 r. poinformował Skarżąca o stanie środków na koncie depozytowym zmarłego KB, brata Skarżącej. Skarga Skarżącej została sporządzona 10 marca 2022 r., a do Sądu wpłynęła 14 marca 2022 r.
Opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga na bezczynność została wniesiona po udzieleniu skarżącej żądanej informacji w formie pisemnej. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje okoliczność, że pismo to nie zostało opatrzone nazwa zaświadczenie.
Należy podkreślić, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art.149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale.
W aktach administracyjnych sprawy znajduje się postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2022 r. sygn. akt [...], którym Sąd zezwolił na wypłacenie Skarżącej należnej części depozytu.
Wobec tego Sąd stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Zwrócić Skarżącej JG kwotę 100 zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi.