Uzasadnienie
W dniu 1 lipca 2013 r. wpłynęła do tut. Sądu skarga M. Z. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] w sprawie rozpatrzenia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia prawa do zasiłku rodzinnego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o umorzenie postępowania sądowego jako bezprzedmiotowego wskazując na wydaną przez siebie decyzję w sprawie, którą dołączyło wraz z aktami sprawy.
Zarządzeniem z dnia 9 lipca 2013 r. wezwano skarżącą do wyjaśnienia, czy przed wniesieniem do Sądu skargi na niezałatwienie przez ww. organ sprawy w terminie skierowała do tego organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: "k.p.a.") pod rygorem przyjęcia, że wezwania takiego nie kierowała. Pismo sądowe awizowane dnia 12 lipca 2013 r. nie zostało przez stronę podjęte. W wyznaczonym terminie nie udzielono na nie odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Stosownie do dyspozycji przepisów art. 3 § 2 pkt 1 i 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn, zm., dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność organu w sprawie podlegającej załatwieniu w formie decyzji administracyjnej. Jednak warunkiem dopuszczalności takiej skargi jest to, aby przed jej wniesieniem strona skarżąca wyczerpała wszystkie dostępne w postępowaniu administracyjnym środki zaskarżenia, w tym wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.).
Wobec tego, że z akt administracyjnych nie wynikało, aby skarżąca w postępowaniu administracyjnym wyczerpała dostępne środki zaskarżenia, została wezwana do wykazania tej okoliczności. Skoro jednak na wezwanie to nie udzielono odpowiedzi, stosownie do zakreślonego w zarządzeniu z 9 lipca 2013 r. rygoru Sąd przyjął, że przed wniesieniem skargi nie wyczerpała ona trybu, o którym mowa w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. W takim stanie rzeczy skargę na bezczynność organu ocenić należało jako niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i podlegającą odrzuceniu, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.
Zgodnie z art. 222 p.p.s.a. nie wzywano skarżącej do uiszczenia wpisu od skargi.