Uzasadnienie
Uzasadnienie
A. J. w dniu 14 maja 2013 r. nadał w urzędzie pocztowym skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego (zwane dalej SKO, Kolegium) w przekazaniu skargi kierowanej do WSA w Rzeszowie na postanowienie SKO z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] w sprawie ustalenia obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisku dla inwestycji pod nazwą "[...]" polegającej na budowie 6 elektrowni wiatrowych wraz z niezbędną infrastruktura towarzyszącą na obszarze gminy [...] w miejscowościach O., W. i P. Skarżący podniósł, że w dniu 6 maja 2013 r., uzyskał informacje w Kolegium, że akta sprawy nie zostały jeszcze przesłane do WSA. W jego ocenie akta wraz ze skargą powinny zostać przesłane bez jej badania, do czego Kolegium nie ma prawa.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie. Wskazało, że skarżący przed wniesieniem skargi na bezczynność w rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku, winien wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. Ponieważ skarżący nie dokonał tego wezwania, skarga w ocenie Kolegium jest niedopuszczalna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Warunkiem merytorycznego rozpatrzenia skargi jest złożenie jej od aktu lub czynności objętych zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 § 2 i § 3 P.p.s.a.
Zgodnie z tym przepisem, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w ograniczonym zakresie obejmującym orzekanie jedynie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Na podstawie § 3 tego artykułu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
Skarga na bezczynność organu przewidziana w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. przysługuje tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje, postanowienia, akty lub podejmowane są czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa, a także pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.
Wniesiona przez A. J. skarga na bezczynność SKO dotyczy milczenia tego organu w zakresie przekazania skargi do Sądu. Nie ulega zaś wątpliwości, że tak określony przedmiot skargi nie mieści się w w/w katalogu spraw określonym w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Skarga A. J. nie podlega kontroli sądów administracyjnych, bowiem nie dotyczy decyzji, postanowienia, aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa, a także pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, dlatego jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.