Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 maja 2007r. M. P. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą A. parking strzeżony w P., zwrócił się do Urzędu Gminy [...] o wypłatę na jego rzecz kwoty 7 861 zł (brutto) za przechowanie na parkingu pojazdu marki Citroen nr rej. [...] odholowanego w dniu 16.05.2006 r. z terenu M. na polecenie Komendy Miejskiej Policji i nieodebranego w terminie ustawowym.
W odpowiedzi na powyższe Wójt Gminy wskazał, że żądanie zapłaty w/w kwoty jest niezasadne, bowiem o odholowanym pojeździe Gmina nie została powiadomiona, zatem nie mogła podjąć czynności zmierzających do ustalenia właściciela pojazdu. Zdaniem Wójta w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 130 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908/ - zwanej dalej ustawą, a nie przesłanki z art. 50a tej ustawy. W tej sytuacji o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa orzeka właściwy miejscowo Naczelnik Urzędu Skarbowego.
W dalszej kolejności pismem z dnia 9 lipca 2007r. Zastępca Komendanta Miejskiego Policji poinformował Wójta Gminy [...], że pojazd został usunięty w trybie art. 130a ust. 1 ustawy. Z uwagi na nieustalenie właściciela lub osoby kierującej samochodem brak było przesłanek do zastosowania § 5 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2.08.2002 r. w sprawie usuwania pojazdów /Dz.U. z 2002 r. Nr 134 poz. 1133/ wobec czego uznano, że pojazd ten został porzucony z zamiarem wyzbycia się, a zatem wystąpiły przesłanki zawarte w art. 50a ust. 1-4 ustawy. Podkreślono, że o podejmowanych czynnościach (wbrew twierdzeniom Urzędu Gminy) pismem z dnia 12 stycznia 2007r. Urząd Gminy został powiadomiony.
W dalszej kolejności, wobec braku działań w w/w sprawie M. P. wystosował do Rady Gminy [...] pismo zawierające wniosek o podjęcie działań w sprawie przejęcia odholowanego przez Policję w trybie art. 50a ustawy pojazdu marki Citroen nr rej. [...] na własność Gminy.
W piśmie z dnia 3 stycznia 2008 r. Wójt Gminy [...] wskazał, że brak jest podstaw do podjęcia przez Gminę działań o które wnosi wnioskodawca. Wyjaśnił, że Gmina [...] nigdy nie występowała z wnioskiem o usunięcie pojazdu w trybie art. 50a ustawy. Ponadto Gmina nie została niezwłocznie powiadomiona o fakcie usunięcia pojazdu, do czego organ usuwający był zobowiązany na podstawie obowiązujących przepisów. Zdaniem Wójta z akt sprawy jednoznacznie wynika, że dyspozycję usunięcia pojazdu wydał funkcjonariusz Policji, z powodu utrudniania i tamowania ruchu w oparciu o art. 130a ustawy. Organ Gminy nigdy nie występował do policji z wnioskiem o usunięcie pojazdu, działanie funkcjonariusza podjęte było z własnej inicjatywy. Brak jest zatem wniosku, o którym mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów, który inicjuje postępowanie unormowane w art. 50a ustawy – Prawo o ruchu drogowym, prowadzące do przejęcia pojazdu na własność gminy, co powoduje, że do prowadzenia tej sprawy kompetentny jest Naczelnik Urzędu Skarbowego.
Postanowieniem z dnia [...] maja 2008 r. znak: [...] Wójt Gminy [...] przekazał do Naczelnika Urzędu Skarbowego prowadzenie sprawy dotyczącej usunięcia z drogi pojazdu marki Citroen nr rej. [...]. Na skutek zażalenia złożonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008r., nr [...] uchyliło w/w postanowienie i umorzyło postępowanie w sprawie przekazania prowadzenia sprawy dotyczącej usunięcia z drogi pojazdu marki Citroen. Wniosek o stwierdzenie nieważności w/w postanowienia Kolegium złożył M. P. Po jego rozpoznaniu postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...] sierpnia 2008 r., a postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...] maja 2009 r.
