Uzasadnienie
W dniu 2 lipca 2015 r. do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga A. Ł. i J. Ł. na bezczynność SKO [...] w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...].
Stosownie do art. 52 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "Ppsa"), skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Należy przez to rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Skargę niedopuszczalną, w tym wniesioną z uchybieniem opisanej wyżej procedury, Sąd obowiązany jest odrzucić, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa.
Warunkiem wniesienia skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest uprzednie złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: "Kpa"). Zgodnie z powyższą regulacją, na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji, stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Jak wynika z nadesłanych akt organu, przed wniesieniem skargi A. Ł. i J. Ł. nie wnieśli zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie w myśl art. 37 Kpa. Niemniej wezwaniem z dnia 7 lipca 2015 r. Sąd wezwał skarżących do wykazania wyczerpania środków zaskarżenia pod rygorem przyjęcia, że przed wniesieniem skargi nie wnieśli zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, lecz wezwanie to pozostało bez odpowiedzi ze strony skarżących.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa w związku z art. 58 § 3 Ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.