Uzasadnienie
H. N. (dalej zwana skarżącą) w dniu 10 stycznia 2022 r., powołując się na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, zwanej dalej u.d.i.p.) zwróciła się do Wójta Gminy [...] z wnioskiem o udostępnienie jej informacji publicznej, poprzez przedstawienie wymienionych we wniosku dokumentów, tj.:
- 1) umowy podpisanej K. K., na prowadzenie schroniska w [...]
- 2) umów podpisanych z J. J. na zapewnienie opieki, za lata 2017-2020,
- 3) umów podpisanych z D.G. na odławianie zwierząt, za lata 2017-2021,
- 4) protokołów odłowu 60 psów i 45 kotów, odłowionych przez wyżej wymienione podmioty w latach 2017-2021
- 5) umowy podpisanej przez schronisko w [...] z lekarzem weterynarii, który świadczył usługi dla schroniska, w latach 2014-2021,
- 6) dokumentów podpisanych przez lekarza weterynarii, dotyczących ilości zwierząt poddanych zabiegom sterylizacji/kastracji,
- 7) faktur wystawionych przez Gminę [...], wystawionych na schronisko w [...], za lata 2017-2021,
- 8) umów adopcyjnych zwierząt, za lata 2016-2021,
- 9) protokołów kontroli dotyczących kontroli w schroniskach w [...] i u D. G., odnośnie dobrostanu zwierząt za lata 2017-2021,
- 10) rachunków potwierdzających zakup karmy dla kotów wolnożyjących i protokołów jej przekazania społecznym opiekunom kociej populacji w 2021 r.,
- 11) rachunków potwierdzających zakup budek, domków lub innych miejsc schronienia dla kotów wolnożyjących,
- 12) dowodów na to ile kotów wolnożyjących zostało w 2021 r. poddanych zabiegom sterylizacji i kastracji,
- 13) zdjęć kociarni, które rzekomo posiada schronisko w [...]
Jednocześnie skarżąca wystąpiła do Wójta Gminy [...] o:
- a) podanie podstawy prawnej płacenia K. K. rocznej opłaty abonamentowej za trzymanie miejsca w schronisku w [...],
- b) wskazanie numerów chipów i numerów ewidencyjnych zwierząt, wraz z zdjęciami ogłoszeniowymi, które zamieszczane były w ogłoszeniach do promocji i adopcji,
- c) wyjaśnienie w jaki sposób Gmina [...] troszczy się o koty wolnożyjące, w przypadku których, Gmina [...] ma zapewnić im opiekę i pożywienie,
- d) podanie czy Gmina [...] wprowadziła program powszechnej sterylizacji zwierząt, zgodnie z zaleceniami ustawy o ochronie zwierząt,
Skarżącą wystąpiła o udostępnienie żądanych przez siebie dokumentów i informacji, poprzez przesłanie ich na podany przez nią adres mailowy.
Wójt Gminy [...], decyzją z 4 marca 2022 r. odmówił udzielenia skarżącej informacji publicznej, w postaci przekazania protokołów odłowu zwierząt, umów adopcyjnych zwierząt, a także wskazania numerów ich chipów.
Pismem z 24 stycznia 2022 r. w odpowiedzi na wniosek skarżącej, Wójt Gminy [...] częściowo uwzględnił wniosek skarżącej. W tym zakresie przesłał jej cześć dokumentów, w postaci: umów na odławianie i opiekę nad zwierzętami, dokumentów dotyczących zwierząt poddanych eutanazji i sterylizacji, faktur wystawionych przez schronisko w [...], protokołów kontroli. Udzielił także odpowiedzi na cześć z postawionych przez skarżąca pytań.
W tym zakresie organ przesłał w załączeniu rachunki na zakup karmy, wraz z dowodami jej przekazania właściwym podmiotom. Wyjaśniła także, że nie dokonuje zakupu domków dla kotów wolnożyjących.
Oprócz tego Wójt Gminy [...] wskazał, że informacja dotycząca sterylizacji zwierząt została ujęta w programie opieki nad zwierzętami.
Organ zaznaczył, że nie posiada zdjęć kociarni.
Z udostępnionych przez Wójta Gminy [...] skarżącej informacji wynika również, że w latach 2014-2021 odłowiono 60 psów i 45 kotów.
Wójt Gminy [...] poinformował skarżącą, że nie posiada w swoich zasobach dokumentów podpisanych przez lekarza weterynarii, zawierających informacje o liczbie zwierząt, które zostały poddane sterylizacji.
W odniesieniu do żądanych przez skarżącą protokołów kontroli, organ poinformował pytającą, że w związku z nieprzeprowadzeniem kontroli, protokołów tego rodzaju nie posiada.
Jeżeli chodzi o podstawę prawną płacenia K. K., to w tym zakresie organ odesłał do programu opieki nad zwierzętami, który obligatoryjnie tego rodzaju dane winien zawierać.
W dniu 1 kwietnia 2022 r. skarżąca wniosła skargę do Sądu na bezczynność Wójta Gminy [...], w związku z nieudzieleniem jej odpowiedzi na złożony przez nią wniosek. Przedmiotowa skarga, zatytułowana przez jej autorkę jako "powództwo do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie".