Wcześniej, bo w dniu 9 maja 2008 roku M. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność Rady Gminy [...] polegającą na niepodjęciu uchwały na podstawie art. 50a ust. 1 i 2 ustawy w zw. z § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. 2007 r., Nr 191, poz. 1377 - zwane dalej rozporządzeniem) o przejęciu na własność gminy usuniętego z drogi publicznej pojazdu marki Citroen nr rej. [...]. Uzasadniając skargę M. P. podał, że jako właściciel parkingu, na którym przechowywane są pojazdy usunięte z dróg publicznych, bez w/w orzeczenia Rady Miasta nie będzie mógł otrzymać wynagrodzenia za przechowanie wzmiankowanego pojazdu.
Prawomocnym postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SAB/Rz 15/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę M. P. wskazując, że możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu administracji publicznej ograniczona została wyłącznie do tych wypadków, gdy przepisy prawa zobowiązują go do wydania jednego z aktów, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm. - dalej określanej jako P.p.s.a.) Niedopuszczalna jest zatem skarga na bezczynność organów jednostek samorządu terytorialnego, jeżeli miałaby ona dotyczyć niepodjęcia aktu wskazanego w art. 3 § 2 pkt 5 lub 6 P.p.s.a. Sąd wskazał, że w rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy bezczynności, która ma polegać na niewydaniu przez Radę Miasta [...] orzeczenia o przejęciu na własność pojazdu usuniętego z drogi publicznej stosownie do § 8 ust. 2 rozporządzenia.
Ponieważ Rada jest organem kolegialnym, jedyną formą, jaka umożliwia jej wyrażanie swej woli będzie uchwała, zatem orzeczenie, o jakim mowa w wyżej powołanym przepisie rozporządzenia winno przybrać taką właśnie postać. Założenie, że orzeczenie o przejęciu własności pojazdu usuniętego z drogi publicznej na rzecz gminy winno mieć formę uchwały ma z kolei ten skutek, że skargę na bezczynność polegającą na jej niepodjęciu, należy uznać za niedopuszczalną, gdyż forma ta nie mieści się w katalogu wymienionym w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a.
W dniu 22 września 2009 r. M. P., działając na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. złożył do SKO zażalenie na niezałatwienie przez Wójta Gminy [...] sprawy w terminie. Kolegium wniosek ten przekazało do organu celem ustosunkowania się.
Pismem z dnia 11 grudnia 2009 r. Wójt Gminy [...] wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Radą Gminy [...], a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego, przez wskazanie Naczelnika Urzędu Skarbowego, jako właściwego w sprawie usunięcia z drogi pojazdu marki Citroen nr rej. [...].
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 9 marca 2010 r., sygn. akt I OW 208/09 oddalił powyższy wniosek. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że przedmiotem sporu kompetencyjnego nie może być ustalenie rodzaju sprawy i podstawy materialnoprawnej, na mocy której podlega ona rozpoznaniu i rozstrzygnięciu. Zgodnie z art. 50a ust. 1 ustawy "Pojazd pozostawiony bez tablic rejestracyjnych lub pojazd, którego stan wskazuje na to, że nie jest używany, może zostać usunięty z drogi przez straż gminną lub Policję na koszt właściciela lub posiadacza (ust. 1). Pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1, nieodebrany na wezwanie gminy przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia, uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na własność gminy z mocy ustawy". Według art. 130a ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy "Pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku: pozostawienia pojazdu, gdy jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu".
Zgodnie z art. 130a ust. 10 tej ustawy "Pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1 lub 2 i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy".
NSA wskazał, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie zostało jednoznacznie ustalone, czy samochód Citroen nr rej. [...] został usunięty na podstawie art. 50a ust. 1, czy na podstawie art. 130a ust. 1 ustawy, co jest konieczne dla określenia organu właściwego w sprawie. Zdaniem Wójta Gminy [...] w/w samochód został usunięty w związku z tym, iż tamował i utrudniał ruch na pętli autobusowej w M. (co wskazywałoby za zastosowaniem art. 130a ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym), w ocenie zaś Naczelnika Urzędu Skarbowego pojazd ten został porzucony z zamiarem wyzbycia się. Według NSA nie została zatem ustalona sprawa, co do której powstał spór kompetencyjny. To organ administracji publicznej właściwy jest do ustalenia rodzaju sprawy, a tym samym podstawy materialnoprawnej.
W dniu 7 czerwca 2010 r. M. P. wezwał Radę Gminy [...] do przejęcia na własność Gminy samochodu oraz do zapłaty wynagrodzenia należnego za czas parkowania pojazdu.
W odpowiedzi Przewodniczący Rady Gminy poinformował, że żaden organ gminy nie występował o usunięcie samochodu, a działania funkcjonariusza policji podjęte były z własnej inicjatywy.
Następnie w dniu 7 marca 2011 r. M. P., działając na podstawie art. 101 ust. 1 w zw. z art. 101a ustawy o samorządzie gminnym wezwał do podjęcia uchwały o przejęciu na własność gminy pojazdu Citroen nr rej. [...] pod rygorem skierowania skargi na bezczynność organu.
W dniu 5 maja 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, za pośrednictwem Rady Gminy [...], wpłynęła skarga M. P. na bezczynność Rady Gminy [...] polegającą na niepodjęciu uchwały stwierdzającej przejście na Gminę [...] prawa własności samochodu Citroen nr rej. [...], mimo prawnego obowiązku wynikającego z § 8 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 16.10.2007 r. w sprawie usuwania pojazdów w zw. z art. 50a ustawy o ruchu drogowym z dnia 20.06.2007 r. W skardze zawarto też wniosek o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa strony skarżącej przez profesjonalnego pełnomocnika.
W uzasadnieniu skarżący przestawiając stan faktyczny sprawy wskazał, że Rada Gminy [...] pomimo wezwania nie podjęła stosownej uchwały, a jego skarga jest formalnie i merytorycznie uzasadniona. Podniósł, że mimo skierowania już raz w tej sprawie skargi na bezczynność organu, ponowne skorzystanie z tego środka w celu wyegzekwowania wypełnienia przez organ obowiązku nałożonego na ten organ przez prawo znajduje potwierdzenie w przepisach prawa i orzecznictwie NSA.
W odpowiedzi na skargę Rada Gminy [...] wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie.
W ocenie organu skarga winna zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. bowiem w sprawie nie występuje bezczynność organu. Wskazano, że zgodnie z art. 101a ust. 1 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, w przypadku gdy organ nie wykonuje czynności nakazanych prawem sąd administracyjny może nakazać organowi nadzoru wykonanie niezbędnych czynności na rzecz skarżącego, na koszt i ryzyko gminy. W oparciu o § 8 ust. 2 rozporządzenia z dnia 2.08.2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (obowiązującego na dzień usunięcia pojazdu), o przejęciu na własność gminy orzeka rada gminy. Rozporządzenie to nie przewiduje sankcji, ani terminu, w jakim rada winna podjąć uchwałę.
Zatem sąd administracyjny nie może orzec o spełnieniu tego obowiązku, zakreślając termin, skoro przepisy ustawy go nie przewidują. Niezależnie od powyższego skarga winna zostać odrzucona na postawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. jako wniesiona po terminie. Powołując się na postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 25.06.2010 r., sygn. akt II SA/Sz 523/10 naprowadzono, że skarga wniesiona w następstwie powtórnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jako spóźniona jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Wskazano, że M. P. pismem z dnia 10 grudnia 2007r. wystąpił do Rady Gminy [...] z wnioskiem o podjęcie uchwały i od tej daty biegł termin do wniesienia skargi.