We wniesionej do Sądu skardze jej autorka przytoczyła obszernie treść swojego wniosku o udzielenie informacji publicznej.
W związku z powyższym skarżąca zwróciła się do Sądu o wydanie wyroku o udostępnieniu jej informacji publicznej, w odniesieniu do wszystkich punktów wniosku, a także uznanie, że nieudostępnienie informacji publicznej nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa.
Oprócz tego skarżąca wniosła o ukaranie Gminy [...] grzywną, w przypadku nieprzesłania skargi do Sądu, a także zwrot dokonanej przez nią opłaty sądowej.
Wójt Gminy [...], w odpowiedzi na skargę, wniósł o oddalenie skargi. Wyjaśnił, że wobec niewykazania przez skarżącą szczególnej istotności dla interesu publicznego żądanej informacji, w zakresie części punktów wniosku udzielił odpowiedzi, co miało miejsce pismem z 24 stycznia 2022 r. W dniu 4 marca 2022 r. wydal natomiast decyzję odmawiająca udzielenia informacji w pozostałym zakresie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krośnie, po rozpatrzeniu odwołania od tego rodzaju decyzji, decyzją z 30 marca 2022 r. utrzymało ją w mocy.
W związku z powyższym organ stwierdził, że nie dopuścił się w sprawie bezczynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Skarżąca, występując do Wójta Gminy [...] o udzielenie jej informacji publicznej we wskazanym we wniosku zakresie, sformułowała zażądała udostepnienia jej, w formie elektronicznej, dokumentów, wymienionych w pkt 1-13 niniejszych rozważań, a także udzielenie jej odpowiedzi na pytania, zawarte w pkt a) – d). Jej wniosek wpłynął do organu 10 stycznia 2022 r.
Ustosunkowując się do wniosku skarżącej Wójt Gminy [...], pismem z 24 stycznia 2022 r. w części uwzględnił wniosek skarżącej, przesyłając jej większość z żądanych dokumentów, a także udzielając odpowiedzi na sformułowane pytania.
W pozostałym zakresie organ poinformował skarżącą o nieposiadaniu niektórych z dokumentów, których przesłania na swój adres elektroniczny skarżąca się domagała.
Oprócz tego organ, decyzją z 4 marca 2022 r., odmówił skarżącej udzielenia informacji publicznej, poprzez przesłanie niektórych z żądanych przez nią dokumentów, a także wskazania numerów chipów zwierząt.
Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że Wójt Gminy [...] odniósł się w pełni do wniosku skarżącej o udzielenie jej informacji publicznej, niemniej jednak, nie uznając tego sposobu załatwienia swojego wniosku za zadowalający, w dniu 1 kwietnia 2022 r., wniosła ona skargę do Sądu, na bezczynność tego organu.
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 (dost. w CBOiS – orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, zwanej dalej: P.p.s.a.). Z uzasadnienia uchwały NSA wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu.
W niniejszym przypadku organ – Wójt Gminy [...], w dniu wniesienia skargi nie pozostawał w bezczynności, albowiem w całości ustosunkował się do wniosku skarżącej, tj. udzielił jej odpowiedzi na większość pytań oraz przesłał jej także większość z żądanych przez nią dokumentów. W pozostałym zakresie zaś wydał decyzję odmawiającą udzielenia informacji publicznej, od której przysługiwał skarżącej środek zaskarżenia.
Także stwierdzenie przez organ niemożności udzielenia informacji, których nie posiada, nie może być rozpatrywana w kategoriach istniejącej bezczynności. Nie ma on bowiem obowiązku pozyskiwania danych, które nie pozostają w jego dyspozycji.
Pomimo braku podstaw do stwierdzenia pozostawania przez organ w bezczynności, skarżąca wystosowała skargę w tym przedmiocie, domagając się zobligowania go do udzielenia jej żądanych przez nią danych, w ramach dostępu do informacji publicznej.
Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że w świetle motywów wskazanych w uchwale NSA z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, a także zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a, skarga w przedmiotowej sprawie podlega odrzuceniu.
Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn, niż wskazane w pkt. 1-5a jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Stan bezczynności organu w przedmiotowej sprawie, w momencie wniesienia skargi nie istniał, zgodnie więc z uchwałą NSA, wydaną w sprawie II OPS 5/19, którą Sąd, zgodnie z mocy art. 269 P.p.s.a. jest związany, wniesienie skargi w tych warunkach było niedopuszczalne. Wprawdzie uchwała ta wprost odnosi się do przyczyny eliminacji bezczynności, jaką jest wydanie ostatecznej decyzji, niemniej jednak, z przytoczonych w niej względów przyjąć należy, że w analogiczny sposób potraktować należy dokonanie czynności z zakresu administracji publicznej (np. udzielenie informacji publicznej), której to bezczynność miałaby dotyczyć.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. odrzucił skargę.
Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd zarządził zwrot na rzecz skarżącej kwoty 100 zł, uiszczonej przez nią tytułem wpisu od skargi, która została odrzucona.