Wnosząc zaś o oddalenie skargi organ wskazał, że w dniu 19 stycznia 2007 r. wpłynęło do Urzędu Gminy pismo z dnia 12 stycznia 2007 r. Komendy Miejskiej Policji (znak: [...]) dotyczące usunięcia pojazdu marki Citroen nr rej. [...]. Z pisma Policji [...] z dnia 9 lipca 2007 r. wynika jednoznacznie, że pojazd został usunięty w trybie art. 130a ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Gmina nigdy nie występowała z wnioskiem o usunięcie pojazdu w trybie art. 50a ustawy. Gmina nie została także niezwłocznie powiadomiona o fakcie usunięcia pojazdu, do czego organ usuwający był zobowiązany na podstawie obowiązujących przepisów. Tryb usunięcia pojazdu wynika również wprost z pisma Komendy Miejskiej Policji skierowanego do Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28 listopada 2006 r., gdzie za przyczynę usunięcia pojazdu wskazano tamowanie i utrudnianie ruchu na pętli autobusowej w M., tj. przyczynę wynikającą z art. 130 ustawy o ruchu drogowym.
Gmina została poinformowana o usunięciu pojazdu dopiero wówczas, gdy Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił prowadzenia sprawy. W rozpatrywanej sprawie w sposób nie budzący wątpliwości dyspozycję usunięcia pojazdu wydał funkcjonariusz Policji z powodu utrudniania i tamowania ruchu w oparciu o art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ Gminy nigdy nie występował do Policji z wnioskiem o usunięcie pojazdu, działanie funkcjonariusza podjęte było z własnej inicjatywy. Brak jest zatem wniosku, o którym mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów, który inicjowałby postępowanie unormowane w art. 50a ustawy Prawo o ruchu drogowym, prowadzące do przejęcia pojazdu na własność gminy, co powoduje, że do prowadzenia tej sprawy kompetentny jest Naczelnik Urzędu Skarbowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 27 października 2011 r. (sygn. akt II SAB/Rz 21/11) odrzucił skargę.
Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej M. P. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 lutego 2012 r. (sygn. akt I OSK 162/12) uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę tut. Sądowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu NSA wskazał, że uprzednie odrzucenie skargi nie stwarza stanu rei iudicatae. W aktualnie rozpoznawanej sprawie skarżący wskazywał przecież jako jej podstawę art. 101a ustawy o samorządzie gminnym, zarzucając organowi gminy bezczynność w zakresie niewykonywania przez niego czynności nakazanej prawem. NSA zwrócił też uwagę na zmianę stanu prawnego, w tym na wejście w życie z dniem 26 lipca 2011 r. nowego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 czerwca 2011 r. w sprawie usuwania pojazdów pozostawionych bez tablic rejestracyjnych lub których stan wskazuje na to, że nie są używane (Dz.U. Nr 143, poz. 845 zwanego dalej Rozporządzeniem z 2011 r.).
Akt ten derogował uprzednio obowiązujące rozporządzenie z 2007 r. w zakresie, jakim określało szczegółowy tryb oraz jednostki i warunki ich współdziałania w zakresie przejścia pojazdu na własność gminy na podstawie art. 50a p.r.d.
NSA podkreślił, że przy rozpoznawaniu spraw ze skarg na bezczynność organu, sąd orzeka na podstawie stanu faktycznego i prawnego sprawy istniejącego w chwili zamknięcia rozprawy poprzedzającej wydanie orzeczenia.
NSA wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd winien rozpoznać skargę merytorycznie, uwzględniając stan prawny obowiązujący w dacie orzekania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;
Przedmiotem sprawy jest skarga M. P. na bezczynność Rady Gminy [...] zarzucająca temu organowi brak podjęcia uchwały w przedmocie przejęcia na własność Gminy [...] samochodu marki Citroen nr rej. [...].
Ponieważ sprawa była rozpoznawana przez Naczelny Sąd Administracyjny konieczne jest wskazanie, że zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej P.p.s.a.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Nie jest kwestionowany stan faktyczny przedstawiony wyżej. Przedmiotem sporu jest natomiast, czy okoliczności związane z odholowaniem samochodu marki Citroen, nr rej. [...] obligowały Radę Gminy [...] do podjęcia uchwały o przejęciu tego pojazdu na własność.
Naczelny Sąd Administracyjny nakazał tut. Sądowi rozpoznać sprawę merytorycznie uwzględniając stan prawny obowiązujący w dacie orzekania.
Zgodnie z art. 101a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm. zwanej dalej u.s.g.) przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Przepis art. 101 u.s.g. brzmi następująco:
_@KON@__@POCZ@__@KON@_1. Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
_@POCZ@__@KON@_2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił.
_@POCZ@__@KON@_2a. Skargę na uchwałę lub zarządzenie, o których mowa w ust. 1, można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę.
_@POCZ@__@KON@_3. W sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym.
_@POCZ@__@KON@_4. W sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 94.
Według a_@POCZ@__@KON@_rt. 101a. _@POCZ@__@KON@_ust. 2 u.s.g. w przypadkach, o których mowa w ust. 1, sąd administracyjny może nakazać organowi nadzoru wykonanie niezbędnych czynności na rzecz skarżącego, na koszt i ryzyko gminy.
Skoro NSA nakazał tut. Sądowi rozpoznać sprawę merytorycznie, bezprzedmiotowe stały się rozważania w zakresie dopuszczalności skargi także w sytuacji, gdy wniesienie kolejnej już skargi nastąpiło po kolejnym wezwaniu do podjęcia stosownej uchwały.
Punktem wyjścia do rozpoznania skargi w oparciu o art. 101a ust. 1 u.s.g. musiało być ustalenie, czy w okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy Rada Gminy [...] była zobowiązana do podjęcia uchwały o przejęciu na własność samochodu marki Citroen nr rej. [...].
Zgodnie z art. 50a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym 1. Pojazd pozostawiony bez tablic rejestracyjnych lub pojazd, którego stan wskazuje na to, że nie jest używany, może zostać usunięty z drogi przez straż gminną lub Policję na koszt właściciela lub posiadacza.
_@POCZ@__@KON@_2. Pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1, nieodebrany na wezwanie gminy przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia, uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na własność gminy z mocy ustawy.
_@POCZ@__@KON@_3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się, gdy nieodebranie pojazdu nastąpiło z przyczyn niezależnych od osoby zobowiązanej.
_@POCZ@__@KON@_4. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio, gdy w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu nie została ustalona osoba uprawniona do jego odbioru.
_@POCZ@__@KON@_5. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, kierując się zasadą poszanowania prawa własności oraz potrzebą zapewnienia porządku na drogach publicznych, określi, w drodze rozporządzenia:
- 1) szczegółowy tryb oraz jednostki i warunki ich współdziałania w zakresie usuwania pojazdów bez tablic rejestracyjnych lub których stan wskazuje na to, że nie są używane;
_@POCZ@__@KON@_2) tryb postępowania w zakresie przejęcia pojazdu na własność gminy.
Nie ulega wątpliwości, w świetle pisma I Zastępcy Komendanta Miejskiego Policji z dnia 28 listopada 2006 r., że samochód osobowy marki Citroen nr rej. [...] w dniu 16 maja 2006 r. został usunięty "za tamowanie i utrudnianie ruchu na pętli autobusowej w miejscowości M.". Podjęte czynności nie doprowadziły do ustalenia właściciela lub kierującego pojazdem. Także tablice rejestracyjne nie figurują jako utracone.
Pismem z dnia 12 stycznia 2007 r. kierowanym do Urzędu Gminy [...], I Zastępca Komendanta Miejskiego Policji zawiadomił, iż w/w pojazd został odholowany w dniu 16 maja 2006 r. z terenu M. na polecenie Komendy Miejskiej Policji i nie został odebrany w terminie ustawowym, na podstawie m.in. art. 50a ust. 1 – 4 ustawy prawo o ruchu drogowym oraz powołanych przepisów Rozporządzenia MSWiA z dnia 2 sierpnia 2002 r. i w związku z tym przesłano materiały celem dalszego prowadzenia sprawy.
Zgodnie z przytoczonym przepisem art. 50a ust. 1, 2 i 4 ustawy p.r.d. przejście na gminę prawa własności pojazdu następuje z mocy prawa. Przesłankami warunkującymi powyższe jest usunięcie z drogi przez straż gminną lub Policję pojazdu pozostawionego bez tablic rejestracyjnych lub takiego, którego stan wskazuje na to, że nie jest używany. Taki pojazd nieodebrany na wezwanie gminy przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia, uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się (ust. 2). Przepis ustępu 2 stosuje się odpowiednio, gdy w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu nie została ustalona osoba uprawniona do jego odbioru (ust. 4). W każdym jednak z tych przypadków niezbędną przesłanką pierwotną jest ziszczenie się stanu faktycznego opisanego w ustępie 1 przepisu art. 50a ustawy, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.
Nawet gdyby nie podzielić tego stanowiska, to stwierdzić wypada, iż z przepisu art. 50a ustawy prawo o ruchu drogowym nie wynika w żaden sposób, że do przejścia na własność gminy prawa własności usuniętego w tym trybie pojazdu konieczne jest podjęcie uchwały rady gminy. W aktualnym stanie prawnym także Rozporządzenie MSWiA z dnia 22 czerwca 2011 r. w sprawie usuwania pojazdów pozostawionych bez tablic rejestracyjnych lub których stan wskazuje na to, że nie są używane, nie zawiera przepisu, który nakładałby na radę gminy obowiązek podjęcia uchwały w tym przedmiocie. Zgodnie z § 6 Rozporządzenia o przejęciu pojazdu na własność gminy w przypadkach, o których mowa w art. 50a ust. 2 ustawy p.r.d., wójt (burmistrz, prezydent miasta) niezwłocznie powiadamia właściciela pojazdu, jeżeli został ustalony. Nadmienić jedynie wypada, że już na gruncie poprzednio obowiązujących Rozporządzeń MSWiA z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów i z dnia 2 sierpnia 2002 r. w tym samym przedmiocie w orzecznictwie kwestionowany był obowiązek podjęcia uchwały przez radę gminy o przejęciu pojazdu na własność, wobec wykroczenia poza delegację ustawową zawartą w art. 50a ust. 5 ustawy p.r.d., który nie upoważniał Ministra do określenia w rozporządzeniu organu, który miał orzekać w tym przedmiocie (zob. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 7.10.2008 r., sygn. akt I OSK 792/2008 Nowe Zeszyty Samorządowe 2008/6 poz. 1, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 4 marca 2009 r. sygn. akt III SAB/Kr 14/208 i inne).
W ocenie Sądu kompetencji do podjęcia uchwały przez Radę Gminy o przejęciu na własność pojazdu nie daje także art. 18 u.s.g. Skoro prawo własności pojazdu przechodzi na gminę z mocy ustawy, a żaden przepis ustawowy nie nakłada na radę gminy obowiązku podjęcia uchwały w tym przedmiocie, nawet ziszczenie się stanu faktycznego przewidzianego w art. 50a ustawy prawo o ruchu drogowym nie dawałoby podstaw do uwzględnienia skargi.
Zupełnie odrębną kwestią wykraczającą poza ramy niniejszego postępowania jest przepadek pojazdu na rzecz powiatu w sytuacji przewidzianej w art. 130a ustawy prawo o ruchu drogowym. W takiej sytuacji o przejęciu orzeka bowiem sąd powszechny w trybie określonym przepisami postępowania cywilnego (przepisy art. 610 6 kpc i następne).
Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.